"ตายจริง โจวเซียงหยางไปหลับนอนกับหยูเจ้าตี้ผู้หญิงคนนั้นได้ยังไง!"
ชั่วขณะนั้น เสียงกรี๊ดจากด้านนอกก็ทำให้ย่านเฉาสนามใหญ่ทั้งย่านแตกตื่น
วาบ!
เหล่าบ้านใหญ่บ้านป้าที่กำลังซักผ้าตากผ้ากันอยู่พากันวางมือจากงานในทันที แล้วกรูกันไปที่บ้านตระกูลโจว
แววตาของหยูเจาจ้าวเย็นชาเฉียบขาด นางเอาธนบัตรสามร้อยหยวนกับคูปองรถจักรยานห่อด้วยกระดาษน้ำมันซ่อนไว้ใต้โอ่งน้ำ จากนั้นจึงออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังตระกูลโจว
"แหม ๆ หยูเจ้าตี้หน้านั้นช่างเปี่ยมไปด้วยสีสันแห่งฤดูใบไม้ผลิ ริมฝีปากแดงฉานดูท่าจะถูกกัดจนแตก ที่คอมีรอยแดง ๆ ไม่เหมือนรอยกัด แต่เหมือนรอยบีบมากกว่า"
"รอยแดงที่คอโจวเซียงหยางสิถึงจะเป็นรอยกัด ที่แขนก็มีรอยเล็บอีก หยูเจ้าตี้โหดขนาดนั้นเลยเหรอ"
"แย่แล้วสิ! แล้วหยูเจาจ้าวล่ะ? หยูเจาจ้าวหมั้นกับโจวเซียงหยางไว้ตั้งนานแล้วนะ"
"หยูเจ้าตี้นี่เหมือนแม่มันเป๊ะ เป็นผู้หญิงหากิน เห็นแก่แม้กระทั่งน้องเขยตัวเอง"
...
หยูเย่าจู่ ไม่คิดว่าคนพวกนี้จะยิ่งพูดยิ่งหยาบคายจนเกินไป เขาหน้าแดงด้วยความโกรธและรีบแก้ตัว "พูด nonsense อะไรกัน พี่สาวฉันแค่มาหาโจวไช่เซียเท่านั้นเอง!"
โจวไช่เซียที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาหน้าซีดไปแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
ไม่คิดว่าแค่อยากจะเปิดพื้นที่ให้พี่ชายกับพี่สาวเจ้าตี้ จะได้ออกไปซื้อไอศกรีมกับหยูเย่าจู่ พอกลับมาเรื่องของพี่ชายกับพี่สาวเจ้าตี้ก็ถูกจับได้ซะแล้ว
โจวไช่เซียรีบอธิบาย "เป็นหม้อเห็ดป่าใส่ไข่ที่หยูเจาจ้าวไปเก็บมาเอง พี่ชายฉันกับพี่สาวเจ้าตี้กินเข้าไปก็...ก็..."
หยูเย่าจู่ ปลอบ "ไช่เซีย ไม่ต้องกลัว หยูเจาจ้าวแกล้งทำเป็นแบบนั้นเอง อยากจะทำร้ายพี่เซียงหยางกับพี่สาวฉัน หวังเป๋าเก้นกำลังตามจีบเธออยู่ วิ่งมาบ้านฉันทุกวัน ยังสัญญาจะหางานหรือโควตามหาวิทยาลัยให้เธอด้วย เธอจะไปแยแสพี่เซียงหยางได้ยังไงกัน"
ไฟโกรธในใจของหยูเจาจ้าวปะทุขึ้นมาทันที นางพุ่งเข้าไป ยกมือฟาดสองฉาดเต็มแรงลงบนใบหน้าของหยูเย่าจู่
แล้วก็ถีบเข้าไปที่อกของโจวไช่เซียอีกหนึ่งที
"โอ๊ย ๆ เจ็บ เจ็บมาก"
โจวไช่เซียกุมท้องกลิ้งไปมาบนพื้น แต่ไม่มีใครกล้าตำหนิหยูเจาจ้าว
โจวเซียงหยางมองดูอย่างเย็นชาไม่ไยดี
หยูเจ้าตี้ที่เห็นท่าทีโหดเหี้ยมของหยูเจาจ้าวก็ตกใจ หดเท้าถอยหลังไปเล็กน้อย
ใบหน้าขาว ๆ ของหยูเย่าจู่ ขึ้นเป็นรอยแดงบวมเป่งในพริบตา ความเจ็บปวดบนใบหน้าทำให้เขาโกรธจนตะโกน "หยูเจาจ้าว กล้าดีอย่างไรถึงตีฉัน!"
