ข้อความก่อนเริ่มเรื่อง:
อยู่ ๆ ก็อยากเขียนนิยายสะใจสักเรื่อง เลยเกิดเป็นหนังสือเล่มนี้ขึ้นมา
เรื่องราวจะดำเนินไปโดยมีตัวละครจากตำนานเจินหวนเป็นหลัก และจะเขียนให้เจินหวน นางเอกต้นฉบับดูเป็นตัวร้าย พูดตามตรง ฉันไม่ค่อยชอบนางเท่าไร ส่วนกัวจวิ้นอ๋องก็ไม่ได้รู้สึกดีด้วยนัก
ระหว่างเรื่องอาจมีซีรีส์เรื่องอื่นแทรกเข้ามาบ้าง แต่ฉันไม่ได้ดูซีรีส์จริงจังมาหลายปีแล้ว ซีรีส์ดังหลายเรื่องก็เห็นแค่คลิปสั้น ๆ ในอินเทอร์เน็ต หรือบางทีก็อ่านแฟนฟิกเอา เพราะฉะนั้นเนื้อเรื่องของซีรีส์อื่นคงไม่ดำเนินไปตามต้นฉบับนัก ทุกคนอ่านกันแบบพอเพลิน ๆ ก็แล้วกัน
เรื่องนี้คงไม่ถึงกับเป็นนิยายสะใจแบบไม่ต้องใช้สมอง แต่เหตุผลก็ไม่ได้แน่นหนาอะไรนัก คนอ่านที่รักอย่าคิดมากนะ~
สุดท้ายนี้ มาทิ้งสมองกันอย่างมีความสุข แล้วเริ่มอ่านกันเลย!
จุดฝากสมอง
————
นางคือไอโกลาหลสายหนึ่งระหว่างฟ้าดิน นับแต่ฟ้าดินเริ่มก่อกำเนิด ก็ล่องลอยอยู่ในห้วงจักรวาลอันว่างเปล่าไร้ขอบเขต
นางไม่มีรูปร่าง ไม่มีชื่อ และไม่มีเกิดหรือตาย แรกเริ่มนางไม่รู้อะไรเลย ได้แต่ล่องลอยไปในความมืดอย่างไร้จุดหมาย ราวกับหมอกสายหนึ่งที่ไม่มีวันสลาย
ไม่รู้ผ่านไปกี่ยุคสมัย ในที่สุดนางก็ค่อย ๆ มีสำนึกขึ้นมา
เวลาผ่านไปอีกไม่รู้กี่ปี นางเรียนรู้ที่จะคิดและรับรู้ นางเริ่มสงสัยว่าตนมาจากที่ใด และจะมุ่งหน้าไปแห่งหนไหน นางท่องไปทั่วสามพันโลกา มองดูชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วนผ่านม่านกั้น บางคนใช้ชีวิตราบรื่นทุกอย่างแต่กลับรู้สึกน่าเบื่อ บางคนบาดเจ็บทั่วร่างแต่ยังยิ้มได้อย่างสดใส บางคนรักแต่ไม่ได้ครองคู่จนต้องเสียดายไปชั่วชีวิต และบางคนเมื่อผมขาวโพลนก็ยังกุมมือคู่ชีวิตไว้พร้อมเอ่ยว่า “ชาตินี้คุ้มค่าแล้ว”
ยิ่งมองดู หัวใจนางก็ยิ่งเกิดความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน
นางอยากมีชีวิตจริง ๆ สักครั้ง
ไม่ใช่ในฐานะไอโกลาหลที่มองไม่เห็นและสัมผัสไม่ได้ แต่อยากกลายเป็นมนุษย์ที่มีชีวิตจริง ๆ มีเลือดเนื้อ มีหัวใจเต้น มีสุขทุกข์และการพลัดพราก มีรัก ชัง โกรธ และหลงใหล นางอยากลองลิ้มรสความร้อนแรงของสุราที่ไหลผ่านลำคอ อยากสัมผัสความอบอุ่นของแสงแดดฤดูหนาวบนผิวกาย และอยากรู้ว่าความสั่นไหวที่อธิบายไม่ได้ในอกเป็นอย่างไร เมื่อถูกใครสักคนกอดแน่น ๆ
แต่นางลองมาหลายครั้งแล้ว ไอโกลาหลก็ยังเป็นไอโกลาหล ไม่มีรากวิญญาณ ไม่มีชะตาชีวิต กระทั่งสิทธิ์ไปเกิดใหม่ก็ยังไม่มี นางเหมือนคนที่ถูกขังอยู่นอกกรงแก้ว มองเห็นแสงไฟจากบ้านเรือนนับหมื่นอยู่ข้างใน แต่ไม่มีวันก้าวเข้าไปได้
