ไม่นานลางสังหรณ์ของเจียงอวิ๋นซุ่ยก็เป็นจริง
รู้สึกถึงความเจ็บที่หนังศีรษะถูกดึงรั้ง เจียงอวิ๋นซุ่ยก็ร้องโอดโอย
"เจ็บๆๆ... เบาๆ หน่อย ผมข้าจะหลุดหมดแล้ว"
จี้เยี่ยนอันทำหน้าตายแต่ลนลาน
"อ้อ ข้ามิได้บอกเจ้าหรือว่าข้าหวีผมไม่เป็น"
ฉะนั้น ผมของเด็กน้อยจะถูกหวีออกมาเช่นไรก็สุดแต่โชคของนางแล้ว
เจียงอวิ๋นซุ่ยเจ็บจนตาพลิกขึ้นไปดู
ไม่ไหว หากเป็นเช่นนี้ต่อไปนางคงศีรษะล้านตั้งแต่ยังเล็กเป็นแน่
เจียงอวิ๋นซุ่ยรีบเอามือป้องผมของตน
"ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่ให้เจ้าหวีผมแล้ว!"
"ฮือๆ... ข้าไปหาผู้อื่นดีกว่า"
จี้เยี่ยนอันแคะหู "อย่าขยับไปมา ใกล้เสร็จแล้ว"
ในที่สุดก็มวยผมสูงให้เจียงอวิ๋นซุ่ยแบบยุ่งเหยิง บิดเบี้ยว
แถมผมยังร่วงไปอีกสิบกว่าเส้น
เจียงอวิ๋นซุ่ยกุมเส้นผมพลางร้องไห้โฮออกมา
"จี้เยี่ยนอัน เจ้าชดใช้ผมข้ามา!"
จี้เยี่ยนอันรู้สึกผิดเล็กน้อย ลูบจมูกตน
"ก็เจ้าเองเข้ามาให้หวีมิใช่รึ"
เจียงอวิ๋นซุ่ยโกรธนัก หนี้ครานี้นางจดจำไว้ รอเวลาต้มโอสถให้จี้เยี่ยนอัน นางจะใส่ฮวงเหลียนลงไปให้มากเป็นแน่!
เห็ดน้อยกระทืบเท้าตึงตังจากไป หาผู้อื่นมาหวีผมให้
ครานี้นางเผื่อใจไว้ก่อน ถามอีกฝ่ายก่อนว่าทำได้หรือไม่
ซ่งจิ้นมองดูผมของนางพลางหัวเราะเยาะอย่างไม่ปิดบัง
"ทรงผมเจ้านี่อยากไปลองเป็นขอทานดูหรืออย่างไร"
เจียงอวิ๋นซุ่ย: …………
ให้ตายเถิด จี้เยี่ยนอันยิ่งหวีก็ยิ่งแย่ลง!