เจียงอวิ๋นซุ่ยออกค้นหาอย่างไร้จุดหมาย ผ่านไปพบศึกแมวหมาปะทะกัน นางเข้าไปหวังห้ามศึกแต่เกือบถูกกัด จากนั้นยังไปก่อเรื่องกับฝูงห่านขาวที่ชูคอทะนงราวกับมันคือเจ้าโลก ตัวนางถูกจิกเอาหลายครั้ง โดยเฉพาะที่บั้นท้าย
สุดท้ายนางเข้าไปพัวพันกับเด็กกลุ่มหนึ่งระเบิดส้วมของชาวบ้าน โดนด่าจนต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน กระทั่งมาพบคนกลุ่มนั้นในเรือนร้างใกล้พังแห่งหนึ่ง
อันที่จริง ขณะที่นางถูกด่าวิ่งหนีมานี่เอง ได้ยินเสียงสะอื้นที่ทั้งกลั้นทั้งทุกข์ทรมาน จึงหยุดเท้า
แล้วแง้มประตูแอบมองเข้าไปอย่างระมัดระวัง
เพียงแวบเดียวก็เห็นว่าข้างในเรือนร้างมีเด็กขอทานตัวน้อยหลายคน
"ข้าไม่ได้เอาอาหารกลับมา"
"ไม่เป็นไร เราออกไปหาแมลงกินได้ ข้ารู้ว่าแมลงชนิดไหนไม่มีพิษ"
ได้ยินบทสนทนาพวกเขา เจียงอวิ๋นซุ่ยครุ่นคิด แล้วไม่ได้เข้าไป หากออกไปซื้อหมั่นโถวก่อน จากนั้นจึงหอบกลับมาที่นี่อีกครั้ง
"ข้าเข้าไปได้หรือไม่"
การปรากฏตัวของเจียงอวิ๋นซุ่ยทำให้คนขอทานในเรือนร้างตื่นตัวในทันที
ในนั้นมีเด็กขอทานที่ขโมยถุงเงินของนางไป เมื่อจำนางได้ รูม่านตาหรี่ลง แล้วหลบไปด้านหลังเด็กขอทานที่ดูโตกว่าเล็กน้อย
เจียงอวิ๋นซุ่ยผมเผ้ากระเซิงเล็กน้อย จากการไปต่อสู้กับห่าน นางยืนอยู่หน้าประตู มองสบกับคนขอทานที่ขดตัวสั่นอยู่ข้างใน
นางเห็นตามแขน ขา และคอของคนขอทานเหล่านั้นมีแผลพุพองแดงๆ
ยังไม่ชัดนัก คล้ายรอยแมลงกัด แต่บวมแดงกว่าตุ่มทั่วไป