“ปกติมีคนดูแลลานบ้านเราบ้างไหม”
หลู่ซื่อเหว่ยตอบว่า “หลู่สือกวงบางทีก็แวะมาเก็บกวาด”
หยูเจาจ้าวรู้ว่าหลู่สือกวงเป็นน้องชายที่ดี แต่ไม่คิดว่าจะดีถึงขนาดนี้
นี่มันน้องชายระดับเทพชัด ๆ
เธอมองหลู่ซื่อเหว่ยอย่างอิจฉา “น้องชายคุณดีจริง ๆ”
“ใช่แล้ว สือกวงดีมากจริง ๆ ตอนนั้นคุณปู่คุณย่าตั้งใจจะยกลานบ้านหลังเล็กนี้ให้สือกวง แต่เขาไม่เอา
เขาบอกว่าคุณปู่คุณย่ายกให้ผม ก็เป็นของผม แม้ไม่ได้ยกลานบ้านให้เขา แต่คุณปู่คุณย่าก็เก็บเงินทองไว้ให้เขาด้วย เขาไม่แย่งลานบ้านกับผม แถมยังช่วยดูแลที่นี่ให้ เพราะอย่างนั้นถึงแวะมาดูแลเป็นระยะ”
น้องชายระดับเทพจริง ๆ
“ต้นไม้สองต้นนี้ออกดอกออกผลไหม”
ถ้ามีผล หยูเจาจ้าวก็เริ่มอยากย้ายกลับมาอยู่ที่นี่แล้ว
“หลายปีมานี้ไม่มีคนดูแล เลยแทบไม่ออกดอกออกผลแล้ว”
“ไม่เป็นไร ไว้พวกเราย้ายกลับมาอยู่แล้วค่อยดูแลกัน”
ตอนนี้พวกเขายังไม่ได้อยู่ที่นี่ ก็อย่าเพิ่งให้มันออกผลเลย ไม่อย่างนั้นถ้ามีคนปีนเข้ามาเก็บผลไม้คงไม่ดี
เรือนหลักเป็นบ้านอิฐเขียวมุงกระเบื้อง หันหน้าไปทางทิศใต้ หลังคาปูด้วยกระเบื้องสีเขียว หน้าต่างเป็นกรอบไม้ซี่แบบเก่า
สองข้างเป็นห้องน้ำกับห้องครัว ข้างห้องครัวยังมีห้องอาบน้ำอีกห้อง
หน้าประตูห้องครัวมีบ่อน้ำที่ปิดปากบ่อไว้แล้วหนึ่งบ่อ
เมื่อผลักประตูใหญ่เข้าไป ข้าวของในบ้านเรียบง่ายแต่เป็นระเบียบ มีโต๊ะไม้เก่าหนึ่งตัว เก้าอี้ไม้ไผ่สองตัวที่ถูกใช้จนผิวเรียบเนียน และหีบไม้แบบเก่าตั้งอยู่ตรงมุมห้อง ทุกแห่งล้วนแฝงร่องรอยของกาลเวลา
ข้างในมีสามห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก ครอบครัวสี่คนอยู่ได้อย่างสบาย หากไม่พอก็ยังต่อเติมในลานบ้านได้
รอให้หาเงินได้แล้ว เธอยังจะซื้อบ้านซื้อที่ดินอีก