ปั๊บ! ปั๊บ!
หยูเจาจ้าวฟาดไปอีกสองฉาด "ตีแกก็ตีได้ ใครใช้ให้แกเป็นคนใจดำไร้ยางอาย ชนิดที่ฟ้าผ่าลงมาให้ตายซะ!"
"ฉันกับพี่เซียงหยางเติบโตมาด้วยกัน หมั้นกันตั้งแต่เด็ก รอวันจะได้แต่งงานกับพี่เซียงหยางทุกวัน"
"งานอะไร โควตามหาวิทยาลัยอะไรจะสำคัญเท่ากับการได้แต่งงานกับพี่เซียงหยางกันเล่า คนที่หมายตาควอตามหาวิทยาลัยก็คือแก หยูเย่าจู่ ไงล่ะ!"
"แม่ของหวังเป๋าเก้นสนิทกับแม่แก แกรับใช้หวังเป๋าเก้นมาตั้งแต่เด็ก พูดอยู่เสมอว่าพี่สาวแกจะได้ไปอยู่ตระกูลหวังเพื่อกินดีอยู่ดี"
"ตอนนี้หวังเป๋าเก้นทั้งอ้วนทั้งเตี้ย ยังอาสาสมัครอะไรไม่รู้ หยูเจ้าตี้ดูไม่ติด แล้วพวกแกก็มาคิดแผนทำลายฉันกับพี่เซียงหยางแบบนี้"
หยูเจาจ้าวในใจเกลียดหยูเย่าจู่ มาก นางไม่เคยรู้มาก่อนว่าพวกเขายังคิดร้ายและใส่ร้ายนางแบบนี้ด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น ความแค้นเรื่องขาหักในชาติก่อน ก็มีหยูเย่าจู่ เป็นหนึ่งในนั้นด้วย
ตั้งแต่เด็กจนโต หยูเจาจ้าวถูกคนทั้งสามในครอบครัวนั้นรังแก พอโดนพ่อขี้แพ้หยูเจี้ยนเช่อตี หยูเย่าจู่ ก็เป็นคนส่งไม้เรียวให้ทุกครั้ง
หยูเย่าจู่ มองหยูเจาจ้าวที่ดุดันขึ้นมาแล้วก็ใจหดวูบ แต่เขาไม่กลัวที่หยูเจาจ้าวจะเกลียดเขา
แม่เขาบอกแล้วว่าหยูเจาจ้าวเป็นอัปมงคล ใครเข้าใกล้ก็จะได้รับหายนะ
ตอนที่หยูเจาจ้าวยังอยู่ในท้องแม่ ย่าก็ตายอย่างกะทันหัน
พอหยูเจาจ้าวคลอดออกมา แม่นางก็ป่วยอยู่สองปีแล้วก็ตาย
หยูเจาจ้าวอายุสี่ขวบ แม่ของพี่เซียงหยางที่คอยดูแลนางก็ตายอีกคน
ดังนั้นจึงห้ามทำดีกับหยูเจาจ้าว ถ้าหนีไม่พ้นก็ต้องเกลียดและกลั่นแกล้งนาง ให้นางอยู่ไม่เป็นสุข พวกเขาถึงจะอยู่อย่างเป็นสุขได้
แต่ตอนนี้เรื่องความเชื่อโชคลางแบบนี้พูดออกมาไม่ได้
เขาก็ทำเพื่อพี่เซียงหยางจะได้ดี หยูเจาจ้าวที่เป็นอัปมงคลแบบนี้ไม่คู่ควรกับพี่เซียงหยาง
หวังเป๋าเก้นอ้วนเหมือนหมู แถมยังดุร้ายก้าวร้าว หยูเจาจ้าวควรจะได้แต่งงานกับหวังเป๋าเก้นแล้วโดนจัดการให้เข็ด
พี่สาวของเขาหยูเจ้าตี้ต่างหากที่คู่ควรกับพี่เซียงหยางที่สุด
หยูเจาจ้าวมองโจวเซียงหยาง ตอนนี้ในใจไม่รู้สึกอะไรแล้ว
แผนการในครั้งนี้โจวเซียงหยางก็เป็นเหยื่อ แต่สุดท้ายเขาก็แต่งงานกับหยูเจ้าตี้ แล้วถูกส่งไปประจำการที่เกาะ
