เมื่อมีเบาะแสแล้ว ย่อมต้องหาทางขึ้นไป
เสิ่นชิงจู๋กล่าว “ข้าสังเกตน้ำตกนั้นอย่างละเอียด ตอนกลางคืนน้ำตกจะเชี่ยวที่สุด ตอนเที่ยงตรงกระแสน้ำจะเบาลงบ้าง”
จี้ลู่ลูบคาง “เช่นนั้น เราจึงควรรุดขึ้นไปในช่วงเที่ยงตรง ตามที่เสือตัวนั้นว่าไว้ รังของหนี่เฟิ่งน่าจะอยู่ตรงนั้น”
เขาชี้ไปยังช่องปากน้ำตก
ดังนั้น พวกเขาจึงต้องลงมาจากยอด หรือไม่ก็ปีนขึ้นจากเบื้องล่าง
หากลงมาจากยอดน้ำตก ระยะทางย่อมใกล้ที่สุด ทว่าอันตรายก็สูงสุดเช่นกัน
แน่นอน การปีนขึ้นจากเบื้องล่างก็ไม่ปลอดภัย เพียงแค่หินที่ลื่นเป็นมันก็ยากเกินจะรับมือแล้ว
ขณะน้ำตกไหลหลั่งลงมา มีระยะห่างจากผนังหินอยู่ช่วงหนึ่ง หากพวกเขาแนบกายติดหน้าผาปีนขึ้นไป แรงปะทะจากน้ำตกก็จะลดลงมาก
สุดท้ายเพื่อความปลอดภัย ทุกคนยังคงเลือกปีนขึ้นจากเบื้องล่าง
เจียงอวิ๋นซุ่ยกล่าว “ข้าไปด้วย”
เพิ่งเอ่ยปากก็ถูกบีบแก้มเสียแล้ว
เสิ่นชิงจู๋ยิ้มตาหยีมองนาง “เด็กดี เด็กเล็กไม่เหมาะทำเรื่องอันตรายเช่นนี้”
เจียงอวิ๋นซุ่ยเม้มปาก ไม่ยอม
“ข้าเคยทำเรื่องอันตรายมามากแล้วเถิด”
จี้ซื่อกดศีรษะน้อย ๆ ของนาง “เด็กดี”
เจียงอวิ๋นซุ่ยก็ห่อไหล่ลงทันที “ได้ ๆ”
จี้ลู่กับพวกเตรียมอุปกรณ์ปีนป่าย มิใช่ทุกคนจะไปกันหมด
จี้ลู่ รวมถึงจี้ซื่อที่วิชาตัวเบาดี ร่างกายกำยำแข็งแรง เป็นผู้ไป
เสิ่นชิงจู๋ก็ไม่ไป
วันรุ่งขึ้นเวลาเที่ยงตรง น้ำตกก็เล็กกว่าช่วงเวลาอื่นจริงดังว่า