หลี่เหวยเจิ้งได้ยินคำพูดทางโทรศัพท์ก็ถอนหายใจยาว ก่อนเอ่ยว่า “นักศึกษาเฟิง ใจเย็น ๆ ก่อน ฉันรู้ว่านายรักหมา แต่ตอนนี้นายควบคุมสัตว์กลายพันธุ์พวกนี้ไม่ให้ไปทำร้ายคนอื่นไม่ได้ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ? นี่เป็นเรื่องถึงชีวิตนะ!”
ใบหน้าอ้วนของเฟิงเล่อหยวนกระตุก “ขอเวลาผมหนึ่งชั่วโมงเถอะ ขอร้องล่ะ พันตรีหลี่ ผมเข้าร่วมกับทางการแล้ว เรื่องแค่นี้ยังช่วยไม่ได้อีกเหรอ? ถ้าอย่างนั้นผม…”
สีหน้าของหลี่เหวยเจิ้งพลันเคร่งขรึมขึ้น เขาตวาดว่า “นักศึกษาเฟิง นายคิดว่าทางการเป็นอะไร? อยากเข้าร่วมก็เข้าร่วม โดยไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเลยหรือไง? ทางการเองก็เลี้ยงดูนายมาเหมือนกัน”
ลมหายใจของเฟิงเล่อหยวนหนักขึ้น ดวงตาแดงก่ำ “ถ้าตอนนั้นผมเลือกไปกับจักรพรรดิแตงกวาขมและหนุ่มน้อยใฝ่ฝันเหมือนคนอื่น ตอนนี้ผมก็คงไม่ต้องฟังคำสั่งแล้วใช่ไหม?”
คราวนี้ใบหน้าของหลี่เหวยเจิ้งก็แดงก่ำขึ้นมาเหมือนกัน
รู้สึกเหมือนถูกคนรุ่นใหม่มาจัดระเบียบที่ทำงานใส่เข้าให้ เด็กสมัยนี้รับมือยากจริง ๆ!
เฟิงเล่อหยวนเป็นหนึ่งในคนที่ถูกช่วยออกมาจากโรงเรียนกวดวิชาพร้อมกับฉูฟู่และคนอื่น ๆ
อาชีพดรูอิด พรสวรรค์ระดับเอ
ตอนนั้นหลี่เหวยเจิ้งแยกคุยกับทั้งสี่คน แล้วพบว่าเฟิงเล่อหยวนค่อนข้างขี้ขลาด แถมยังมีเมตตาต่อสัตว์ตัวเล็ก ๆ จึงพยายามอย่างหนักเพื่อชักชวนเขา และสุดท้ายก็ทำให้เขาเข้าร่วมกับทางการได้
ส่วนหนุ่มน้อยใฝ่ฝันกับจักรพรรดิแตงกวาขมต่างยืนกรานว่าจะตามฉูฟู่ไป
แต่สวัสดิการของทางการกับกิลด์เถาหนามนั้นแตกต่างกันแค่ไหน คิดดูก็รู้