เจี๋ยเยี่ยนอันเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว มองดูเด็กน้อยที่หน้าดำเป็นเขม่าจนทั่ว ยังยิ้มประจบประแจงให้เขา เผยให้เห็นฟันขาวๆ เป็นแถวเด่นชัด
สีหน้าเขาหมองคล้ำลงเล็กน้อย
แล้วยังนกน้อยสีแดงเพลิงที่ถูกดึงออกมาจากอกเสื้อของนาง ตอนนี้กลายเป็นสีดำสนิทไปแล้ว
ก้นยังถูกไฟลนจนริ้วขนหลุดหายไปเป็นแถบใหญ่ ขนที่เคยฟูสวยงามกลับถูกน้ำหมึกล้างพู่กันย้อมเป็นสีดำสนิท เปียกชื้นดำมืด
เจี๋ยเยี่ยนอันหัวเราะเย็นชา: "เจียงอวิ๋นซุ่ย ไปคัดลอกคัมภีร์อักษรพันตัว คัดไม่เสร็จห้ามออกไปไหน"
เจียงอวิ๋นซุ่ยรู้สึกว่าฟ้าถล่มลงมาทันที
"ได้ไหมคะ..."
นางยังอยากต่อรองสักหน่อย
จี้เยี่ยนอัน: "สองรอบ"
"หนูคัด หนูคัดก็ได้นี่นา หนูไม่ได้พูดว่าไม่คัดสักหน่อย!"
เจียงอวิ๋นซุ่ยบ่นพึมพำ ใบหน้าดำมืดดูไม่เต็มใจอย่างยิ่ง
"ส่วนเจ้า..."
เจี๋ยเยี่ยนอันไม่เคยเห็นนกโง่เขลาที่ดื้อรั้นขนาดนี้ ก่อเรื่องไปทั่ว จนเกือบเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในปากสัตว์กินเนื้ออื่นมาหลายครั้ง
สงสัยว่านี่มันนกหนี่เฟิ่งจริงหรือไม่ ตามที่นายเสิ่นชิงจู๋บอก นกหนี่เฟิ่งสง่างาม รักความสะอาด และควรจะมีสติปัญญาพอสมควร
แต่เจ้าตัวนี้...
ชอบกลิ้งไปมาในโคลน บางครั้งยังมุดเข้าไปในเตาฟืน ตอนที่โรงครัวก่อไฟก็พบว่ามันอยู่ข้างใน เกือบถูกไฟคลอกตาย ยังมุดเข้าไปในปากแมว ปากหมา และพฤติกรรมแปลกๆ อีกมากมาย
มองอย่างไรก็ไม่เหมือนนกฉลาดเลยสักนิด
เจ้าตัวเล็กนี่ก่อเรื่องได้ยิ่งกว่าเจียงอวิ๋นซุ่ยอีก!