นางไม่ยอมจำนน จึงเริ่มเรียนรู้ว่าจะเป็นมนุษย์อย่างไร นางเลือกรูปลักษณ์ของมนุษย์คนหนึ่งในสามพันโลกาที่ชอบที่สุดมาเป็นรูปลักษณ์ของตน จากนั้นก็เลือกอักษรสองตัวที่ตนชอบมาตั้งเป็นชื่อ แล้วเริ่มบอกตัวเองว่านางเป็นมนุษย์
แต่ถึงอย่างนั้น นางก็ยังทำได้เพียงล่องลอยอยู่ในห้วงว่างเปล่า
วันนั้น นางกำลังล่องลอยไปเรื่อยเปื่อยในห้วงว่างเปล่าเหมือนเช่นเคย พลางครุ่นคิดว่าจะมีวิธีใดทำให้กลายเป็นมนุษย์ได้บ้าง จู่ ๆ ปลายนิ้วก็สัมผัสโดนบางสิ่ง
นุ่มนิ่ม อุ่น ๆ และยังเปล่งแสงริบหรี่
ฝูกวงคว้ามันไว้ในมือโดยไม่ทันคิด
“อ๊ะ—!”
ก้อนแสงสะดุ้งเฮือก แล้วดิ้นสุดแรงราวกับสัตว์ตัวเล็กที่ถูกเหยียบหาง มันพุ่งชนซ้ายขวาอยู่พักใหญ่ เมื่อพบว่าดิ้นอย่างไรก็หนีจากหมอกที่ห่อหุ้มมันไว้ไม่ได้ จึงลองปล่อยกระแสไฟฟ้าออกจากร่าง
ซี่ ๆ—
กระแสไฟฟ้าช็อตใส่ฝูกวง แต่นางกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย
ก้อนแสงชะงักงัน
มันมองอะไรไม่เห็น สิ่งที่จับตัวมันไว้พร่าเลือน เหมือนมองผ่านกระจกฝ้าที่หนาทึบ ทำให้พอแยกได้เพียงเค้าโครงคล้ายมนุษย์ มันลองเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจือความระแวดระวังและประหม่าอยู่หลายส่วนว่า “เจ้าเป็นใคร? จู่ ๆ มาจับข้าทำไม?”
ฝูกวงไม่ได้รีบตอบ แต่นางใช้จิตสำนึกคลึงก้อนแสงไปมาบนฝ่ามืออย่างสนอกสนใจอยู่สองสามที
ก้อนแสง: “……”
เมื่อครู่ปล่อยกระแสไฟฟ้าใส่ อีกฝ่ายยังไม่ตอบสนองอะไร ตอนนี้ถูกคลึงไปมาจึงยิ่งตื่นตระหนก แต่พอดิ้นอยู่พักหนึ่งก็พบว่าอีกฝ่ายยังนิ่งสนิท มันจึงได้แต่สงบลง ทว่าพลังงานภายในยังคงสั่นไหวอย่างกระสับกระส่าย
ฝูกวงแน่ใจแล้วว่าเจ้าตัวเล็กนี่ก่อเรื่องอะไรไม่ได้ จึงถามกลับอย่างเอื่อยเฉื่อยว่า “เจ้าเป็นสิ่งใด? เหตุใดจึงมาล่องลอยอยู่ในห้วงว่างเปล่า?”
ก้อนแสงพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “ข้าคือระบบศูนย์ศูนย์หนึ่ง ตอนนี้กำลังจะไปยังโลกใบเล็กเพื่อหาโฮสต์มาทำภารกิจ!”
“ระบบคือสิ่งใด? แล้วโฮสต์คือสิ่งใด?”
ระบบศูนย์ศูนย์หนึ่งชะงักไป
มันไม่เคยเจอสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักแม้แต่คำว่า “ระบบ” กับ “โฮสต์” มาก่อน แต่ถึงอย่างไรมันก็เป็นพนักงานเก่าจากหน่วยงานระบบ ไม่นานก็ปรับตัวได้แล้วอธิบายว่า “ระบบก็คือระบบไง ข้ามาจากหน่วยงานระบบ ส่วนโฮสต์ก็คือมนุษย์ที่ช่วยข้าทำภารกิจได้”
มนุษย์งั้นหรือ?!
