“หยูเย่าจู่ไม่ใช่ลูกชายของคุณ”
จาจินฮวาพูดเข้าเรื่องทันที
เธอเคยคิดจะลงมือฆ่าหยูเย่าจู่โดยตรง แต่ก็กลัวว่าจะถูกจับได้ จึงคิดจะยืมมือคนอื่นฆ่า
คนแรกที่เธอนึกถึงย่อมเป็นหยูเจี้ยนเช่อ
ในฐานะพี่น้องที่สาบานเป็นพี่น้องกันกับเวินจือฮวา จาจินฮวารู้ดีที่สุดว่าตระกูลหยูให้ความสำคัญกับลูกชายและดูแคลนลูกสาวมากแค่ไหน
ไม่อย่างนั้น ลูกสาวสองคนที่หยูเจี้ยนเช่อมีกับภรรยาเก่าคงไม่ถูกทอดทิ้ง บางทีอาจถูกหยูไท่ไท่ฆ่าตายไปแล้วด้วยซ้ำ
ส่วนลูกสาวคนที่สามอย่างหยูเจาจ้าวที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็เพราะหยูไท่ไท่ตายไปแล้ว
ตลอดหลายปีมานี้ ที่เวินจือฮวาควบคุมหยูเจี้ยนเช่อได้ ส่วนใหญ่ก็เพราะเธอให้กำเนิดหยูเย่าจู่ ลูกชายคนนี้ให้หยูเจี้ยนเช่อ
แต่ถ้าหยูเย่าจู่ไม่ใช่ลูกชายของหยูเจี้ยนเช่อ ทั้งยังเลี้ยงดูมาถึงสิบเจ็ดปี หยูเจี้ยนเช่อคงได้ระเบิดอารมณ์แน่
เป็นไปตามคาด สีหน้าของหยูเจี้ยนเช่อเปลี่ยนไปฉับพลัน “คุณพูดเหลวไหล!”
จาจินฮวาหัวเราะเยาะ “ฉันก็หวังว่าจะเป็นคำพูดเหลวไหล แต่หยูเย่าจู่เป็นลูกของหวังเต๋อซานจริง ๆ ลูกชายฉันอย่างหวังเป๋าเก้นพิการไปแล้ว หวังเต๋อซานกลับไม่ร้อนใจ ไม่แม้แต่จะเสียใจสักนิด กลับหันไปสนใจหยูเย่าจู่ คุณว่าทำไมล่ะ?”
“เป็นไปไม่ได้ ถ้าเวินจือฮวาอยู่กับหวังเต๋อซานจริง คุณจะไม่รู้ได้ยังไง?”
หยูเจี้ยนเช่อรู้ดีว่าจาจินฮวาคนบ้าระวังผู้หญิงที่เข้าใกล้หวังเต๋อซานมากแค่ไหน แม้แต่ผู้หญิงที่ทำงานด้วยก็ไม่ได้รับอนุญาต
“คุณรู้ไหมว่าเลขาคนใหม่ของหวังเต๋อซานหน้าตาคล้ายเวินจือฮวา?”
แววตาโหดเหี้ยมวาบผ่านดวงตาของจาจินฮวา “ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าพวกเขาแอบคบกันตั้งแต่เมื่อไร ถึงได้ปิดบังฉันไว้”