“คุณหยู สายตาดีจริง ๆ ค่ะ ชุดจงซานชุดนี้เป็นของหายาก เป็นชุดจงซานผ้าขนสัตว์เกรดท็อป ราคาแพงมากเลยนะคะ
ฉันเองก็อยากซื้อไปให้ตู้เหวินที่บ้านสักชุด แต่ตอนนี้มีลูกแล้ว ต้องกินนมผงทุกวัน ค่าใช้จ่ายเยอะมาก เลยไม่กล้าซื้อค่ะ พวกคุณเพิ่งแต่งงานกันใหม่ ๆ กำลังเหมาะที่จะซื้อสักชุดนะคะ”
หลินเยี่ยนแนะนำเนื้อผ้าของชุดจงซานให้หยูเจาจ้าวฟัง
“ชุดละเท่าไหร่คะ”
แค่มอง หยูเจาจ้าวก็รู้แล้วว่าราคาไม่ถูก
“ชุดนี้ราคาเจ็ดสิบหยวน ใช้คูปองอุตสาหกรรม 80 ใบค่ะ”
หยูเจาจ้าวสูดลมหายใจลึก หากเป็นยุคแปดสิบ ต่อให้แพงก็ช่างเถอะ เธอมีเงินก็ซื้อได้เลย
แต่ยุคนี้ถือความเรียบง่ายเป็นเกียรติ ถ้าซื้อชุดนี้ไป จะดูสะดุดตาเกินไปหรือเปล่านะ
หยูเจาจ้าวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
เธอเองก็มีคูปองอุตสาหกรรม คุณแม่สามีเบียนหลานให้เธอมาไม่น้อย
ตู้เยี่ยนพูดต่อว่า “ทหารมีสิทธิพิเศษด้วยนะคะ ใช้บัตรนายทหารลดจำนวนคูปองอุตสาหกรรมได้ครึ่งหนึ่งค่ะ”
หยูเจาจ้าวพกทะเบียนสมรสกับบัตรนายทหารมาด้วย ซื้อได้ไม่มีปัญหา
แต่ตอนนี้เธอเป็นภรรยาทหารแล้ว คำพูดคำจาและการกระทำจึงต้องระวัง
ยุคนี้ส่งเสริมวิถีชีวิตเรียบง่ายประหยัด หากเธอซื้อของดีเกินไป ไม่รู้ว่าจะส่งผลกระทบต่อหลู่ซื่อเหว่ยหรือเปล่า
“ถ้าคุณหยูรู้สึกว่าแพง ทางนี้ก็มีผ้าธรรมดาค่ะ สามสิบถึงสี่สิบหยวนก็ซื้อได้ชุดหนึ่ง ใช้คูปองอุตสาหกรรมแค่สามสิบถึงสี่สิบใบ
ถ้าซื้อผ้าไปให้ช่างตัดเสื้อวัดตัวตัดชุดให้ จะประหยัดได้เยอะ ของสามีฉันก็ให้ช่างตัดเสื้อทำให้ค่ะ”
หลินเยี่ยนแนะนำชุดจงซานที่ทำจากผ้าธรรมดาให้หยูเจาจ้าวอีกครั้ง