“เกิดอะไรขึ้น!”
ฉูฟู่รีบบินไปยังใจกลางหมู่บ้านทันที
ไม่ใช่แค่เธอ เซี่ยหลิน เสิ่นฉื่อ เจียวเจียวไม่เจี๋ยว และช่างเย็บแผลมือเทพก็พากันมาถึง
พอมาถึง ฉูฟู่ก็เห็นผู้ทอฝันหน้าแดงก่ำ ดวงตาแดงก่ำ และร่างกายยังสั่นเทา
เธอพูดติดขัด แต่เห็นได้ชัดว่าโกรธมาก!
ปกติเธอไม่แม้แต่จะเถียงกับใครเป็นด้วยซ้ำ
แต่คราวนี้กลับพยายามโต้แย้งอย่างมีเหตุผล
“ก็คนของพวกคุณนั่นแหละ ไม่อย่างนั้น...ไม่อย่างนั้นเหรียญทองแดงพวกนี้วางอยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้ว ทำไมไม่มีใครหยิบไปล่ะ ก็พวกคุณเอาไปนั่นแหละ ยังไม่ยอมรับอีก เอามาคืนเลย!”
ผู้ทอฝันพูดตะกุกตะกัก
แต่คนของสตูดิโอโหยวหลงกลับไม่ใส่ใจ แถมยังมีบางคนกระซิบกระซาบกัน พร้อมเผยรอยยิ้มที่ไม่ประสงค์ดี
โหยวหลงจูเหย่รู้ดีว่าเรื่องนี้มีโอกาสสูงมากที่คนในสตูดิโอของตัวเองเป็นคนทำ แต่เขาไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด
เขาส่งสายตาให้ลูกน้องทันที แล้วคนกลุ่มนั้นก็พากันโต้แย้ง
“พวกคุณไม่มีหลักฐานสักหน่อย บางทีอาจมีคนอยากได้เหรียญทองแดงพวกนี้อยู่ก่อนแล้ว เลยจงใจรอให้คนของเราเดินเข้าไปใกล้แล้วค่อยหยิบไป พวกคุณแค่หาเรื่องใส่ร้ายพวกเรา!”
“ใช่แล้ว พวกเราไม่ได้เข้าใกล้ตรงนี้เลย จะมาใส่ร้ายว่าพวกเราเอาไปได้ยังไง?”
“นี่คุณกำลังหาเรื่องชัด ๆ เลยนะ สาวน้อย ดูสิ โกรธจนจะร้องไห้แล้ว อย่าคิดว่าร้องห่มร้องไห้แล้วพวกเราจะใจอ่อนนะ เอาไปสิ นี่ทำตัวเหมือนขอทานเลย”
“ฮึ ถ้าหวงนัก ทำไมไม่เก็บให้เรียบร้อยล่ะ จะเอามาวางอวดไว้ทำไม? แบบนี้ก็เหมือนรอให้คนมาขโมยไม่ใช่หรือไง?”