ได้ยินว่าพวกเขามีลูกคนที่สองแล้ว เขาก็ออกไปต่างประเทศอีก
หยูเจาจ้าวไม่เกลียดเขา ไม่โกรธเขา แต่หัวใจดวงนี้เย็นชาไปหมดแล้ว
"พี่เซียงหยาง พี่เขียนจดหมายบอกว่าขอลากลับมาแต่งงานกับฉัน แล้วตอนนี้พี่กับหยูเจ้าตี้... แล้วฉันจะทำยังไง?"
"เจาจ้าว ฉัน..."
ใบหน้าโจวเซียงหยางเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน น้ำเสียงแห้งผากไร้เรี่ยวแรง ปนเปื้อนด้วยความสิ้นหวังอย่างที่สุด: "ฉันถูกเขาวางแผน ฉันกลับมาเพื่อจะแต่งงานกับเธอ แต่ตอนนี้...ขอโทษ"
โจวเซียงหยางทั้งรู้สึกผิดทั้งหมดหนทาง ความผิดพลาดได้เกิดขึ้นแล้ว ไม่อาจย้อนกลับคืนมาได้
เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสถานการณ์ตอนนี้ควรจะจัดการยังไง
"อึก ๆ ฉันแค่มาหาไช่เซีย แต่กลับ...อึก ๆ"
หยูเจ้าตี้ทำท่าทางเหมือนถูกข่มเหงอย่างหนัก นั่งกอดตัวเองอยู่ที่มุมห้อง สั่นเทิ้มร้องไห้ราวกับจะขาดใจ น่าสงสารยิ่งนัก
"เธอพูดโกหก เธอต่างหากที่เข้ามาหาฉันเอง!"
โจวเซียงหยางโกรธจนเถียงกลับหยูเจ้าตี้
"หยูเจ้าตี้ พอกลับมาฉันก็ไปหาจ้าวที่บ้านพวกเธอทันที แม่เธอบอกว่าจ้าวออกไปแต่เช้า ฉันก็เลยกลับมาบ้านอาบน้ำ ไช่เซียยกชามซุปเห็ดป่าใส่ไข่ให้ฉัน ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมาก็กิน โอ้ย! พวกเธอวางแผนกัน!"
โจวไช่เซียรีบพูด "เห็ดที่หยูเจาจ้าวเก็บมามันมีพิษ!"
"เธอพูด nonsense! ฉันเก็บเห็ดมาแบ่งให้ป้าเกอบางส่วน ป้าเกอกินแล้วตอนนี้ก็ยังสบายดีอยู่เลย!"
หยูเจาจ้าวหันไปมองป้าเกอ ป้าเกอก็พยักหน้า "ใช่แล้ว เห็ดที่จ้าวเก็บมาบ้านฉันก็กิน ไม่มีปัญหาอะไร"
โจวเซียงหยางจ้องเขม็งด้วยดวงตาแดงก่ำไปที่หยูเจ้าตี้ หยูเย่าจู่ และโจวไช่เซียน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง
น้องสาวแท้ ๆ กลับร่วมมือกับคนนอกมาทำร้ายเขา
มาทำลายชีวิตเขาแบบนี้
โจวเซียงหยางให้อภัยไม่ได้ และก็ทำใจปลงไม่ตก
สายตาหยูเจาจ้าวเยือกเย็นมองไปที่โจวไช่เซีย "โจวไช่เซีย ถึงเธอจะไม่อยากให้ฉันเป็นพี่สะใภ้ของเธอ แต่ก็ไม่ควรทำร้ายพี่ชายแท้ ๆ ของตัวเองแบบนี้"
"นี่คือพี่ชายที่ช่วยเธอออกมาจากถ้ำโจรมนุษย์ เกือบถูกพวกมันทุบตีจนตาย เพื่อช่วยเธอ พี่ชายร่วมสายเลือดเดียวกันแท้ ๆ ของเธอนะเนี่ย หัวใจเธอถูกหมากัดกินไปแล้วหรือไง?"