ฝูกวงสนใจขึ้นมาทันที “โอ้? แล้วเจ้าคิดว่าข้าเป็นอย่างไร?”
ระบบศูนย์ศูนย์หนึ่งหันไปมองฝูกวงอีกครั้ง ทว่าตรงหน้าก็ยังมีเพียงหมอกหนาทึบที่มองไม่ทะลุ ไม่เห็นอะไรชัดเจนเลย “ข้ามองไม่เห็นเจ้า ไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใคร และไม่รู้ว่าเหมาะจะเป็นโฮสต์ของข้าหรือไม่”
ฝูกวงหัวเราะเบา ๆ
วินาทีถัดมา หมอกพร่าเลือนกลุ่มนั้นพลันสลายไป ระบบศูนย์ศูนย์หนึ่งตาพร่า เมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างไร้ที่มา
ระบบศูนย์ศูนย์หนึ่งนิ่งอึ้ง
นิ่งอึ้งจริง ๆ
มันเคยผูกพันกับโฮสต์มาไม่น้อย เดินทางไปหลายโลก และพบผู้คนหลากหลาย ทั้งหญิงงามล่มเมือง ทั้งบุตรีแม่ทัพผู้ห้าวหาญ และคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาราวจันทรา แต่ไม่เคยพบหญิงสาวที่งดงามเช่นนี้มาก่อน
นางมีคิ้วตางดงามราวภาพวาด ผิวขาวราวหิมะ ดวงตาลึกล้ำประหนึ่งซ่อนหมู่ดาวทั้งผืนไว้ในนั้น อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ขับให้ร่างระหงดูบอบบาง รอบกายมีแสงสีทองจาง ๆ โอบล้อม ทำให้นางดูทั้งมีตัวตนและเลือนราง ราวกับอาจสลายหายไปกับสายลมได้ทุกเมื่อ
ระบบศูนย์ศูนย์หนึ่งลอยถอยหลังอย่างติดอ่าง “เจ้า…เจ้าเป็นใคร? เจ้า…อยากเป็นโฮสต์ของข้าจริง ๆ หรือ?”
มุมปากฝูกวงโค้งขึ้นเล็กน้อย “แน่นอน เจ้าว่าข้าเป็นอย่างไร?”
“ดี! ดีมาก!” ระบบศูนย์ศูนย์หนึ่งตื่นเต้นจนแสงสว่างขึ้นหลายระดับ “เจ้าเป็นโฮสต์ที่เหมาะสมที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอมา! เจ้าจะเป็นโฮสต์ของข้าจริง ๆ หรือ?”
“ภารกิจที่เจ้าพูดถึงคืออะไร?”
ระบบศูนย์ศูนย์หนึ่งเปิดปากเล่าอย่างเจื้อยแจ้วทันที มันบอกว่าในโลกนี้มีโลกใหญ่สามพันแห่ง และยังมีโลกใบเล็กอีกนับไม่ถ้วนที่เกิดจากแรงปรารถนาของสรรพชีวิต แต่รากฐานของโลกที่เกิดขึ้นใหม่เหล่านี้ไม่มั่นคง จึงมักมีวิญญาณที่เต็มไปด้วยความคับแค้นฝังลึกอยู่ บ้างตายทั้งที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม บ้างปรารถนาแต่ไม่ได้ครอบครอง บ้างถูกชะตากลั่นแกล้งมาตลอดชีวิต หากไม่คลี่คลายความคับแค้นเหล่านี้ มันก็จะกัดกินม่านกั้นของโลกเหมือนหนอนเจาะไม้ ทำให้โลกใบเล็กตกอยู่ในอันตราย
หน้าที่ของหน่วยงานระบบคือส่งผู้ทำภารกิจเข้าไปในโลกที่เกิดขึ้นใหม่เหล่านั้น ทำตามความปรารถนาของวิญญาณที่เต็มไปด้วยความคับแค้น ช่วยให้พวกเขาปล่อยวางความยึดติด แล้วโลกก็จะมั่นคงขึ้น
ระบบศูนย์ศูนย์หนึ่งเพิ่งยกเลิกพันธะกับโฮสต์คนก่อนเสร็จ กำลังจะไปหาโฮสต์ใหม่ในโลกอื่น ใครจะคิดว่าระหว่างทางจะถูกฝูกวงตัดหน้าเสียก่อน
หลังฟังจบ ฝูกวงก็แอบดีใจอยู่ในใจ
นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการหรอกหรือ?
