หลายร้อยเล่ม
ลู่จือสิงนิ่งเงียบ
จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่า สาวน้อยหน้าตาใสซื่อ ดูเหมือนนม ๆ เนย ๆ ที่อยู่ตรงหน้า อาจเป็นสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก
“อาหารเช้าพร้อมแล้วครับ คุณหนู! คุณชาย!”
เสียงตะโกนของป้าแม่บ้านดังมาจากชั้นล่าง ทำลายความเงียบประหลาดในห้อง
ซ่งเสี่ยวเหออุทาน “อา” ใบหน้ากลับมาแดงอีกครั้ง เธอรีบลนลุกจากเตียง
“ฉัน...ฉันกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ!” เธอกอดหมอนไว้เป็นเกราะ วิ่งเหยาะ ๆ ไปที่ประตู พอถึงประตูก็หยุดกึก หันกลับมา เผยใบหน้าแดงระเรื่อครึ่งหนึ่ง
“พี่ชาย” นัยน์ตาเธอเป็นประกาย “พี่จะไม่ไล่หนูออกไป ใช่ไหม?”
ลู่จือสิงมองดวงตาเธอที่ชุ่มชื้น หวาดหวั่นและเต็มไปด้วยความคาดหวังราวกับลูกกวาง
คำว่า “คราวหน้าถ้าปีนเตียงฉันอีกละก็ โยนทิ้งเลย” ที่จ่ออยู่ที่ปาก ถูกเขากลืนลงคออย่างฝืนทน
“ไม่ไล่” เขาบอก
“ขอบคุณค่ะพี่ชาย!” เธอกอดหมอนวิ่งออกไป
ลู่จือสิงนั่งอยู่บนเตียง มองประตูที่ถูกปิดลง นิ่งเงียบอยู่นาน
ซอมบี้ตัวน้อยยังคงยืนข้างเตียง ตากลมโตเล็กมองเขาอยู่
ลู่จือสิงเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จลงไปชั้นล่าง ได้ยินเสียงคนคุยกันในห้องนั่งเล่นแต่ไกล
เขาเดินเลี้ยวหัวมุมบันได เห็นคนหนุ่มสาวสามคนยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น
ชายสองหญิงหนึ่ง ทั้งสามคนกำลังใช้หางตามองสำรวจข้าวของโดยรอบ สายตาไล่ไปมาระหว่างหน้าต่างสูงจรดพื้นเต็มผนัง ภาพวาดสีน้ำมันราคาแพง และโคมระย้าคริสตัล
ลู่เฉ่าเซี่ยเดินฉับ ๆ นำหน้ามา
“ยินดีต้อนรับ! อย่าเกรงใจเลย ทำตัวเหมือนอยู่บ้านตัวเองน่ะ!”
เด็กสาวคนนำหันกลับมา เธอสวมกระโปรง JK สีฟ้าอ่อน ชายกระโปรงยาวถึงหัวเข่า เผยให้เห็นเรียวขาขาวตรง ผมยาวสยายดุจน้ำตก ทิ้งตัวอย่างนุ่มนวลถึงเอว
ด้านหลังมีชายหนุ่มสองคนยืนอยู่
คนซ้ายร่างสูงโปร่ง แบกคันธนูยาว คนขวาหุ่นหนาเหมือนกำแพงหนึ่งแผ่น
เสิ่นจิ้งปล่อยแขนลู่จือสิง เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าอ่อนโยนเมตตา จับมือเด็กสาวไว้
“โอ๊ย นี่ลูกสาวตระกูลเซี่ยสินะ?” เธอมองเด็กสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ่งมองยิ่งพอใจ
“ยิ่งโตยิ่งสวยนะ ได้ยินพ่อเธอบอกว่าเธอตื่นรู้สายอาชีพระดับ A [นักเวทย์แห่งทะเล] นี่ เก่งจริง ๆ เลย”