เธออายุประมาณสิบห้าหกขวบ ผมดำประบ่าแลดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ผมปรกหน้าผากปรกลงมาถึงคิ้ว เผยให้เห็นดวงตากลมโตสีดำเป็นประกายคู่หนึ่ง
ที่จ้องมองเขาอย่างไม่กระพริบตา ในแววตามีความอยากรู้อยากเห็นและขี้อายราวกับลูกแมว
สายตาของลู่จือสิงประสานกับเธอ
รูม่านตาของเด็กสาวหดวูบ เธอรีบหดหัวกลับไปอย่างรวดเร็ว มุมบันไดเหลือเพียงเงาริบหรี่ของชายกระโปรง
ลู่จือสิงกระพริบตา หันไปมองลู่เฉ่าเซี่ย ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
"พ่อ เมื่อกี้ผมเหมือนเห็นผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ตรงบันได?"
ลู่เฉ่าเซี่ยวางแก้วเหล้า หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี
"อ้อ ใช่แล้ว ลืมบอกลูกไป" เขาชำเลืองไปทางบันได รอยยิ้มกว้างขึ้น
"เด็กคนนั้นชื่อซ่งเสี่ยวเหอ มาจากหมู่บ้านเซิ่งหุนใต้เมืองต้าชาง"
ลู่จือสิงรอฟังต่อ
"พ่อแม่ของเธอจากไปเร็ว เป็นผู้ใหญ่บ้านเซิ่งหุนที่เลี้ยงดูเธอมา ผู้เฒ่านั่นเป็นเพื่อนเก่าแก่ของพ่อหลายปี ก่อนหน้านี้โทรมาบอกว่าเด็กคนนี้ตื่นรู้ก่อนกำหนด ฝากให้พ่อรับเลี้ยง"
ลู่เฉ่าเซี่ยหยุดไปชั่วครู่
"ระดับ S อาชีพอัศวิน — นางฟ้าสี่ปีก"
มือคีบกับข้าวของลู่จือสิงชะงักค้างสนิท
นางฟ้าสี่ปีก หนึ่งในสายอาชีพขั้นสูงสุดของอัศวิน ขึ้นชื่อเรื่องขีดจำกัดการเติบโตที่สูงมาก
เริ่มต้นที่สองปีก เมื่อเลเวลเพิ่มขึ้นจะพัฒนาเป็นสี่ปีก หกปีก และระดับ SSS จะพัฒนาเป็นนางฟ้าแปดปีก
หากทรัพยากรตามทัน อนาคตของเด็กสาวคนนี้ไร้ขีดจำกัด
ลู่เฉ่าเซี่ยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "แม่ของลูกก็ชอบเธอมากเหมือนกัน บอกว่าเธอรู้ความ มีมารยาท"
เสิ่นจิ้งพยักหน้าอยู่ข้างๆ ใบหน้าแสดงออกถึง "ฉันเลี้ยงเธอเหมือนลูกสาวไปแล้วครึ่งหนึ่ง"
น้ำเสียงของลู่เฉ่าเซี่ยกลับมาจริงจังขึ้นมาทันใด "จือสิง เด็กคนนี้พรสวรรค์ดี แล้วก็รู้ความ จากนี้ลูกต้องดูแลเธอเหมือนน้องสาวนะ เข้าใจไหม?"