เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่จือสิงพลิกตัวกลับไปมาอย่างงัวเงีย ยื่นแขนออกไปข้าง ๆ ตามความเคยชิน
มือไปโดนอะไรนุ่ม ๆ อุ่น ๆ เข้าให้
เขาลืมตาข้างหนึ่ง มองก้อนสีดำในอ้อมแขนด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ซ่งเสี่ยวเหอขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา ลู่จือสิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่ได้ขยับตัว
“ช่างเถอะ งี้ก็ได้”
สายตาเขาเลื่อนจากหัวของซ่งเสี่ยวเหอไปยังโต๊ะข้างเตียง
มีนมหนึ่งแก้ววางอยู่ พร้อมกระดาษโน้ตทับอยู่ข้างใต้:
“พี่ชาย อย่าลืมดื่มนม ห้ามหัวเราะลายมือห่วยของหนูนะ — เสี่ยวเหอ”
ลู่จือสิงมองกระดาษโน้ต มุมปากกระตุกเล็กน้อย
เขาหยิบนมขึ้นมาจิบหนึ่งคำ อุ่นดี
เธอตื่นมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
หรือว่าเทนมเสร็จแล้วกลับมานอนต่อ? เขาส่ายหน้า ไม่คิดเรื่องนี้ต่อ ใจสั่งการเล็กน้อย เปิดพาเนลค่าสถานะส่วนตัว
[ชื่อ: ลู่จือสิง]
[อาชีพ: จอมเวทมรณะ]
[เลเวล: Lv.18]
ลู่จือสิงเลิกคิ้ว
เมื่อคืนก่อนนอนยังเลเวลสิบเจ็ดอยู่เลย ตื่นเช้ามากลายเป็นสิบแปดแล้ว
เขามองไปที่แถบทักษะโดยสัญชาตญาณ—
[ซอมบี้ตัวน้อยหาว: อ้า... นี่สินะความรู้สึกของรุ่งอรุณ]
[ซอมบี้ตัวน้อยปรายตามองลู่จือสิง: ตื่นแล้วเหรอ? เมื่อคืนข้าเก็บมอนสเตอร์ป่าในพื้นที่นั้นเรียบทั้งตระกูลเลยนะ]
[ซอมบี้ตัวน้อยพูดอย่างหยิ่งยโส: ไม่ต้องขอบใจ นี่คือการสะสมที่จำเป็นบนเส้นทางสู่ราชันย์ซอมบี้สวรรค์]
[สถานะ: โหมดปราชญ์ (ง่วงนิดหน่อย แต่ยังสู้ไหว! ต้องการอาหารธาตุลมด่วน]
ลู่จือสิงมุมปากกระตุก
“เสี่ยวเจียงเอ๋ยเสี่ยวเจียง... ถ้ามีโอกาส ยังไงข้าก็ต้องให้รางวัลแกเป็น ‘ผู้ขยันขั้นเทพแห่งปี’ สักถ้วย แล้วติดดอกไม้แดงอันใหญ่ให้แกเดินแห่รอบเมืองซะเลย”
[ซอมบี้ตัวน้อยแค่นเสียงเย็น: เรื่องชื่อเสียงลม ๆ แล้ง ๆ ข้าไม่สน ข้าสนแต่พลัง!]
“ได้ ๆๆ” ลู่จือสิงอารมณ์ดีเอามาก ๆ พลิกตัวลงเตียง ดึงแขนออกจากมือของซ่งเสี่ยวเหออย่างเบามือ แล้วกลับมาห่มผ้าให้เธอเรียบร้อย
ลู่จือสิงอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ฮัมเพลงสบายอารมณ์มาที่ห้องอาหาร
เพิ่งเลี้ยวตรงมุมบันได ก็ต้องตาพร่าไปกับภาพที่เห็น
ลู่เฉ่าเซี่ยใส่ชุดทหารเต็มยศรีดเรียบกริบ ผ้าสีน้ำเงินเข้มสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ หน้าอกประดับเหรียญตราเป็นแถว