เจียงอวิ๋นซุ่ยกำลังง่วนอยู่กับเลมอนของนาง
นางหั่นเลมอนเป็นชิ้นใส่โถ แล้วเติมน้ำผึ้งตามลงไป
ดีหน่อยที่ครานี้นำน้ำผึ้งมาทั้งกระปุก
ยังรู้สึกขาดอะไรไปสักอย่าง
ยกมือเล็กเท้าคางครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วบิดกายน้อย ๆ ตรงไปยังที่ของจี้เยี่ยนอันกับพวก
ฉวยจังหวะที่พวกเขากำลังสนทนา มือน้อยยื่นไปยังชาของจี้เยี่ยนอัน
เพราะเขาชื่นชอบการดื่มชา แทบทุกวันล้วนชงไว้บ้าง และล้วนเป็นชาชั้นดี
หากเพียงดื่มสักแก้วสองแก้ว นางก็ไม่ต้องย่องอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ เช่นนี้
จี้เยี่ยนอันย่อมไม่เสียดายที่จะให้นางดื่มสักสองสามแก้ว
แต่ครานี้ต้องใช้มากกว่า เอ่อ ต้องใช้ทั้งกา
หาไม่พบข้า หาไม่พบข้า
ในใจพร่ำเพ้อ พลางมือก็คว้าถึงด้ามกาชาทรายม่วงแล้ว
ขณะกำลังดีใจ มือก็ถูกกดไว้เสียก่อนในฉับพลัน
มองตามมือที่กดนางไป ก็สบเข้ากับแววตายิ้มเยาะของจี้เยี่ยนอัน
เจียงอวิ๋นซุ่ยหดมือกลับเงียบ ๆ กอดศีรษะย่อตัวลง
จี้เยี่ยนอันเคาะลงบนศีรษะนางฉับ
“อ๊าว!”
“คราหน้า ตีศีรษะไม่ได้หรือไม่”
เจียงอวิ๋นซุ่ยกอดศีรษะเอ่ยเสียงอ่อน
“ตีจนโง่ขึ้นมาจะทำเช่นไร”
น้ำเสียงใสสะอาดของจี้เยี่ยนอันเอ่ยเนิบนาบ “ต้องตีเจ้าจึงโง่หรือ เดิมทีก็โง่อยู่แล้ว ต่อให้ตีหลายทีอาจเกิดผลดีก็เป็นได้”
เจียงอวิ๋นซุ่ย …………
“ต้องการชาไปทำสิ่งใด”
เจียงอวิ๋นซุ่ยแอบมองเขาแวบหนึ่ง “ข้าจะชงชาเลมอนน้ำผึ้ง รสชาติดียิ่งนัก”