ขอเพียงได้เป็นโฮสต์ของระบบศูนย์ศูนย์หนึ่ง นางก็จะเข้าไปในโลกที่เกิดขึ้นใหม่ตามที่มันพูด เข้าไปอยู่ในร่างของผู้ขอพร แล้วกลายเป็นมนุษย์อย่างแท้จริงได้
แม้ชีวิตนั้นจะไม่ใช่ของนางทั้งหมด และยังต้องช่วยคนอื่นทำตามความปรารถนาด้วย
แต่เมื่อนางเข้าไปอยู่ในร่างนั้นแล้ว ร่างนั้นก็เป็นของนาง ชีวิตนั้นก็เป็นชีวิตของนาง ยิ่งไปกว่านั้น นี่ไม่ใช่การยึดร่าง แต่เป็นการแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียม อีกฝ่ายอธิษฐาน นางทำให้สำเร็จ ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ
นางไม่ต้องแบกรับผลกรรม แถมยังได้ใช้ชีวิตในฐานะมนุษย์จริง ๆ สักชาติหนึ่ง หรืออาจหลายชาติด้วยซ้ำ
“แล้วข้าต้องทำอย่างไรจึงจะเป็นโฮสต์ของเจ้าได้?” ฝูกวงถาม
เมื่อเห็นสาวงามยินดีผูกพันกับตนจริง ๆ ระบบศูนย์ศูนย์หนึ่งก็ดีใจแทบกระโดด “แค่เจ้าตกลงผูกพันกับข้า ข้าก็จะผูกพันเจ้าเป็นโฮสต์คนใหม่ได้ จากนั้นข้าจะพาเจ้าไปทำภารกิจในโลกใบเล็ก!”
“ถ้าเช่นนั้นก็เริ่มกันเถิด”
ระบบศูนย์ศูนย์หนึ่งรีบลงมือ เรียกหน้าจอผูกพันขึ้นมาแล้วเริ่มทำตามขั้นตอน
มันกรอกรหัสของตน ยืนยันฝูกวงเป็นเป้าหมายผูกพัน แล้วกด “เริ่มผูกพัน”
จู่ ๆ หน้าจอก็ค้างไป
ระบบศูนย์ศูนย์หนึ่งชะงัก เกิดอะไรขึ้น? เครือข่ายของหน่วยงานระบบมีปัญหาหรือ?
มันกำลังจะกดรีเฟรชแล้วเริ่มใหม่ แต่แถบความคืบหน้าในการผูกพันกลับพุ่งขึ้นเป็นร้อยเปอร์เซ็นต์ทันที
【ผูกพันเสร็จสิ้น】
【ประเภทข้อตกลง: สัญญานายบ่าว】
【นาย: ฝูกวง】
【บ่าว: ระบบศูนย์ศูนย์หนึ่ง】
ระบบศูนย์ศูนย์หนึ่ง: “???”
มันรีบกดดูรายละเอียดข้อตกลง แล้วพบว่าความสัมพันธ์ “ร่วมมือกันอย่างเท่าเทียม” ที่ควรจะเป็น เปลี่ยนเป็น “สัญญานายบ่าว” ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ สิทธิ์ของมันถูกจำกัดลงอย่างมาก ขณะที่ฝูกวงกลับได้สิทธิ์ควบคุมสูงสุด
“นี่…นี่มัน…” ระบบศูนย์ศูนย์หนึ่งงุนงง “เหมือนจะมีอะไรไม่ถูกต้อง…”
เสียงเย็นชาแต่เกียจคร้านดังขึ้นจากส่วนลึกของจิตสำนึก แฝงรอยยิ้มพึงพอใจอยู่หลายส่วน “ไม่มีอะไรผิด นับจากนี้ไป เจ้าก็คือบ่าวของข้า”
ระบบศูนย์ศูนย์หนึ่งอยากร้องไห้
มันแค่อยากหาโฮสต์มาทำภารกิจด้วยกัน ทำไมพริบตาเดียวถึงกลายเป็นเซ็นสัญญาขายตัวไปได้ล่ะ?
