"จี้เยี่ยนอัน เจ้ามีกลิ่นตัวเหม็นแล้วนะ"
ในฐานะซื่อจื่อ จี้เยี่ยนอันลืมตาตื่นแต่เช้าก็ได้ยินคำวิจารณ์สุดแทงใจจากสาวใช้จอมห้าวผู้หนึ่ง
เขาสูดหายใจลึก วางเห็ดน้อยที่กอดไว้ต่างเตาอุ่นลง
"หลายวันแล้วที่ไม่ได้อาบน้ำ เจ้าว่าอย่างไรเล่า"
การเดินทางครานี้ แม้แต่นิสัยรักสะอาดของเขายังมลายสิ้น
ในถิ่นทุรกันดาร อาบน้ำไม่สะดวก มีเงื่อนไขก็เพียงเช็ดตัวพอผ่าน
ต่อให้เปลี่ยนอาภรณ์ทุกสองวัน ร่างกายก็ย่อมมีกลิ่นอยู่บ้าง
เขายังนับว่าสะอาดสะอ้าน แม้ตอนออกมาจะมีเพียงชุดเดียวที่สวมใส่ แต่ครั้นหนีออกจากชนเผ่าฉ่วนหรง ก็แย่งชุดของบุตรชายหัวหน้าเผ่า ซึ่งตัวสูงพอ ๆ กันมาได้
จึงยังมีไว้ผลัดเปลี่ยน
ส่วนคนอื่น อย่างอ้วนพ่อครัวใหญ่ อาภรณ์สวมมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว
ดีนักที่แดนนี้อากาศหนาว กลิ่นกายจึงไม่แรงนัก
ทว่า…
จี้เยี่ยนอันบีบแก้มอวบอิ่มของเจียงอวิ๋นซุ่ย โน้มตัวเข้าใกล้แล้วสูดดมนาง
"เหตุใดกลิ่นบนตัวเจ้าจึงไม่เปลี่ยนไปบ้างเลย"
เขาเองก็ไม่เห็นเด็กน้อยนี่อาบน้ำเลย
เจียงอวิ๋นซุ่ยได้ใจ "เช่นนี้เจ้าย่อมไม่รู้แล้ว ข้าสามารถอาบด้วยน้ำค้างยามรุ่งอรุณได้นะ"
จี้เยี่ยนอัน: …………
ข้าจะเอาชีวิตสูเจ้าโม่ยน้อยพวกนี้ให้ได้!
"มานี่"
"จะทำอะไรหรือ"
จี้เยี่ยนอันวางสองมือลงบนใบหน้ากลมป้อมของเด็กน้อย แล้วเริ่มขยำ ๆ
ฮ่า… หายเครียดแล้ว
ทิ้งไว้เพียงสายตาน้อยระทมของเจียงอวิ๋นซุ่ยจ้องแผ่นหลังที่จากไปของเขา
หน้านางโดนขยี้จนแดงอีกแล้ว