ปัง——!!!
โจวไช่เซียชอบหยูเยา zu
หยูเจ้าตี้ชอบโจวเซียงหยาง
เหล่าบ้านเหล่าคนที่มุงดูพากันฮือฮาเซ็งแซ่ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงม
“ไช่เซียเด็กนี่หัวดำจริง ๆ ยาจ้าวดีกับมันแค่ไหน”
“ใช่สิ เมื่อก่อนมันป่วยไปหาหมอ ยาจ้าวก็คอยดูแลไม่ห่าง”
“เฮ้ย หยูเจ้าตี้กับหยูเยา zu นี่ก็ไม่ใช่มนุษย์เอาซะเลย พาไช่เซียเสียคนไปด้วย”
……
หยูเจ้าตี้หน้าซีดเผือด รีบออกไปแก้ตัว น้ำเสียงสั่นเทา “น้องยาจ้าว เรื่องมันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด เธอเข้าใจฉันผิดแล้ว”
เมื่อครู่ทั้งคู่ยืนห่างกัน หยูเจาจ้าวข่มความโกรธไว้ไม่ลงมือ
แต่ท่าทีรีบแก้ตัวของหยูเจ้าตี้ในตอนนี้ไป้เป็นเชื้อเพลิงชั้นดีให้ไฟโกรธของหยูเจาจ้าวปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
แผล็บ ๆ ๆ ๆ เสียงตบดังเป๊าะ ๆ หลายทีติดกัน ฟาดลงบนหน้า หยูเจ้าตี้โดยไม่ไว้หน้า ใบหน้าบวมแดงขึ้นมาฉับพลัน
“ยาจ้าว!” โจวเซียงหยางเอ่ยปากทันที
หยูเจาจ้าวหดมือที่ชาไปมา เงยหน้ามองเขาตรง ๆ สายตาเยียบเย็นและกดดัน “พี่เซียงหยาง คิดจะเข้าข้างเธอ มาขวางฉันงั้นเหรอ”
หยูเจ้าตี้รีบหดตัวไปทางโจวเซียงหยางทันที
โจวเซียงหยางถอยสองก้าวเพื่อหลบหยูเจ้าตี้ แล้วยื่นไม้ให้หยูเจาจ้าว “ฉันกลัวเธอเจ็บมือ ใช้ไม้นี่ดีกว่า”
ในใจโจวเซียงหยางก็แค้นไม่แพ้กัน ความบริสุทธิ์ของเขาพังยับเยินแล้ว แต่เขาทำไมไม่ลงกับผู้หญิง
หยูเจ้าตี้มองโจวเซียงหยางอย่างไม่อยากเชื่อ
ทั้งสองคนนอนด้วยกันมาแล้วแท้ ๆ กลับโหดร้ายกับเธอขนาดนี้
หยูเจาจ้าวรับไม้มา แต่กลับใช้เท้าถีบเข้าที่ท้องของหยูเจ้าตี้อย่างแรง
“อ๊า——”
หยูเจ้าตี้ทรุดลงกับพื้นร้องโหยหวน ตอนนี้ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้ามหยูเจาจ้าวที่กำลังเดือดดาล
หรือแม้แต่คิดไม่ถึงว่า หยูเจาจ้าวที่ปกติดูผอมบางอ่อนแอ จะดุดันได้ขนาดนี้
“หยูเจาจ้าว กล้าทำกับพี่ฉัน”
หยูเยา zu ถลันเข้ามา หยูเจาจ้าวตวัดไม้ขึ้นฟาดเป็นชุด
“อย่าตีพี่เยา zu นะ”
โจวไช่เซียเห็นคนรักถูกทำร้ายยิ่งเจ็บปวดหัวใจ
หยูเจาจ้าวยิ่งไม่เกรงใจ ฟาดไปที่โจวไช่เซียด้วย
“หยุด! ทุกคนหยุดก่อน”
ฝูงชนที่มุงดูเปิดทางให้
ประธานคณะกรรมการหญิงเข้ามาหยุดยั้งความวุ่นวาย แล้วถามเสียงเข้ม “เกิดอะไรขึ้น”
“ท่านประธาน”
หยูเจาจ้าวไม่เปิดโอกาสให้หยูเจ้าตี้หรือใครได้เอ่ยปาก ทำหน้าสมเพช น้ำตาคลอ แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างฉะฉาน
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ย่อมมีแม่ยกใจดีวิ่งไปรายงานที่บ้านตระกูลหยู แล้วก็พุ่งออกมาพร้อมเสียงตะโกน
“อ๊ากกก... เวินจือฮวาแอบมีชู้!”
แคร่ก!