แต่เมื่อมันลองคิดจะยกเลิกพันธะ ก็พบว่าทำไม่ได้เลย ไม่ใช่เพราะระบบเกิดข้อผิดพลาด แต่มันถูกกดข่มเอาไว้จริง ๆ ความรู้สึกถูกกดทับนั้นมาจากส่วนลึกของวิญญาณ ราวกับมีภูเขาลูกใหญ่กดทับโมดูลการทำงานทั้งหมดของมัน จนแม้แต่ความคิดจะดิ้นรนก็ยังไม่กล้า
แรงกดข่มนั้นยังรุนแรงกว่าที่ระบบหลักใช้กับมันเสียอีก
ในที่สุดระบบศูนย์ศูนย์หนึ่งก็ตระหนักได้เรื่องหนึ่งว่า หญิงสาวตรงหน้าผู้งดงามเกินกว่าจะเป็นคนธรรมดา เกรงว่าจะไม่ใช่คนธรรมดาจริง ๆ
แน่นอนว่าฝูกวงไม่ใช่คนธรรมดา
แม้นางจะเป็นเพียงไอโกลาหลสายหนึ่ง แต่ช่วงเวลาที่นางมีชีวิตอยู่นั้นยาวนานกว่าสามพันโลการวมกันเสียอีก จิตสำนึกของนางได้รับการหล่อเลี้ยงมานานนับไม่ถ้วน จนแข็งแกร่งเกินกว่าจะประเมินได้ ระบบเล็ก ๆ อย่างมันมีสิทธิ์อะไรมาอยู่ในระดับเดียวกับนาง? หรือถึงขั้นอยู่เหนือกว่านาง?
ตั้งแต่แรกที่นางตอบตกลงผูกพันกับระบบศูนย์ศูนย์หนึ่ง ก็ไม่ใช่เพราะอยากเป็นโฮสต์อะไรนั่น แต่เพราะต้องการใช้ระบบนี้เป็นสื่อกลางพานางเข้าไปในโลกที่เกิดขึ้นใหม่ เพื่อกลายเป็นมนุษย์อย่างแท้จริง
ตอนนี้ได้สื่อกลางมาอยู่ในมือแล้ว กฎย่อมเป็นนางกำหนด
ฝูกวงสัมผัสได้ถึงก้อนแสงน้อย ๆ ที่กำลังสั่นระริกอยู่ในจิตสำนึก จึงยกมุมปากขึ้นอย่างพึงพอใจ
“ระบบศูนย์ศูนย์หนึ่ง”
“ขะ…ข้าอยู่นี่!” ระบบศูนย์ศูนย์หนึ่งตอบรับโดยสัญชาตญาณ
“พาข้าไปโลกแรก”
“ขอรับ นายท่าน!”
ระบบศูนย์ศูนย์หนึ่งไม่กล้าบ่นอีกแม้แต่คำเดียว รีบเรียกรายการภารกิจออกมาอย่างว่าง่าย ม่านแสงแผ่กว้างขึ้นกลางห้วงว่างเปล่า ชื่อโลกและรายละเอียดภารกิจเรียงรายแน่นขนัด
มีคุณหนูตระกูลใหญ่ที่ถูกแม่เลี้ยงใส่ร้ายจนตายอย่างไม่เป็นธรรม ความปรารถนาของนางคือทวงทุกสิ่งที่เป็นของตนกลับคืน
มีแม่ทัพที่กรำศึกในสนามรบ แต่ถูกขุนนางกังฉินใส่ร้ายจนตระกูลถูกประหารทั้งบ้าน ความปรารถนาของเขาคือล้างมลทินและปกป้องครอบครัว
มีฮองเฮาที่ถูกปลดและติดอยู่ในวังลึก จนสิ้นใจด้วยความทุกข์ระทม ความปรารถนาของนางคือได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง โดยไม่ต้องทุกข์เพราะความรักอีก
……
ชีวิตอันสดใสหลากหลายรูปแบบคลี่ออกตรงหน้าฝูกวง
นางยื่นมือออกไป แล้วแตะจุดแสงจุดหนึ่งเบา ๆ ด้วยปลายนิ้ว
“เอาอันนี้แหละ”
แสงสีทองวาบขึ้น ก่อนที่นางกับระบบศูนย์ศูนย์หนึ่งจะหายไปจากห้วงว่างเปล่าพร้อมกัน
วินาทีถัดมา นางจะลืมตาขึ้น และเริ่มต้นชีวิตในฐานะมนุษย์อย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก