ฉูฟู่รู้สึกกระดากใจขึ้นมานิดหน่อย
สกิลบุ๊คไม่ใช่ของถูกจริง ๆ
แต่สกิลบุ๊คเลเวล 1 ใช้แค่หนังกระต่าย เลือดกระต่าย เส้นใยพืช และหมึก
ต้นทุนคงประมาณ 3 เหรียญทองแดง?
อย่างไรเสีย หนังกระต่ายกับเลือดกระต่ายราคา 2 เหรียญทองแดง ส่วนเส้นใยพืชกับหมึกหาซื้อได้ในโลกความจริง ต้นทุนไม่เกิน 10 หยวน
แต่เวลาที่ใช้กับ [มืออาชีพพิมพ์หนังสือ 20 ปี] ยาฟื้นฟูค่ามนต์ที่ต้องดื่ม อุปกรณ์ฟื้นฟูค่ามนต์ทั้งชุด รวมถึงทีมที่ช่วยพาเก็บเลเวล ล้วนมีต้นทุนทั้งนั้น
“นี่เป็นเรื่องดีต่อประเทศและประชาชน เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันยกกำไรให้ 20%”
ฉูฟู่ไม่ได้ทำตัวใจกว้างแล้วปล่อยให้หลี่เหวยเจิ้งเป็นฝ่ายจ่ายเงินทั้งหมด
ไม่อย่างนั้น คนที่ซื้อสกิลบุ๊คไปก่อนหน้านี้คงโวยวายกันน่าดู
อีกอย่าง พอเรื่องนี้เผยแพร่ออกไป ในระยะสั้นหลี่เหวยเจิ้งอาจขาดทุน แต่ในระยะยาวกลับทำกำไรได้มหาศาล
ผู้เล่นเหล่านี้ใช้สัตว์เลี้ยงออกไปกำจัดหนูกลายพันธุ์ เพื่อรักษาความปลอดภัยในเมือง
พูดอีกอย่าง ต่อให้การรุกรานของเกมเข้ามาในโลกความจริง ผู้เล่นทุกคนก็ต้องจ่ายภาษีให้หมู่บ้าน เมือง และเทศบาล
นั่นคือการเก็บภาษีภาคบังคับ
ผู้เล่นที่มีสัตว์ผูกพันอยู่ข้างกาย มีแนวโน้มว่าจะยิ่งขยันหาเงินเพื่อซื้ออาหารแมวอาหารหมา
ยิ่งหาเงินได้มาก ก็ยิ่งต้องจ่ายภาษีมาก
ส่วนทางฉูฟู่ การยกกำไรให้ 20% ทำให้เธอได้ทั้งชื่อเสียงและช่วยเผยแพร่สกิลของตัวเอง
หลี่เหวยเจิ้งรีบพูดว่า “ขอบคุณมากครับ ประธานฉู่! คุณเป็นผู้ประกอบการที่มีจรรยาบรรณจริง ๆ!”