ข่าวเดือดนี้ทำให้เหล่าแม่บ้านในย่านเฉาสนามใหญ่พากันกรูกันไปที่บ้านตระกูลหยูทันที
หยูเจ้าตี้และหยูเยา zu หน้าตาบูดบึ้ง ไม่ทันได้คิดอะไรก็รีบวิ่งกลับบ้าน
ท่ามกลางสายตาของผู้คน...
ย่านเฉาสนามใหญ่แตกฮืออีกแล้ว!
เวินจือฮวากลับไปนอนกับหวังเป๋าเก้นได้ยังไง
ตอนแรกเวินจือฮวายังขัดขืน แต่ไม่นานก็เริ่มลุ่มหลง
ทุกคนนอกประตูเบิกตากว้าง แววตาเป็นประกาย
สุดยอดจริง ๆ!
เวินจือฮวาชอบหนุ่มสาว ปล่อยวางไม่คิดหน้าคิดหลัง
เล่นซะไม่มีอะไรเหลือ
เรื่องของโจวเซียงหยางกับหยูเจ้าตี้ถูกผลักไสไปชั่วคราว
สายตาของผู้คนที่มุงดูเปล่งประกาย มองอย่างเพลิดเพลิน พร้อมกับส่งเสียงเย้ยหยันเป็นระยะ
“ถอยไป ให้พวกฉันเข้าไป”
หยูเจ้าตี้และหยูเยา zu รีบร้อน พยายามเบียดเข้าไป แต่จะเบียดอย่างไรก็สู้เหล่าแม่บ้านที่มีความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้
ประธานคณะกรรมการหญิงหน้าดำคล้ำ ส่งคนไปแจ้งพ่อโจว หยูเจี้ยนเช่อ รวมถึงผู้นำเขต ถังเครื่องจักรกล และโรงงานทอผ้า
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ อีกต่อไป แต่เป็นเรื่องอื้อฉาวครั้งใหญ่ของเขต ถังเครื่องจักรกล และโรงงานทอผ้า
พ่อโจวและหยูเจี้ยนเช่อซึ่งถูกเรียกตัวกลับมาจากที่ทำงาน ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
ตอนแรกที่รู้เรื่องโจวเซียงหยางกับหยูเจ้าตี้ ใบหน้าก็บูดบึ้งอยู่แล้ว
พอรีบกลับมาถึงย่านเฉาสนามใหญ่ เห็นบ้านตระกูลหยูถูกผู้คนล้อมรอบทั้งด้านในด้านนอก เพื่อนบ้านที่คุ้นเคยกันทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ ตื่นเต้นและดูถูก ยืนอยู่หน้าบ้านหยูซุบซิบกัน
พ่อโจวและหยูเจี้ยนเช่อรู้สึกสงสัย
คนที่ไปแจ้งข่าวไม่ใช่บอกว่าอยู่ที่บ้านตระกูลโจวหรือ ทำไมมาอยู่ที่บ้านหยู
หรือว่าโจวเซียงหยางมาที่บ้านหยู...
ยังไม่ทันที่พ่อโจวจะคิดมาก ก็เห็นลูกชายตัวเองแล้ว รีบก้าวยาว ๆ เข้าไปหา
หยูเจี้ยนเช่อก็เห็นเด็ก ๆ ทั้งหลายเช่นกัน ยังไม่ทันจะเอ่ยปาก ก็มีเพื่อนบ้านเห็นพวกเขากลับมา ตะโกนเสียงดังทันที
“พี่หยูกลับมาแล้ว พี่หยูกลับมาแล้ว หลีกทางให้ทุกคน หลีกให้พี่หยูเดินเข้าไป”
มีคนตะโกนพร้อมกับดึงหยูเจี้ยนเช่อพุ่งเข้าไป
ผู้คนที่มุงดูเห็นหยูเจี้ยนเช่อก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นไปอีก
ประธานคณะกรรมการหญิงก็เบียดเข้าไปไม่ถึงจุดเกิดเหตุ จะไปห้ามปรามฝูงชนที่ควบคุมไม่ได้นั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ในห้อง
เนื้อขาว ๆ เปลือยเปล่า ใบหน้าเมามัน ระริกระรี้...
หยูเจี้ยนเช่อตาวาว ร่างกายสั่นเทา ใบหน้าแดงก่ำ ตะโกนเสียงกึกก้อง “พวกมึง——อีแพศยา! อีสัตว์เดรัจฉาน!”
หยูเจ้าตี้และหยูเยา zu สมองระเบิด มันเป็นไปได้ยังไง
หยูเจี้ยนเช่อพุ่งเข้าไปต่อยต่อยถีบถีบทั้งสองคนทันที
“อ๊าย เจี้ยนเช่อ อย่า...”
