เช้าวันรุ่งขึ้น หยูเจาจ้าวไปทำงาน หนังสือที่ซื้อมาเมื่อวานยังไม่มีเวลาจัดการ
พอมาถึงโรงอาหาร เธอก็เริ่มทำเนื้อพะโล้ แล้วไปดูหัวหน้าเจิ้งทำก๋วยเตี๋ยวราดน้ำ
“หัวหน้าเจิ้ง คุณเป็นคนภาคตะวันตกเฉียงเหนือหรือเปล่าคะ”
“ผมเป็นคนไท่หยวน มณฑลซานซี”
“มิน่าล่ะ ก๋วยเตี๋ยวราดน้ำที่คุณทำถึงอร่อยขนาดนี้”
รสชาติต้นตำรับจริง ๆ
หยูเจาจ้าวดูอยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่ากลับไปลองทำเองก็น่าจะได้
ส่วนเรื่องเนื้อพะโล้ เธอก็คุยกับหัวหน้าเจิ้งด้วย
พบว่าเครื่องปรุงที่พวกเธอใช้แทบจะเหมือนกัน ต่างกันเพียงสองอย่าง อีกอย่างหนึ่งที่ตำราอาหารระบุไว้ก็ไม่ได้ใส่
พอทำเนื้อพะโล้เสร็จ หัวหน้าเจิ้งก็ลองชิม คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น บางอย่างเขาก็ชิมออก แต่บางอย่างก็ชิมไม่ออก
หยูเจาจ้าวพอจะรู้แล้ว
พอถึงเวลาแจกอาหาร ก็ไม่เห็นเหมียวเถียจู รองผู้อำนวยการโรงงานหวังก็ไม่ปรากฏตัว แต่ได้ยินว่ามีคนห่ออาหารไปให้พวกเขาแล้ว
ตอนเลิกงาน หยูเจาจ้าวก็เจอเหมียวเถียจู ตามคาด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเล็บ
พอเห็นหยูเจาจ้าว เหมียวเถียจูก็รู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง “หัวหน้าหยู ช่วยบอกแม่ผมทีว่าผมไม่เป็นไร”
“อ้อ แม่คุณบอกว่าคุณสมควรแล้ว”
หยูเจาจ้าวพูดจบก็หันหลังเดินจากไป
สามีภรรยาเหมียวเถียจูกับหวังกุ้ยฮวา คนหนึ่งอยากตี อีกคนก็ยอมให้ตี จะตีกันแทบตายก็ไม่เกี่ยวกับเธอ
แต่เธอก็เกลียดคนตระกูลหวังอยู่ดี
“เอ๊ะ เจาจ้าว”
หยูเจาจ้าวได้ยินเสียงก็หันไปมอง เป็นป้าเกอนั่นเอง
ป้าเกอมาที่โรงงานเนื้อสัตว์อีกทำไม
“ป้าเกอ คุณมีญาติอยู่แถวนี้เหรอคะ”