ตอนอายุเก้าขวบตอนกลับมาจากต่างจังหวัด เธอกับโจวไช่เซียกลับจากโรงเรียนเกือบถูกพวกค้ามนุษย์ลักพาตัวไป โจวเซียงหยางช่วยพวกเธอไว้ แต่ตัวเขาเองก็ถูกพวกมันรุมกระทืบอย่างสาหัส
โจวไช่เซียใช้มือกุมท้องที่เจ็บ ดวงตาคมกริบจ้องหยูเจาจ้าวด้วยความเกลียดชัง ตะโกนด้วยความโกรธ
"เธอพูด nonsense! พี่ชายฉันคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตฉัน ฉันทำเพื่อพี่ชายทั้งนั้น พี่สาวเจ้าตี้ทั้งอ่อนโยนทั้งใจดี ต่างหากที่คู่ควรกับพี่ชายฉัน!"
"ส่วนเธอทั้งร้ายทั้งเลว ไม่คู่ควรกับพี่ชายฉันเลยแม้แต่น้อย ฉันแค่ช่วยพี่ชายเลือกทางที่ถูกต้องเท่านั้น!"
ปั๊บ!
โจวเซียงหยางโมโหจนฟาดโจวไช่เซียหนึ่งฉาด "เธอต่างหากที่ทั้งร้ายทั้งเลว ทั้งโง่ทั้งมีพิษ ใครขอให้เธอเลือกให้ฉันกัน เธอทำฉันพินาศ!"
"หึ! ทำเพื่อพี่ชายเธอเนี่ยนะ เธอวางยาให้พี่ชายแท้ ๆ ของตัวเอง เธอคิดถึงฐานะของพี่ชายบ้างไหมตอนทำแบบนั้น?"
"มีอะไรให้แค้นหนักขนาดนั้น เธอถึงได้วางยาแรง ๆ ราคาแพง ๆ แบบนั้นให้พี่ชายกิน เธอกำลังทำลายพี่ชายตัวเองนะรู้ตัวไหม เธอไม่ลองเอาไปให้หยูเย่าจู่ กินดูสิ จะได้แต่งงานกับหยูเย่าจู่ ได้เลย!"
"ตอนนี้เธออยากให้พี่ชายเธอแต่งงานกับหยูเจ้าตี้ แล้วเธอล่ะ จะได้แต่งงานกับหยูเย่าจู่ ไหม? การแต่งงานสลับพี่น้องกันแบบนี้มันเป็นเรื่องน่าอาย เธอนี่มันทั้งโง่ทั้งมีพิษจริง ๆ!"
หยูเจาจ้าวมองดูคนที่เข้ามามุงดูเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แล้วก็สวดยับใส่โจวไช่เซียชุดใหญ่
"ฉันไม่ได้..."
"เธอไม่ได้ทำร้ายพี่ชายเธอ? ไม่ได้ชอบหยูเย่าจู่? งั้นเธอสาบานสิว่าเธอไม่ชอบหยูเย่าจู่ ไม่มีความคิดจะแต่งงานกับหยูเย่าจู่ และจะไม่ย่างกรายเข้าไปในตระกูลหยูไปชั่วชีวิต!"
หยูเจาจ้าวมองโจวไช่เซียที่ได้แต่อ้าปากค้างพูดไม่ออก ก็แสยะยิ้มเยาะเย้ยอย่างเย็นชา