ยามนี้คนในค่ายต่างพากันออกไปลาดตระเวนตามหาคนกันเกือบหมดแล้ว ที่เหลือก็นอนร้องโอดโอยเพราะถูกมดตะนอยต่อย
ในครัวจึงแทบไร้ผู้คน เป็นโอกาสดีของเจียงอวิ๋นซุ่ย
ครัวขาดกำลังคน นางจึงฉวยโอกาสที่คนอื่นมองไม่เห็นตัว หยิบตะกร้าใบหนึ่งแล้วเดินไปทางที่วางซาลาเปากับหมั่นโถว คว้ามาใส่ไว้ไม่น้อย
อืม แล้วยังติดมีดเล็ก ๆ มาด้วยเล่มหนึ่ง
หากถูกพบเข้าจะได้ลงมือก่อน!
มันเทศหยิบมาสองหัว
โอ๊ะ ยังมีไข่อีก คว้าเพิ่มหลายฟอง
อันนี้ห่อด้วยดินเหนียวคืออะไรนะ? ช่างเถิด หยิบไปก่อนแล้วกัน
เจียงอวิ๋นซุ่ยเพิ่งหยิบก้อนดินเหนียวนั่นไป พ่อครัวใหญ่ของครัวก็เดินเข้ามา
สิ่งแรกที่ทำคือเดินไปดูไก่อบดินที่ทำให้ตัวเอง
“ไก่ข้าอยู่ที่ใด!”
“ไอ้ลูกเต่าสกุลไหนขโมยไก่ท่านพ่อไป!”
“แย่แล้ว ซาลาเปากับหมั่นโถวหายไปมากเลยเจ้าค่ะ ยังมีไข่อีก…”
“ครัวพวกเราเข้าขโมยแล้ว จะใช่พวกคนเมื่อคืนนี้หรือไม่”
ทางครัวพลันโกลาหลขึ้นมา คนพวกนั้นเมื่อคืนนี้ทิ้งผลกระทบไว้ให้พวกเขามากอยู่
ส่วนต้นเหตุอย่างเจียงอวิ๋นซุ่ยยามนี้ แบกอาหารพะรุงพะรัง ใช้ขาสั้น ๆ ก้าวถี่ ๆ วิ่งผละออกจากครัวไปแล้ว
ยัดซาลาเปาเข้าปากเคี้ยวกินอย่างเอร็ดอร่อย ทว่ากินมากเข้าก็คอแห้ง อยากดื่มน้ำ
จึงออกค้นหาน้ำอีก
เห็นห้องหนึ่ง เข้าไปแนบตัวที่ประตูฟังดูก่อน ไร้สุ้มเสียง จึงลองเข้าไปดู
แง้มประตูเงียบ ๆ แล้วแทรกตัวเข้าไป
“ผู้ใด!”
เป็นเสียงสตรี
แย่แล้ว แย่แล้ว!
เจียงอวิ๋นซุ่ยตัวแข็ง เตรียมหมุนตัวจะเผ่น