เวินจือฮวาสะดุ้งตื่นจากความเมามัน มองหยูเจี้ยนเช่อและเพื่อนบ้านที่ยืนอยู่นอกประตูด้วยความตกใจกลัว
นางผลักหวังเป๋าเก้นออกอย่างแรง หวังเป๋าเก้นที่ตั้งตัวไม่ทันทรุดลง หัวกระแทกพื้นอย่างแรง
หยูเจี้ยนเช่อที่เสียสติไปแล้ว ทุ่มเทหมัดและเตะใส่หวังเป๋าเก้นอย่างบ้าคลั่ง
“เจี้ยนเช่อ อย่าตีเป๋าเก้น เขาจะตายเอานะ”
เวินจือฮวารีบเข้าไปกอดแขนหยูเจี้ยนเช่อไว้ นางกลัวว่าหวังเป๋าเก้นจะตาย แล้วทางฝ่ายตระกูลหวังจะมาทวงหนี้ไม่ได้
นางเข้ามาขวางแบบนี้ ยิ่งทำให้หยูเจี้ยนเช่อโกรธแทบระเบิด หันไปทุบตีเวินจือฮวาแทน
เพื่อนบ้านต่างพากันเข้ามาห้าม แต่พ่อโจวเป็นคนเห็นเลือดไหลออกจากท้ายทอยของหวังเป๋าเก้น
“เจี้ยนเช่อ หัวของเป๋าเก้นเลือดไหล รีบช่วยชีวิตก่อน”
ทุกคนตกใจ “รีบส่งโรงพยาบาลเร็ว ไม่งั้นจะตายเอาหรือ”
คราวนี้ใครก็ไม่คิดจะมุงดูต่อ
บานประตูบ้านตระกูลหยูถูกรื้อลง หวังเป๋าเก้นถูกแบกขึ้นรถสามล้อ ส่งโรงพยาบาล
“หย่า!”
หยูเจี้ยนเช่อหน้าดำทะมึน ลากเวินจือฮวาจะไปหย่า
“เจี้ยนเช่อ ฉันไม่หย่า เรายังมีเยา zu นะ”
เวินจือฮวาอ้อนวอนหยูเจี้ยนเช่ออย่างน่าสงสาร
“กูไม่หย่าก็เป็นควายหรือไง เวินจือฮวา อีแพศยา ใจกล้าจริง ๆ กล้าหักหลังกู”
หยูเจี้ยนเช่อโกรธแค้นจนหน้าแทบระเบิด
คิดไปคิดมาเพื่อนบ้านเห็นกันมากมาย ไม่ต้องพูดถึงย่านเฉาสนามใหญ่ ไปถึงโรงงาน โรงพยาบาลทั้งแถบก็รู้กันหมด แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ไปเจอใครได้ยังไง?
อยากจะบีบคอเวินจือฮวาให้ตายคามือ
หยูเจ้าตี้และหยูเยา zu มองพ่อแม่เป็นแบบนี้ ไม่รู้จะทำหน้ายังไงแล้ว
พอเห็นหยูเจาจ้าว เวินจือฮวาดวงตาแดงก่ำ หน้าตาบูดบึ้งด้วยความเกลียดชัง พุ่งเข้าใส่ “อีเด็กเวร!”
ปัง!
หยูเจาจ้าวดึงหยูเยา zu มาบัง ปึก! เลือดหนึ่งคำพุ่งจากปากหยูเยา zu กระเด็นใส่หน้าเวินจือฮวา
“อ๊ากกก เยา zu ลูกแม่”
เวินจือฮวาดวงตาถลนด้วยความตกใจกลัว จะกอดลูกชายตัวเอง แต่หยูเจี้ยนเช่อเร็วกว่า พุ่งเข้ามากอดหยูเยา zu ไว้ก่อน
“เยา zu ลูกพ่อ อย่าทำให้พ่อตกใจสิ”
หยูเจี้ยนเช่อกอดลูกชายด้วยความตื่นตระหนก แล้วตวัดมือตบใส่หยูเจาจ้าวอย่างโกรธแค้น
หยูเจาจ้าวดึงหยูเจ้าตี้มาบังอีกครั้ง
ฝ่ามืออันหนักหน่วงนั้นฟาดลงบนหน้าของหยูเจ้าตี้
หยูเจ้าตี้รู้สึกเจ็บแปลบที่ใบหน้า รู้สึกเหมือนถูกทุบจนหัวใจจะแตก กระหม่อมดังอื้ออึง โลกรอบตัวหมุนติ้ว
ความโกรธ ความเกลียด ความแค้นทั้งหลาย ระบายออกมาไม่ได้เลยสักนิด