“เจาจ้าว ในที่สุดก็ตื่นแล้ว! ยินดีด้วยนะ ต่อไปนี้เธอก็เป็นหัวหน้าพ่อครัวตัวจริงของโรงงานเนื้อสัตว์แล้ว!”
หลินเยี่ยนเห็นหยูเจาจ้าวเดินออกมาจากห้อง ดวงตาก็เป็นประกาย รีบเดินเข้าไปหา ก่อนจะหยิบครีมไป่เช่อหลิงหนึ่งตลับออกมาจากถุงผ้าแล้วยัดใส่มือเธอ “นี่เป็นของขวัญแสดงความยินดีที่ฉันเตรียมไว้ให้เธอที่ได้งานใหม่ เธอต้องสัมผัสทั้งน้ำทั้งน้ำมันในโรงอาหารทุกวัน ทำให้มือเสียได้ง่ายที่สุด ก่อนนอนทาสักชั้นหนึ่งนะ บำรุงมือได้ดีมากเลย”
หยูเจาจ้าวเอ่ยอย่างเกรงใจปนตำหนิ “เธอเสียเงินอีกแล้วนะ มีเงินติดมือหน่อยก็เก็บไว้ไม่อยู่ เอาไว้ใช้เองเถอะ ฉันก็มีเหมือนกัน”
“ของที่เธอมีจะเหมือนกับที่ฉันให้ได้ยังไง ยังจะมาพูดเกรงใจฉันอีก”
หลินเยี่ยนดันมือเธอกลับไป “เราสองคนเป็นใครกัน รีบรับไว้เถอะ ถ้าเธอไม่รับ ต่อไปฉันคงไม่กล้ามากินข้าวฟรีที่บ้านเธอแล้ว”
“ก็ได้ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ”
หยูเจาจ้าวยิ้มพลางใส่ครีมไป่เช่อหลิงลงในกระเป๋าเสื้อ จากนั้นก็จับแขนหลินเยี่ยนไว้
“วันนี้อยู่กินข้าวด้วยกันนะ ฉันให้คุณยายหลิวช่วยเก็บเนื้อดี ๆ ไว้ให้แล้ว เรามาทำสุกี้กินกัน”
พูดจบ หยูเจาจ้าวก็มองไปทางภรรยาของเฮ่อยื่อเลี่ยง หลินเยี่ยนจึงแนะนำว่า “นี่คือหลี่เสี่ยวหยุน ภรรยาของเฮ่อยื่อเลี่ยง”
“สวัสดีค่ะพี่สะใภ้ วันนี้ฉันเพิ่งย้ายมา พรุ่งนี้ก็จะได้ไปทำงานพร้อมกับพี่ ขอบคุณพี่ที่ช่วยหางานให้ฉันนะคะ ฉันทำรองเท้าหนึ่งคู่กับถุงเท้าสองคู่ให้พี่ หวังว่าพี่จะไม่รังเกียจค่ะ”
พูดแล้วหลี่เสี่ยวหยุนก็ยื่นรองเท้ากับถุงเท้าให้
หยูเจาจ้าวมองรองเท้าผ้าพื้นหนาหลายชั้นกับถุงเท้าที่เย็บอย่างประณีตด้วยความประหลาดใจ “พี่เสี่ยวหยุน ฝีมือดีขนาดนี้เลยเหรอคะ รองเท้าสวยมาก ถุงเท้าก็ทำได้ดีเหมือนกันค่ะ”