ซูหยางเหว่ยได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
เขายืดตัวตรงขึ้น น้ำเสียงดังขึ้นหนึ่งระดับ
"นายมางอแงตอนนี้เนี่ยนะ? เมื่อกี้ที่นายรับคำท้าพนันรอบแรกน่ะ รับเร็วเชียวนี่หว่า"
ลู่เฉ่าเซี่ยยกถ้วยชาขึ้นเป่าลมร้อน
"งอแง? ฉันนี่แหละไว้หน้านาย ถ้านายไม่เห็นค่าก็ถือว่าฉันไม่ได้พูดแล้วกัน"
ซูหยางเหว่ยพิงหลังกับโซฟา ไม่พูดอะไรอีก
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ กลั้นความโมโหจากในอกลงไปทีละนิด แล้วหันกลับไปมองภาพบนหน้าจออีกครั้ง
ซูโยวหรานเริ่มแปรรูปวัตถุดิบยาชนิดที่สองแล้ว
ท่วงท่ายังคงลื่นไหลเป็นธรรมชาติเหมือนตอนแรก สายตาจดจ่อและมั่นคง ทุกครั้งที่ลงมีดแม่นยำทุกจุด
มุมปากของเขาค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้มที่แน่วแน่ขึ้นอีกครั้ง
เขาตัดสินใจว่าจะไม่เถียงกับลู่เฉ่าเซี่ยอีกแล้ว รอให้ผลงานของลูกสาวมาตบหน้าลู่เฉ่าเซี่ยก็พอ
รอให้ซูโยวหรานถือถ้วยรางวัลชนะเลิศขึ้นไปยืนบนโพเดียม ดูสิว่าเขาจะยังปากแข็งอยู่ไหม
อีกด้านหนึ่ง เจ้าแวมไพร์ตัวน้อยเดินเข้ามา แย่งเครื่องบดในมือของลู่จือสิงไป
ท่วงท่าของเธอทั้งเบาและเร็ว พอลู่จือสิงรู้สึกตัว มือก็ว่างเปล่าเสียแล้ว