[ติ๊ง! ได้รับหีบสมบัติสีเงิน!]
จูเกาซี่: "......"
เขาอึ้งไปแล้ว
ไอ้เด็กนี่มันช่างต่อความได้จริง ๆ
จูตี้เองก็รู้สึกตะลึงเล็กน้อย
แม้พระองค์จะตรัสว่าจะตีจูเกาซี่ แต่ก็เป็นเพียงคำพูดลอย ๆ
ลูกชายโตป่านนี้แล้ว จะลงมือตีจริง ๆ ได้อย่างไร
ไม่คิดว่าหลานชายจะยื่นไม้ให้ทันท่วงทีถึงเพียงนี้
กระตือรือร้นเหลือเกิน
ทำเอาพระองค์ปฏิเสธไม่ลงเลย
จูตี้ลังเลครู่หนึ่ง รับไม้มาลองกะน้ำหนัก
หืม ดูท่าจะเหมาะมือดี!
ไอ้เด็กนี่ไปหามาจากไหน?
จูเกาซี่แทบถลนลูกตา
ท่านพ่อชราจะตีเขาจริงหรือ?
เขารีบเปลี่ยนเรื่อง
"เสด็จพ่อ วันนี้ข้าได้ยินคนว่าไอ้จานจวินที่สำนักตำราใหญ่ไม่ยอมตั้งใจเรียน ถูกคนฟ้องมาถึงพระองค์..."
"เด็กนี่ช่างซุกซนเกินไปแล้ว"
"กลับไปข้าต้องจัดการมันให้ดี"
จูตี้ได้ฟัง เงยพระพักตร์ขึ้น ตรัสดุ
"เหลวไหล!"
"ข้าว่าจานจวินฉลาดนัก"
"พวกบัณฑิตหัวโบราณสอนไม่เป็นต่างหาก"
จูเกาซี่ฟังแล้วงุนงง
เขารู้ข่าวว่าจูจานจวินถูกจูตี้ตามตัวมา ก็รีบร้อนมาที่นี่ทันที
ท่านพ่อลำเอียงเข้าข้างพี่ใหญ่กับหลานชายคนโตนั่นอยู่แล้ว
ลูกชายตัวเองไม่ทำตัวดีก็แล้วไป ยังจะมาทำให้ท่านพ่อกริ้วอีก
เช่นนั้นเขาก็ยิ่งห่างไกลจากบัลลังก์มากขึ้นมิใช่หรือ?
ไม่คิดว่าตอนนี้ท่านพ่อกลับออกปากช่วยไอ้ลูกเวรนี่?
หรือข่าวที่เขาได้รับจะคลาดเคลื่อน?
จูเกาซี่ถูมือไปมา
"เสด็จพ่อ เรื่องนี้มีสาเหตุอื่นหรือไม่?"
"แต่ว่า ข้าได้ยินว่าไอ้เด็กนี่แม้แต่การบ้านก็ไม่เขียน"
ในบัดนั้น จูจานจวินก็โผล่หน้าออกมาจากด้านหลังจูตี้ ทำปากยื่น
"พ่อ สุภาษิตว่า บุตรไม่สอน โทษพ่อแม่"
"หากตัดเรื่องจริงออกไป พ่อไม่มีผิดเลยหรือ?"
จูเกาซี่: "???"
ใบหน้าบึกบึนของเขาเต็มไปด้วยโทสะ
"ไอ้เด็กนี่ เจ้าพูดจาเหลวไหล เกี่ยวอะไรกับข้า?"
จูจานจวินส่ายหัวไปมา
"ใครใช้ให้พ่อส่งเสียงดังจนข้านอนไม่หลับทุกคืน?"
"พอกลางคืนข้านอนไม่หลับ ก็ต้องไปหลับตอนกลางวันแทน"
"หลับในห้องเรียน จะเรียนหนังสือดีได้อย่างไร"
จูตี้เลิกคิ้ว
เรื่องนี้ยังมีอะไรอีก?
พระองค์ชำเลืองจูเกาซี่ที่ดูตะลึงงันเล็กน้อย แล้วหันไปทางจูจานจวิน ตรัสนุ่มนวล
"จานจวิน เจ้าเล่าให้ท่านปู่ฟังหน่อย พ่อเจ้าทำเสียงดังจนเจ้านอนไม่หลับได้อย่างไร?"
