“พ่อฉันคือ อื้อ อื้อ...”
เหวินจิ้นซิวรีบปิดปากสือหยา แล้วกดศีรษะเธอให้ก้มลงพร้อมกับโค้งขอโทษ “ขอโทษจริง ๆ เธอไม่ได้กินยาวันนี้ ไม่ได้ตั้งใจ พวกเราขอโทษทุกคน ตอนนี้ฉันจะพาเธอไปหาหมอ”
สือหยาหน้าเขียว ส่งเสียงอู้อี้เอ่ยขอโทษ ทั้งโกรธทั้งอัดอั้นใจ
เหวินจิ้นซิวเหงื่อกาฬไหลท่วมตัว เขาไม่คิดว่าสือหยาจะทั้งกล้าและไร้สมองขนาดนี้ ต่อให้ในใจไม่ได้เห็นหลู่ซื่อเหว่ยกับหยูเจาจ้าวอยู่ในสายตา ก็ไม่ควรพูดออกมาตรง ๆ ต่อหน้าคนอื่นสิ
ไม่เห็นเครื่องแบบทหารที่อีกฝ่ายสวมอยู่หรือไง ยัยโง่ เกือบทำให้เขาพลอยเดือดร้อนไปด้วยแล้ว
แต่หัวหน้าพ่อครัวร้านอาหารของรัฐไม่ยอมรับคำแก้ตัวแบบนี้ เขาพูดเสียงขรึมว่า “เชิญพวกคุณสองคนออกไป ตราบใดที่ฉันยังอยู่ ร้านอาหารของรัฐแห่งนี้จะไม่ต้อนรับพวกคุณ”
เหวินจิ้นซิวพาสือหยาเดินออกไปอย่างหมดสภาพ
หยูเจาจ้าวลุกขึ้นขอบคุณทุกคน “ขอบคุณหัวหน้าพ่อครัว ขอบคุณสหายทุกท่าน ฉันกับสามีเพิ่งแต่งงานกันพอดี ขอเชิญทุกคนกินลูกอมมงคลนะคะ”
ตอนที่ทั้งคู่กินข้าวเสร็จและกำลังจะกลับ หัวหน้าพ่อครัวก็ยัดห่อใบบัวที่มัดด้วยเชือกให้พวกเขา
“นี่คือห่านย่างที่ฉันทำเอง คราวหน้าถ้าอยากกินก็มาแต่เนิ่น ๆ หรือบอกฉันไว้ล่วงหน้าก็ได้ ฉันจะเก็บไว้ให้”
เขาไม่ยอมรับทั้งเงินและคูปอง ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอม พออีกฝ่ายจะยัดให้ก็ถึงกับโกรธขึ้นมา
หยูเจาจ้าวกับหลู่ซื่อเหว่ยรับมาอย่างเกรงใจ แล้วเอาลูกอมยัดใส่มือหัวหน้าพ่อครัว ให้เขานำกลับไปฝากลูก ๆ ที่บ้านกินหวาน ๆ กัน
ระหว่างทางกลับ พวกเขาผ่านสวนสาธารณะพอดี จึงเจอสือหยากับเหวินจิ้นซิวอีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้สองแก้มของเหวินจิ้นซิวบวมแดง แถมยังมีรอยเล็บเต็มไปหมด