รอบข้างเยลู่ชานพลันรวมพลนักรบพลีชีพได้หลายนายอย่างรวดเร็ว
สีหน้าเขาดำคร่ำเครียด "ฆ่ามัน"
ซ่งจิ้นก็สังหารออกมาจากด้านหลังหนานโม่ด้วยเช่นกัน
"โอ้ องค์ชายแปดช่างกล้าเสี่ยงยิ่งนัก เสด็จลดพระองค์มาด้วยตนเองยังค่ายโจรภูเขาเล็กๆ ทรงเป็นรองหัวหน้าสามต้อยต่ำที่ไร้ผู้ใดใส่ใจ"
เยลู่ชานอาศัยแสงไฟแลเห็นใบหน้าซ่งจิ้นชัดเจน
แววตาเขาเย็นเยียบ "เป็นเจ้านี่เอง"
"องค์ชายแปด สบายดีหรือไม่"
ซ่งจิ้นพลางต่อสู้กับนักรบพลีชีพอย่างยากลำบาก พลางเสแสร้งตอบเยลู่ชานอย่างผ่อนคลาย
ฟ่อ... โดนฟันอีกแผลแล้ว ช่างปวดร้าวยิ่งนัก
เยลู่ชานหัวเราะเย็น "องค์ชายสามของข้าตายไปแล้ว เจ้ากลับมีชีวิตสุขสบายดี"
"แต่บัดนี้ องค์ชายสามของข้าคงอยากพบเจ้าสักครั้งเป็นแน่"
"นั่นก็ไม่แน่"
เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้น จี้เยี่ยนอันไม่รู้ปรากฏกายขึ้นแต่เมื่อใด ณ ที่ไม่ไกลนัก มือถือเกาทัณฑ์เสียดเมฆายิงตรงสู่ฟากฟ้า
ในเวลาเดียวกัน จี้เอ้อร์กับพวกพลันสังหารทะลวงออกมาจากด้านหลังจี้เยี่ยนอัน
สีหน้าเยลู่ชานย่ำแย่สิ้นดี สายตาจับจ้องจี้เยี่ยนอัน
"ซื่อจื่อสกุลจี้"
"เพื่อค่ายโจรภูเขาแค่นี้ เจ้าก็ช่างกล้าเสี่ยงยิ่งนัก"
เขาเอ่ยเย้ยหยันสองครั้ง จากนั้นภายใต้การอารักขาของนักรบพลีชีพหลายนายก็ละจากไปอย่างรวดเร็ว
จี้เอ้อร์และองครักษ์เงาอีกหลายนายไล่ตามไป
เจียงอวิ๋นซุ่ยดูดซับแสงจันทร์เยียวยารักษาบริเวณโคนขาต้นขาด้านในของตน ตอนนี้พอจะเดินเหินได้บ้างแล้ว
"อ้าว? รองหัวหน้าคนนั้นหายตัวไปเสียแล้ว"
หัวหน้าใหญ่ถูกมัดตัวไว้แล้ว ภายในค่ายยังมีบางคนที่ไม่ได้กินข้าวรู้ตัวถึงเหตุเภทภัยพากันหนีตายกระเจิดกระเจิง ล้วนถูกองครักษ์เหยากวงที่ซ่อนตัวอยู่นอกค่ายก่อนหน้านี้ฆ่าเสียบ้างจับกุมเสียบ้าง