ฉูฟู่กวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่แน่นอนว่าไม่เห็นพี่ชาย
แม่ไก่ตัวน้อยมาแล้ว!
ฉูฟู่เปิดห้องแชตส่วนตัวขึ้นมา ถามว่า “กระต๊าก ๆ ๆ อยู่ไหนน่ะ? ยังขาดค่าการมีส่วนร่วมอีกเท่าไหร่ ฉันมีเหลืออยู่!”
ฉูเฟิงที่ยุ่งมาทั้งวันเห็นข้อความที่น้องสาวตั้งใจส่งมาให้ ก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้
คราวนี้เขาไม่ได้ติดอันดับ เพราะเสียเปรียบที่อาชีพนักลอบไม่มีสกิลโจมตีหมู่เป็นวงกว้าง
ดังนั้นคราวนี้เขาจึงไม่ได้รับเศษพลังเทพ
แต่ไม่เป็นไร เศษพลังเทพสามารถหาได้จากการกำจัดทูตเทพ
เชื่อว่าในอนาคตยังมีโอกาสอีก
“ไม่ต้องให้ฉันหรอก ฉันรับซื้อเอาเองก็ได้! ของเธอเก็บไว้ขายได้เงินดีกว่า!” ฉูเฟิงไม่อยากรับของจากฉูฟู่ ตั้งแต่เด็กเขาก็เป็นฝ่ายดูแลฉูฟู่มาตลอด แล้วจะต้องให้น้องสาวมาดูแลตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
“พี่พูดแบบนี้ฉันก็โกรธแล้วนะ ยังเห็นฉันเป็นคนในครอบครัวอยู่หรือเปล่า! อะไรของพี่ อะไรของฉันกัน พี่ยังซื้อคฤหาสน์ให้ฉันตั้งครึ่งหนึ่งเลย! แถมอุปกรณ์พวกนั้นก็เป็นของที่พี่เหนื่อยยากหามาให้ทั้งนั้น
พี่จะเป็นฝ่ายให้ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้ ฉันเองก็ให้พี่บ้างไม่ได้หรือไง? ฉันก็อยากเก่งขึ้น อยากให้ของพี่บ้างเหมือนกันนะ”
ฉูเฟิงรู้ว่านี่เป็นเพียงข้ออ้างที่น้องสาวคิดขึ้นมา
แต่ถึงอย่างนั้น ความตั้งใจของน้องสาวก็จริงใจ
เอาเถอะ ยอมรับว่าน้องสาวเล่นเกมเก่งกว่าตัวเองก็ไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่
แค่หงุดหงิดอยู่บ้างที่พวกผู้ชายซึ่งแอบชอบน้องสาวดันเก่งกว่าเขาไปนิดหนึ่งด้วย แบบนี้มันชวนให้รู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ
กลัวจริง ๆ ว่าน้องสาวจะโดนหนุ่มผมทองจีบจนหนีไป