โล่เคลื่อนมาถึงตรงหน้าเขาในระยะไม่ถึงสามเมตรแล้ว
ในตอนนั้นเอง ซอมบี้ตัวน้อยก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง หมัดหนึ่งซัดใส่พี่ใหญ่ที่อยู่หน้าสุด
หลังจากพี่ใหญ่ถูกซัดกระเด็น แสงสีขาวของที่พักวิญญาณก็สว่างขึ้นบนร่างของเขา
สองคนที่เหลืออย่างน้องรองและน้องสามถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ
น้องรองตั้งสติได้เร็วที่สุด ร้องแหลมออกมาว่า
“หนี! เร็วเข้า!”
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย หันหลังแล้ววิ่งหนี ร่างของเขาทิ้งเงาติดตามไว้ในม่านหมอก
ส่วนน้องสามก็หันหลังกลับเช่นกัน
ล้อเล่นหรือไง พี่ใหญ่โดนหมัดเดียวก็เข้าสภาวะพักพิงแล้ว อยู่ต่อก็มีแต่ตายเปล่า
ซอมบี้ตัวน้อยโกรธจัด
[“คิดจะหนี? ตายซะเถอะ!”]
ร่างสีเทาอมเขียวพุ่งตรงไปยังน้องรองที่วิ่งเร็วที่สุด
น้องรองเป็นสายมือสังหาร ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักมาตั้งแต่เด็ก เมื่อรู้สึกถึงกลิ่นอายที่กำลังประชิดจากด้านหลัง สัญชาตญาณทำให้เขาหลบไปด้านข้าง
ซอมบี้ตัวน้อยเฉียดชายเสื้อของเขาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ลงไปหยุดอยู่ข้างหน้าเขาไม่กี่ก้าว
หัวใจของน้องรองเต้นระรัว ความดีใจที่รอดตายยังไม่ทันเอ่อล้นขึ้นมา
เขาก็เห็นร่างสีเทาอมเขียวนั้นบินมาหยุดอยู่ข้างหน้าไม่ไกล แล้วจู่ ๆ ก็เลี้ยวหักศอก
เขาชะงักไป
“เฮ้ย... เฮ้ย?!”
เดี๋ยวนะ มีใครเขาเลี้ยวแบบนี้กัน?
นี่คือการควบคุมที่ผู้ใช้พลังระดับพวกเขาจะทำได้งั้นเหรอ?
เขาอยากจะใช้วิชาหลบด้านข้างอีกครั้ง แต่มันติดคูลดาวน์เสียแล้ว
ร่างของซอมบี้ตัวน้อยขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วในรูม่านตาของเขา
จากนั้นแสงสีขาวก็สว่างขึ้น และเขาถูกคัดออก
ส่วนน้องสามนั้นวิ่งไปไกลแล้ว ไม่แม้แต่จะหันกลับมา คลานปนวิ่งหายเข้าไปในหมอก
ผู้เข้าสอบที่เหลือก็เริ่มแตกกระเจิงหนีกันไป