จูจานจวินเบิกตาดำขลับกลมโต ทำท่าไร้เดียงสา
"พ่อข้าต่อยกับแม่ข้าบ่อย ๆ!"
"พวกเขาส่งเสียงดังเกินไป"
"เหลวไหล!" จูเกาซี่โกรธนัก "ข้าต่อยกับแม่เจ้าทุกวันตั้งแต่เมื่อใด?"
จูตี้ตวัดตามองจูเกาซี่ ตรัสดุ
"เด็กจะโกหกใส่ร้ายเจ้าได้หรือ?"
"ไอ้คนเลว เจ้ากับภรรยาควรเคารพกันดั่งแขก เจ้าแต่วัน ๆ ร่ำแต่วาดกระบี่ฟาดทวน มารยาทที่เรียนจากตำราลืมลงท้องหมาไปหมดแล้วหรือ?"
จูเกาซี่ทำหน้าเจ็บช้ำ
"พ่อ ข้าไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้เลย"
"พ่ออย่าฟังมันพูดเพ้อเจ้อ"
จูตี้ถอนหายใจเย็นชา
"ข้ากับแม่เจ้าปรองดองกันดีนัก ทำไมพวกเจ้าถึงเรียนไม่ได้แม้แต่น้อย?"
พระองค์หันมา ลูบศีรษะจูจานจวิน ตรัสอย่างอ่อนโยน
"จานจวิน เจ้าเล่าให้ท่านปู่ฟัง พวกเขาต่อยกันอย่างไร?"
"ท่านปู่จะสั่งสอนพวกเขา"
ในดวงตาขาวดำชัดเจนของจูจานจวินมีความเจ้าเล่ห์วาบขึ้น พูดเสียงดัง
"ท่านปู่ พ่อข้ากดแม่ข้าบนเตียงตีบ่อย ๆ ตีจนแม่ข้าร้องโหยหวน"
[ติ๊ง! ได้รับหีบสมบัติสีทอง!]
จูตี้: "......"
จูเกาซี่: "......"
จูตี้อึ้งไปแล้ว
ที่แท้ตีกันเช่นนี้นี่เอง
ดูท่าพระองค์จะเข้าใจผิดลูกชายคนรองจริง ๆ
จูเกาซี่สูดหายใจลึก เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน
ไอ้เด็กนี่มันน่าตีจริง
เขาเบิกตากว้าง
"ไอ้เด็กนี่ กลับบ้านรอข้าเลย"
จูตี้ทรงเคืองขุ่น ดวงตาเบิกกว้าง
"เกาซี่ เจ้าจะยังไง กลับไปจะตีเด็กหรือ?"
ไอ้เด็กเวรนี่ ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยหรือ?
จูเกาซี่รับสายพระเนตรจูตี้ ยิ้มแหย
"เสด็จพ่อ ข้ามิได้จะตีมัน เพียงจะอบรมสั่งสอน..."
ยังพูดไม่ทันจบ จูจานจวินข้าง ๆ ก็กล่าวทันที
"ท่านปู่ อย่าตำหนิพ่อข้าเลย"
"พ่อข้าตีข้า ก็เพื่อข้าทั้งนั้น"
"ใครใช้ให้ข้าเกิดจากพ่อข้า?"
"ต่อให้จับข้าห้อยต้นไม้ เอาแส้เฆี่ยนจนหมุนเป็นลูกข่าง ในฐานะลูก ข้าก็ได้แต่อดทน"
"หลานมิได้กลัวเจ็บ เพียงกลัวว่าหากแขนขาขาดวิ่นไป จะไม่สามารถอยู่ปรนนิบัติท่านปู่ได้อีก"
[ติ๊ง! ได้รับหีบสมบัติสีทอง!]
จูเกาซี่: "???"
ข้าจับเจ้าแขวนต้นไม้เฆี่ยนตั้งแต่เมื่อใด?
ไอ้เด็กนี่อย่าพูดจาเหลวไหลได้ไหม?
