[ลู่จือสิง]
[อาชีพ: จอมเวทมรณะ]
[เลเวลปัจจุบัน: Lv.3]
เสิ่นจิ้งจ้องมองตัวเลขนั้น สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
เมื่อวินาทีก่อนหน้านี้ เธอยังคิดในใจว่าจะเอ่ยปากขอลาป่วยให้เขายังไง จะช่วยเรื่องเข้ามหาวิทยาลัยยังไง จะปกป้องเขาจากคำเยาะเย้ยของซูโยวหรานและสายตาดูแคลนของคนทั้งเมืองยังไง
ในหัวของเธอ ความคิดนับไม่ถ้วนแล่นผ่านไปอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อคืนลูกชายบอกว่าจะนอนอยู่บ้านเป็นคุณหนูรวย
เมื่อคืนสามทุ่มลูกชายก็ขึ้นห้องกลับห้องไปแล้ว
แล้วเขาเลเวลอัพได้ยังไง?
คำตอบหนึ่งผุดขึ้นในใจ—
ไอ้เด็กนี่ แอบหนีออกไปฝึกเลเวลตอนดึก!
จู่ๆ ดวงตาของเสิ่นจิ้งก็แดงก่ำ
ไม่ใช่เสียใจ แต่เป็นความปวดใจ
ที่แท้จือสิงก็พูดปากว่าอยากนอนสบาย แต่ในใจใส่ใจมากกว่าใคร
เขากลัวตัวเองและสามีเป็นห่วง ก็เลยจงใจทำเป็นไม่ทุกข์ร้อนอะไร
สุดท้ายเขารอให้คนทั้งบ้านหลับแล้ว ก็แอบออกไปตีมอนสเตอร์เลเวลอัพคนเดียว
จอมเวทมรณะคนหนึ่ง แม้แต่สกิลโจมตีดีๆ สักอย่างก็ไม่มี กลับวิ่งไปตีมอนสเตอร์ในป่าคนเดียว…
เสิ่นจิ้งไม่กล้าคิดต่อแล้ว
“แม่?” ลู่จือสิงสังเกตว่าสีหน้าแม่ไม่ปกติ จึงหยุดเคี้ยว
“แม่เป็นอะไรไป?”
เสิ่นจิ้งได้สติ รีบก้มหน้าลง ใช้หลังมือเช็ดหางตา แล้วเงยหน้าขึ้น เผยรอยยิ้มอ่อนโยน
“ไม่มีอะไร แม่ก็แค่…รู้สึกว่าวันนี้ลูกดูสดใสดีนะ”
“เหรอ?” ลู่จือสิงลูบหน้าตัวเอง
“ผมก็ว่า เมื่อคืนหลับสบายมากเลย”
เสิ่นจิ้งมองรอยยิ้มของลูกชายที่ดูไร้เดียงสาสนิทใจ ในใจทั้งเปรี้ยวและอบอุ่น
เด็กโง่เอ๊ย คิดว่าจะหลอกแม่ได้เหรอ?
ลู่เฉ่าเซี่ยเหลือบเห็นสีหน้าภรรยาผิดปกติ จึงมองตามสายตาเธอไปทางลู่จือสิง