ซอมบี้ตัวน้อยก้าวขาเดินไปยังหุ่นไม้
ดวงตาของซูโยวหรานหรี่ลง
สัญชาตญาณในอาชีพของเธอบอกว่า มีอะไรบางอย่างผิดปกติ
ท่าทางการเดินของซอมบี้ตัวน้อยนั้น ไม่เหมือนถูกควบคุม
ซอมม่อนทั่วไปเวลาเดินจะมีความรู้สึก "ถูกชักใย" เล็กน้อย จังหวะก้าว ช่วงแขนที่แกว่ง จะดูแข็ง ๆ เหมือนถูกดึงด้วยแรงจากภายนอก
แต่ซอมบี้ตัวนี้เดินเป็นธรรมชาติเกินไป
มือของซูโยวหรานกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
ซอมบี้ตัวน้อยเดินไปถึงหน้าหุ่น แล้วหยุดลง
จากนั้นมันยกหมัดขวาขึ้น
ไม่มีรวบรวมพลัง ไม่มีเตรียมท่า ไม่มีท่าเริ่มต้น
แค่ยกขึ้นมาอย่างสบาย ๆ แล้วก็ปล่อยหมัดออกไปอย่างสบาย ๆ
หมัดสีเทาอมเขียวกระทบหน้าอกของหุ่นไม้
"ตึง"
ทุกคนพากันมองไปที่จอพลังงานวิญญาณด้านหน้าสนามฝึก
ตัวเลขเด้งขึ้นมา
"0"
เงียบกริบ
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ —"
"ศูนย์! ตีได้ศูนย์!"
"ขำจะตายอยู่แล้ว! ท่าทางเดินไปมาใหญ่มาก สรุปตีได้ศูนย์!"
"นี่คือพลังที่แท้จริงของซอมบี้ตัวน้อยพันท้ายหรือ? น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!"
"จอมเวทมรณะเลเวล F สมคำร่ำลือจริง ๆ! แม้แต่สีของหุ่นไม้ยังไม่กระเทือน!"
อาจารย์โจวอ้าปากจะรักษาความสงบ แต่ตัวเองก็เกือบจะหลุดขำ ได้แต่ก้มหน้ามองดูใบบันทึกผลทดสอบ หัวไหล่กระตุกเล็กน้อย
ซูโยวหรานเดินมาข้างกายลู่จือสิง ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อเพราะความตื่นเต้น
ในที่สุด! ในที่สุดก็รอมาจนถึงวันนี้!
"ลู่จือสิง นายแพ้แล้ว"
เธอยื่นนิ้วชี้ออกมา จิ้มเบา ๆ ลงบนหน้าอกของลู่จือสิง
"จำไว้นะ กลับไปบ้านฉัน ฉันเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ไว้ให้นายแล้ว รับรองว่าเหมาะกับนายมาก"
ลู่จือสิงไม่มองเธอ เขากำลังมองจอ
ไม่ใช่
ไม่ใช่ ไม่ใช่ ไม่ใช่
ซอมบี้ตัวน้อยเมื่อคืนต่อยทีละตัวสยบฝูงหมาป่า ต่อยทีเดียวฆ่าราชันย์หมาป่า จะตีได้ศูนย์ได้ยังไง? ยกเว้น—
ยกเว้นค่าพารามิเตอร์ของหุ่นไม้ไม่ถูกต้อง
ลู่จือสิงเงยหน้าขึ้นทันที มองไปที่อาจารย์โจว "อาจารย์โจวครับ ค่าพารามิเตอร์ของหุ่นไม้ตั้งไว้เท่าไร?"
อาจารย์โจวตะลึงไปครู่หนึ่ง "เลเวล 1 ถึงเลเวล 5 เหมือนกับทุกคน"
"ปรับเป็นเลเวล 5 ถึงเลเวล 10 ได้ไหมครับ?"
ทั่วทั้งสนามเงียบลงอีกครั้ง