จูตี้ได้ฟัง พระพักตร์ดำทะมึน ชี้นิ้วไปที่จูเกาซี่
"ไอ้คนเลวของข้า ดูท่าคงคันเนื้อขึ้นมาแล้ว"
ว่าแล้ว พระองค์ก็คว้าไม้ พุ่งเข้าไปหาจูเกาซี่
จูเกาซี่ตกใจจนวิญญาณแทบหลุด วิ่งหนีทันที
"พ่อ อย่าฟังมันพูดเพ้อเจ้อ"
"โอ๊ย..."
....................
หนึ่งชั่วยามต่อมา
ตำหนักเฉียนหยวน
จูจานจวินนอนอยู่บนแท่นบรรทม
ตามปกติแล้ว พระโอรสอ๋องเช่นเขาไม่ควรพำนักในวังหลวง
แต่วันนี้จูตี้กลับทรงอนุญาตให้พักในวังเป็นกรณีพิเศษ
ด้านหนึ่งมาจากความชื่นชมในตัวหลานชาย อีกด้านคือบทลงโทษที่พระองค์พ่ายในการประลองกับหลานชาย จึงประทานเป็นรางวัล
[หีบสมบัติเงิน: 7]
[หีบสมบัติทอง: 5]
[หีบสมบัติแพรวพราว: 2]
จูจานจวินมองแผงหน้าต่างลวงตาที่ลอยอยู่ตรงหน้า พึงพอใจนัก
นี่คือผลลัพธ์จากการพากเพียรทั้งวันของเขา
หากต้องการหนีพ้นจุดจบอันน่าเศร้าในประวัติศาสตร์ ล้วนต้องอาศัยความมุมานะด้วยตนเอง โอ้ว!
ระบบ เปิดหีบ!
เสียงติ๊งต่องดังต่อเนื่อง
[โฮสต์เลือกเปิดหีบสมบัติเงิน 7 หีบ!]
[ติ๊ง! ได้รับเงินไคหยวนทงเป่าจากราชวงศ์ถัง 50 เหรียญ จะเลือกรับหรือไม่?]
[ติ๊ง! ได้รับบุหรี่*1!]
[ติ๊ง! ได้รับวิชาหัวเหล็ก (ขั้นเชี่ยวชาญ) จะเลือกรับหรือไม่?]
[ติ๊ง! ได้รับเพชร*10 จะเลือกรับหรือไม่?]
[ติ๊ง! ได้รับทุเรียนจำนวนหนึ่ง จะเลือกรับหรือไม่?]
[ติ๊ง! ได้รับทักษะการขี่ม้า (ขั้นเชี่ยวชาญ) จะเลือกรับหรือไม่?]
[ติ๊ง! ได้รับทองคำ 1 ตำลึง จะเลือกรับหรือไม่?]
[โฮสต์เลือกเปิดหีบสมบัติทอง 5 หีบ!]
[ติ๊ง! ได้รับมันเทศจำนวนหนึ่ง จะเลือกรับหรือไม่?]
[ติ๊ง! ได้รับเมล็ดพริก จะเลือกรับหรือไม่?]
[ติ๊ง! ได้รับยิงธนู (ขั้นสูงส่ง) จะเลือกรับหรือไม่?]
[ติ๊ง! ได้รับยาหอกทองไม่ล้ม*1 (ออกฤทธิ์ครึ่งชั่วยาม) จะเลือกรับหรือไม่?]
[ติ๊ง! ได้รับสเปรย์ยาถ่าย*1 จะเลือกรับหรือไม่?]
[โฮสต์เลือกเปิดหีบสมบัติแพรวพราว 2 หีบ!]
[ติ๊ง! ได้รับแม่แบบ·จอมทัพขั้นสมบูรณ์ (ได้รับพลังยุทธ์ระดับสูงสุดของจอมทัพ แถมม้าอู๋จุย ทวนจอมทัพ เกราะจอมทัพ สามสิ่ง]
[ติ๊ง! ได้รับภารกิจระดับแพรวพราว——"มือวางแผนแห่งศตวรรษ": ได้เงินทุนเริ่มต้น 100 ก้วน ภายในครึ่งเดือน เพิ่มเงินทุนเป็น 100 เท่า! จะเลือกรับหรือไม่? (สำเร็จจะได้รับหีบสมบัติแพรวพราว 1 หีบ และเพิ่มระดับสกิลใดสกิลหนึ่งที่มีอยู่เป็นระดับแพรวพราว)]