ตรงกลางเป็นซี่โครงแรดพายุย่างถ่านทั้งชิ้น ผิวเกรียมหอมกรุ่น เมื่อหั่นออกเผยเนื้อสีชมพูอ่อน กลิ่นอายธาตุลมจับตัวเป็นหมอกสีฟ้าจาง
ข้าง ๆ มีเห็ดวายุผัดเนียน สันในแรดพายุชิ้นหนา ซุปนกกระจิบวายุใสในถ้วยกระเบื้องขาว
ผลวายุแช่น้ำผึ้งวายุวางในจานคริสตัล กับอีกหลายจานที่ลู่จือสิงเรียกชื่อไม่ถูก กลิ่นธาตุลมเข้มข้นแค่ได้กลิ่นก็รู้ว่าราคาไม่เบา
พ่อบ้านโจวยืนอยู่ข้าง ๆ เหงื่อซึมบนหน้าผาก "นายน้อย นี่คือที่คุณนายสั่งเตรียมไว้ แล้วยังมีนี่—"
เขาเพิ่มศูนย์ให้ความรักของแม่ในใจอีกหนึ่งตัว
"มานี่ ๆ จือสิง มานั่งข้างพ่อ"
ลู่เฉ่าเซี่ยนั่งที่หัวโต๊ะแล้ว ลู่จือสิงนั่งลงข้างขวาของเขา
ยังไม่ทันนั่งดี ก็มีความเคลื่อนไหวจากข้างเท้า
ซอมบี้ตัวน้อยโผล่ออกมาจากข้าง ๆ จมูกของมันสูดดมอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าค่อย ๆ ปรากฏความคลั่งไคล้
[ซอมบี้ตัวน้อย: ตับมังกรพายุ! สด ๆ! ยังร้อน ๆ!]
ซอมบี้ตัวน้อยจับจ้องไปที่จานตับมังกรสไลซ์บนโต๊ะ ตาทั้งสองเปล่งแสงเขียวเข้ม น้ำลายไหลจากมุมปากเป็นเส้นสีเทาซีด
ลู่จือสิงรีบคว้ากระดาษทิชชู่มาขวางไว้ได้ทัน "เช็ดด้วย รักษาภาพลักษณ์หน่อย"
[ซอมบี้ตัวน้อย: ข้าต้องการตับมังกร! ให้ข้ากิน! เดี๋ยวนี้! ทันที! เร็ว!]
ลู่จือสิงไม่สนใจมัน หยิบตะเกียบคีบตับมังกรอย่างเนิบนาบส่งไปทางปากตัวเอง หยุดหน้าซอมบี้ตัวน้อยแวบหนึ่ง
ลูกตาของซอมบี้ตัวน้อยกลอกตามตะเกียบไปมา
ลู่จือสิงยกตับเข้าปาก เป่าไอร้อน ทั้งที่มันไม่ร้อนเลย แต่เขาจงใจเป่า
[ซอมบี้ตัวน้อย: เจ้าจงใจ เจ้ากำลังเล่นกับความรู้สึกข้า!]
ลู่จือสิงส่งตับเข้าปาก เคี้ยวสองที แสดงสีหน้าเอร็ดอร่อย
"อืม อร่อยจัง นุ่มละลายในปาก ความรู้สึกของธาตุลมระเบิดในปาก—"
[ซอมบี้ตัวน้อย: อ๊ากกกก! ให้ข้ากินสักคำ! แค่เท่าเล็บก็พอ!]
ลู่จือสิงคีบอีกชิ้น คราวนี้ยื่นไปให้ซอมบี้ตัวน้อย มันอ้าปากกว้าง ลู่จือสิงกลับดึงตะเกียบกลับ
[ซอมบี้ตัวน้อย: เจ้าเชื่อไหมว่าข้าจะทุบบ้านเจ้าตอนนี้เลย]
ลู่จือสิงกระตุกมุมปาก ในที่สุดก็ยื่นตับให้
ซอมบี้ตัวน้อยงับเข้าไปเต็มคำ ดวงตาหรี่เป็นเส้น มุมปากยกสูง แก้มตุ่ยเคี้ยวอย่างมีความสุข
[ซอมบี้ตัวน้อยได้ลิ้มรสธาตุลมบริสุทธิ์สูง]
[อารมณ์: สุขสันต์อย่างยิ่ง]