จี้เยี่ยนอันได้รับข่าวคราวจากเสิ่นหยานในไม่ช้า
เขาหัวเราะเย็นชา รู้ดีว่าองค์ราชันขี้เรื้อนนั่นจะไม่ยอมมอบสิ่งของให้ง่าย ๆ แน่
หลี่โป๋กล่าว: “ซื่อจื่อ ท่านซ่งส่งข่าวมาแล้ว หนานหยางอ๋องตกลงร่วมมือกับเราแล้ว ตอนนี้ท่านซ่งกำลังมุ่งหน้าไปหาแม่ทัพเสิ่น”
จี้เยี่ยนอันกล่าว: “เช่นนั้น เรื่องทางฝั่งนั้นก็มอบให้ซ่งจิ้นจัดการเถิด”
“เรื่องปูนซีเมนต์เป็นอย่างไรบ้าง?”
หนานซูตอบ: “ได้ผลิตออกมาเป็นจำนวนมากแล้ว ตอนนี้กำลังนำไปใช้ก่อสร้างกำแพงเมือง สร้างไปได้สามร้อยเมตรแล้ว ซื่อจื่อจะไปดูหรือไม่?”
จี้เยี่ยนอันกล่าว: “ไปสิ”
“เจียงอวิ๋นซุ่ยอยู่ที่ไหน?”
เด็กน้อยคนนั้นวิ่งไปที่ไหนอีกแล้ว?
“นางกำลังพาเด็ก ๆ เหล่านั้นไปเก็บองุ่นอยู่เจ้าค่ะ”
พูดถึงองุ่นในสวนหลังนั้น แม้แต่หนานซูก็ต้องกลืนน้ำลาย
พอดีมีคนเดินเข้ามาจากด้านนอก เป็นจี้ลู่ พร้อมกับองุ่นเต็มกระจาดใหญ่
“ซื่อจื่อ นี่คือสิ่งที่คุณหนูอวิ๋นซุ่ยให้ข้าน้อยนำมาถวาย”
องุ่นสุกเต็มที่ ไม่เพียงแต่เป็นพวงใหญ่ ยังแต่ละลูกใหญ่กว่าลำไยอีก ผิวด้านนอกมีสีม่วงเข้มสวยงามมาก
ดูดี แถมยังหอม และยิ่งอร่อย
สภาพอากาศที่นี่เหมาะแก่การปลูกผลไม้จำพวกองุ่น หวานมาก
จี้เยี่ยนอันกล่าว: “แม่นมโจว เก็บไว้เล็กน้อย ที่เหลือแจกจ่ายไป”
แม่นมโจวพยักหน้า: “เพคะ”
ซื่อจื่อดีกับพวกบ่าวไพร่เช่นนี้ องุ่นดีขนาดนี้ยังยอมแบ่งให้
แน่นอนว่า คนที่ได้แบ่งล้วนเป็นคนสนิทของซื่อจื่อ สาวใช้ใหญ่ และองครักษ์เงา
แม้แต่ละคนจะได้เพียงสามสี่ลูก แต่อย่างน้อยก็ยังได้มี