ส่วนลึกของบึงโคลนดำ
ซูโยวหรานยืนอยู่หน้าสุดของกลุ่มคน สายตาจับจ้องไปยังส่วนลึกของหมอกสีเทาดำ
ด้านหลังเธอกระจายตัวผู้เข้าสอบกว่าห้าสิบถึงหกสิบคน พูดคุยกันเบาๆ เป็นกลุ่มย่อย
บางคนกำลังเช็ดอาวุธ บางคนหลับตาพักผ่อน บางคนชำเลืองมองไปทางซูโยวหรานเป็นระยะ
ลูกสมุนรอจนหมดความอดทน ลดเสียงลงต่ำ
"คุณหนูซู คุณว่า... เขาจะมาจริงหรือ? ไม่ใช่กลัวแล้วหรอกนะ?"
ซูโยวหรานไม่ได้หันกลับมา
"นายไม่เข้าใจลู่จือสิงหรอก ฉันสู้กับเขามาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่ยังใส่กางเกงแบบมีเป้ากางเกงเปิด ผู้ใหญ่ก็เอามาเปรียบเทียบกันแล้ว"
"หลายปีมานี้ แม้ภายนอกเขาจะดูขี้เกียจ ตามอำเภอใจ แต่ในกระดูกดันของเขา ใครก็ไม่หยิ่งเท่า"
"ยิ่งไปกว่านั้น เขาพึ่งได้อันดับหนึ่งในหอทดสอบ ทำลายสถิติ กำลังอยู่ในช่วงคึกคะนอง"
"ต่อให้รู้ว่าฉันจัดคนมารอที่นี่ เขาก็ต้องมาแน่"
เธอหยุดนิดหนึ่ง
"คนแบบนั้น ยอมแพ้ในการปะทะตรงๆ ดีกว่าจะไปหลบอยู่ในมุมที่ไม่มีใครแล้วเอาตัวรอด"
ลูกสมุนทั้งหลายถึงบางอ้อ ความกระวนกระวายที่มีก่อนหน้านี้มลายหายไปในพริบตา
ลูกสมุนคนหนึ่งเหวี่ยงหมัด ยิ้มเหี้ยม
"สมกับเป็นคุณหนูซู! อ่านใจเจ้านั่นทะลุปรุโปร่ง! เฮอะๆ ถ้ามันกล้ามา พวกเราก็จะสอนมันให้รู้จักวิธีใช้ชีวิตซะ!"
ซูโยวหรานหันไปเผชิญหน้ากับผู้เข้าสอบชั้นยอดห้าสิบหกสิบคนด้านหลัง เสียงดังกังวาน