"โอย ตายแล้วพ่อคุณ นี่ผมเจ้า นี่คิ้วเจ้าเป็นอะไรไปน่ะ"
เดิมทีเจียงอวิ๋นซุ่ยที่กำลังแยกเขี้ยวยิ้มอยู่ รีบหุบปากฉับ ใบหน้าน้อย ๆ ร่วงหล่นลงทันที
จี้ซื่อและจี้ลู่แอบกลั้นหัวเราะ จริง ๆ แล้วพวกเขาก็อยากถามเช่นกัน แต่เจียงอวิ๋นซุ่ยใคร่รู้เรื่องของเสิ่นชิงจู๋ยิ่งนัก พูดไปพูดมาก็มาถึงที่หมาย
เจียงอวิ๋นซุ่ยลูบผมและคิ้วของตนอย่างห่อเหี่ยว
"ถูกไฟลนมาน่ะ"
นางเม้มปากน้อย ๆ แล้วเริ่มพร่ำบ่น
"ท่านปู่อ้วน ข้าลำบากเหลือเกินเจ้าค่ะ ซ่งจิ้นทำอาหารไม่เป็น กระต่ายที่เขาย่างรสชาติแย่มาก ขมบ้าง เหม็นบ้าง ข้างนอกดำ ข้างในเลือดยังสดอยู่ มันเผาที่เขาย่างข้างนอกก็ดำ ข้างในสุก ๆ ดิบ ๆ ไม้ยังแทงไม่เข้าเลย..."
นางมีเรื่องให้บ่นมากมาย
ซ่งจิ้นกอดอก "ข้าจะโทษได้อย่างไรเล่า ใครใช้ให้พวกเราโชคร้าย คนทำอาหารเป็นกลับไม่ได้ตามมาด้วยกัน"
อ้วนพ่อครัวใหญ่ลูบใบหน้าน้อย ๆ อวบอิ่มของเจียงอวิ๋นซุ่ยด้วยความเอ็นดู
"โอย ลำบากเจ้าเสียแล้ว อวิ๋นซุ่ยน้อยของพวกเรา ผอมลงไปหน่อย ผอมลงไปหน่อย"
เจียงอวิ๋นซุ่ยพยักหน้าแรง
"จี้เยี่ยนอันเล่า จี้เยี่ยนอันเล่า"
อ้วนพ่อครัวใหญ่อุ้มนางไว้ "เดิน ๆ ท่านปู่อ้วนพาเจ้าไปหาซื่อจื่อ"
คนอื่น ๆ ก็ทยอยกันเข้ามา เห็นเจียงอวิ๋นซุ่ยก็ตื่นเต้นยินดียิ่งนัก
"เสี่ยวอวิ๋นซุ่ย เจ้ามาได้อย่างไร"
"พวกเจ้ามากันแค่สองคนหรือ โอย จะเอาเช่นไรดี"
ภายนอกยังมีผู้คนจากทั้งเผ่าจับตามองพวกเขาอยู่
พวกเขาพักอยู่ภายในถ้ำแห่งหนึ่งชั่วคราว
ยังดีที่ตอนจากมา จี้เยี่ยนอันสวมเสื้อผ้าหนาแน่นหนา คราวที่ออกจากเผ่านั้น พวกเขาไม่เพียงขโมยม้ามาด้วยเท่านั้น ยังขโมยหนังสัตว์มาอีกไม่น้อย