ทุกคนได้กินอาหารมื้อนี้อย่างเอร็ดอร่อย ต่างก็อิ่มหนำสำราญ
เจียงอวิ๋นซุ่ยไม่เห็นหนานโม่ ยังสงสัยอยู่เลย ไม่นานหนานโม่ก็กลับมา
พร้อมกับจี้อี จี้จิ่ว
เดิมทีองครักษ์เงาที่ติดตามจี้เยี่ยนอันมีราวยี่สิบคน ล้วนตั้งชื่อตามลำดับ
แต่หลังจากการลอบสังหารครั้งนี้ องครักษ์เงาเหลือเพียงสิบคน
ผู้คุ้มกันที่ปกป้องเขาก็ตายไปไม่น้อยเช่นกัน
หนานโม่พวกเขาสามคนไม่ได้กลับมามือเปล่า ยังนำแกะมาห้าตัว
เป็นแกะขนปุยสกปรกมอมแมม
ขนแกะหนามาก แต่ขนที่หนาและมากเช่นนี้ย่อมเปรอะเปื้อนสิ่งสกปรกได้ง่าย ทั้งยังมีเมล็ดหญ้าและของอื่นๆ ติดอยู่
ดูแล้วสกปรกมากจริงๆ ชนิดที่ซักเท่าไรก็ไม่สะอาด
เจียงอวิ๋นซุ่ยทักทายหนานโม่พวกเขาด้วยความเบิกบาน จากนั้นก็เท้าคางน้อยๆ จ้องมองแกะพวกนั้น
ในฝูงมีแกะตัวหนึ่งที่ยังมีลูกอ่อน จึงมีนมแพะ
อ้วนพ่อครัวใหญ่กำลังรีดนมแกะตัวนั้น เตรียมทำชานมให้เจียงอวิ๋นซุ่ยกับจี้เยี่ยนอันได้ดื่ม
ซ่งจิ้นนำใบชาติดตัวมาด้วย
“จ้องแกะอย่างนี้ทำไม? อยากกินเนื้อแกะหรือ? ท้องยังไม่อิ่มอีกหรือ”
เจียงอวิ๋นซุ่ยสั่นศีรษะ เอ่ยเสียงอ่อนหวานว่า “ไม่ใช่ เพียงแต่ขนแกะดูเหมือนจะทำเสื้อผ้าได้”
หนานซูเข้ามาใกล้ “เสื้อผ้าอะไรหรือ?”
เจียงอวิ๋นซุ่ยใช้มือน้อยๆ ผลักใบหน้าเขาออกไป
“ถอยไปหน่อย อย่ารบกวนข้าคิด”
อันที่จริงกำลังดูความทรงจำสืบทอดเกี่ยวกับขนแกะ
ไม่มีวิธีจัดการขนแกะโดยเฉพาะ ส่วนใหญ่เป็นเสื้อผ้า ผ้าพันคอ หมวกสวยงามต่างๆ ที่ถักทอจากไหมพรมขนแกะ