รถจี๊ปทหารสีดำแล่นผ่านถนนดินขรุขระ มาจอดนิ่งอยู่หน้าแนวหมอกหนา
เย่ชิงหลานลงจากรถเป็นคนแรก
เปิดประตู แตะพื้น กวาดสายตา สามขั้นตอนสำเร็จในเวลาไม่ถึงสองวินาที
สายตากวาดจากซ้ายไปขวาอย่างรวดเร็ว ผ่านต้นไม้ทุกต้น พุ่มไม้ทุกกอ หินทุกก้อนที่คนอาจซ่อนตัวได้บริเวณปากทางเข้าป่าทึบ
เมื่อแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว เธอจึงเปิดประตูหลัง แล้วเบี่ยงตัวหลีกทางให้
"คุณชาย ถึงแล้วค่ะ"
ลู่จือสิงคลานออกจากรถ ยืดเส้นยืดสายยกใหญ่
จากป่าทึบลึกมีเสียงคำรามทุ้มต่ำดังมาแว่วหนึ่ง
ลู่จือสิงยังไม่ทันได้เอ่ยความรู้สึกอะไร แผงระบบก็เด้งขึ้นมาก่อน
[ซอมบี้ตัวน้อย: แหนะแหะแหะแหะแหะ!]
[ซอมบี้ตัวน้อย: ป่ามืดทึบ! จงสั่นสะท้านเถิดมอนสเตอร์ป่า! จงมลายเป็นเถ้าธุลีภายใต้หมัดของท่านผู้นี้!]
[ซอมบี้ตัวน้อย: ท่านผู้นี้จะจับพวกเจ้าพวกสิ่งมีชีวิตมารชั้นต่ำมาแขวนแล้วปราบให้ราบคาบ!]
มุมปากลู่จือสิงกระตุก
เขาแอบบ่นในใจว่า "เงียบ ๆ หน่อย"
[ซอมบี้ตัวน้อย: เงียบ?]
[ซอมบี้ตัวน้อย: ในพจนานุกรมของท่านผู้นี้ไม่มีคำว่าเงียบ]
"คุณชาย?" เสียงเย่ชิงหลานดังมาจากด้านข้าง แฝงความสงสัยเล็กน้อย "คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?"
"ไม่มีอะไร" ลู่จือสิงเก็บสีหน้า หมุนไหล่คลายกล้ามเนื้อ "ไปกันเถอะ"
ทั้งสองเดินเรียงหนึ่งเข้าไปในป่าทึบ
ลู่จือสิงเดินตามหลังเธอ ท่วงท่าสบาย ๆ มือล้วงกระเป๋า เหมือนนักศึกษามาเที่ยวปิกนิก
ซอมบี้ตัวน้อยกระโดดตึงตังตามหลังเขามา
เย่ชิงหลานไม่ได้หันกลับมามอง แต่หูของเธอคอยจับเสียงฝีเท้าของลู่จือสิงตลอดเวลา
จังหวะก้าวสม่ำเสมอ หายใจราบเรียบ ไม่มีท่าทีตึงเครียด
ถ้าไม่ใช่เพราะสภาพจิตใจดี ก็เพราะไม่รู้เลยว่าภัยที่กำลังจะเผชิญนั้นน่ากลัวแค่ไหน เอค่อนข้างเชื่ออย่างหลัง
"คุณชาย แผนของฉันเป็นแบบนี้ค่ะ"
เธอชักมีดสั้นออกจากเอว
"ฉันจะไม่จับกลุ่มกับคุณ การจับกลุ่มจะแชร์ค่าประสบการณ์ เลเวลฉันสูงเกินไป ถ้าจับกลุ่มค่าประสบการณ์ของคุณจะถูกลดลงเยอะ"
"แผนคือ ฉันจะล่อศัตรู ควบคุมศัตรู ตีมอนสเตอร์ให้ใกล้ตาย แล้วให้คุณเป็นคนโจมตีสุดท้าย แค่คุณโจมตีครั้งสุดท้าย 100% ของค่าประสบการณ์มอนสเตอร์ก็จะเป็นของคุณ"