หยางจวั่วไฉ่ก้มมองม้วนคัมภีร์หนังแกะในมือ
เมื่อคลี่ม้วนคัมภีร์ออก ค่าสถานะที่เกี่ยวข้องก็ปรากฏขึ้นบนหน้าต่าง
【แบบแปลนสิ่งก่อสร้าง - โรงงานแม่มด (ระดับเอส)】
【คุณสมบัติ 1: ปลดล็อกอุปกรณ์และไอเทมระดับ 1 และ 2 ทั้งหมด สามารถทำงานเสริมได้หลายประเภทพร้อมกัน】
【คุณสมบัติ 2: ทุก 3 วัน จะสุ่มสร้างแบบแปลนระดับ 3 ถึง 6 ขึ้นมา 1 แผ่น】
【สิ่งที่ต้องใช้: ไม้ 500 หน่วย หิน 200 หน่วย】
เมื่อเทียบกับแบบแปลนสิ่งมหัศจรรย์ที่รุซัลกาให้มา โรงงานแห่งนี้ต้องการวัตถุดิบน้อยกว่ามาก
สิ่งมหัศจรรย์เป็นโครงการใหญ่ในช่วงท้ายเกม ช่วงเริ่มต้นไม่มีทางรวบรวมวัตถุดิบได้ครบ
ส่วนโรงงานเป็นสิ่งก่อสร้างที่เน้นใช้งานจริง ขอเพียงวางรากฐานให้ดี ก็เริ่มผลิตผลตอบแทนได้ทันที
แถมยัง…บ้าเอ๊ย มีเทคโนโลยีระดับ 2 ติดมาด้วย ของแบบนี้อย่างน้อยต้องรอให้การทดสอบดำเนินไปหนึ่งเดือนถึงจะเริ่มมีให้เห็นเกลื่อนกลาด
พอได้ของสิ่งนี้มา ทิศทางการพัฒนาที่วางไว้แต่แรกก็พลิกแผนได้หมด
ตอนนี้เหลือแค่ทรัพยากรเท่านั้น
หยางจวั่วไฉ่เปิดกระเป๋า หยิบแบบแปลนไร่นาที่รุซัลกายึดมาได้เมื่อครู่ขึ้นมา เลือกพื้นที่ แล้วผืนดินก็พลิกตัวกลายเป็นร่องดินดำเรียงเป็นระเบียบ
【สร้างไร่นาระดับ 3 เสร็จสิ้น】
【ผลผลิตรายวัน: อาหาร 300 หน่วย】
【ต้องใช้ประชากรประจำการ: 2 คน】
หยางจวั่วไฉ่เรียกประชาชนสองคนที่กำลังขนย้ายข้าวของไร้ประโยชน์เข้ามา
“พวกเธอสองคน ต่อไปนี้รับผิดชอบไร่นาแปลงนี้”
“รับทราบครับ ท่านเจ้าของแดน”
คนงานว่างงานทั้งสองวางไม้ลง แล้วหยิบจอบที่วางอยู่ข้างไร่นาขึ้นมา
ไร่นาระดับ 3 แปลงนี้ผลิตอาหารได้วันละ 300 หน่วยพอดี เท่ากับชดเชยอาหารที่วีรชนทั้งสองคนใช้ไปได้
หลังจากพวกเขาใช้เวลาไม่นานบุกเบิกพื้นที่จนกลายเป็นไร่นา ระบบเจ้าของแดนก็แจ้งเตือนขึ้นมา
【ยินดีด้วย ท่านเจ้าของแดนยึดจุดทรัพยากรระดับ 3 ได้สำเร็จ】
【ได้รับของรางวัล: ไม้ +900 หนังสัตว์ +100 อาหาร +300 เหรียญทอง +1500 แบบแปลนสวนผลไม้ระดับ 3 (ส้มหวานน้ำผึ้ง)】
หยางจวั่วไฉ่เปิดดูสถานะส่วนตัวของเวียล
【สถานะ: สุขภาพดี】
【พลังเวท: 80%】
【พละกำลัง: 80%】
เมื่อครู่รุซัลกาจัดการไร่นาระดับ 3 เสร็จ พลังเวทยังเต็ม ส่วนพละกำลังลดลงเพียง 10%
แต่เวียลจัดการจุดทรัพยากรระดับเดียวกัน พลังเวทกับพละกำลังลดลงอย่างละ 20%
ก็คุณภาพต่างกันเห็น ๆ นี่นะ แต่ขอแค่ได้ไม้ 900 หน่วยมาก็พอ วัตถุดิบไม้ที่ต้องใช้สร้างโรงงานครบพอดี
ในเวลาเดียวกัน เสียงสั่นสะเทือนเบา ๆ ดังขึ้นจากใจกลางเขตแดน
กระท่อมมุงจากทรุดโทรมที่ตั้งอยู่เดิมถูกรื้อออก แทนที่ด้วยบ้านไม้หลังหนึ่งซึ่งสร้างจากท่อนไม้หยาบและหินแตก
【อัปเกรดจวนเจ้าเมืองเสร็จสิ้น ระดับปัจจุบัน: 1】
【รับสมัครรายวัน: 30/50 คน】
หยางจวั่วไฉ่เปิดหน้าต่างรับสมัคร แล้วเลื่อนจำนวนขึ้นจนเต็มทันที
【เหรียญทอง -40】
แสงสีขาววาบขึ้น ประชาชน 20 คนปรากฏตัวบนลานว่างหน้าบ้านไม้
“ใครยังว่างอยู่ หยิบเครื่องมือแล้วไปขุดหินตรงโน้น”
คนงานว่างงาน 38 คนขานรับพร้อมกัน ก่อนเข้าแถววิ่งเหยาะ ๆ ไปยังหาดหินระเกะระกะ
พอถึงเที่ยง ดวงอาทิตย์ก็ลอยขึ้นตรงศีรษะ
เงาร่างสองสายกลับมายังเขตแดนจากคนละทิศ
เวียลค่อย ๆ ลอยลงมาจากฟากฟ้า
ปลายเท้าเพิ่งแตะพื้น ร่างทั้งร่างก็เอนพิงไม้เท้าราวกับไร้กระดูก ก่อนยกมือขึ้นนวดหัวไหล่
“เหนื่อยแทบตาย”
เวียลทำปากยื่น แล้วปักไม้เท้าลงกับพื้น
“ท่านเจ้าของแดน หมูป่าในป่าพวกนั้นหนังหนาเนื้อเหนียว ฉันต้องใช้เวทถล่มอยู่นานกว่าจะจัดการหมด ตอนนี้ข้อมือฉันล้าไปหมดแล้ว คุณต้องชดเชยให้ฉันนะ”
หยางจวั่วไฉ่มองเธอ “จะชดเชยยังไง? สร้างคฤหาสน์สี่ชั้นให้เธออีกหลังไหม?”
เวียลกลอกตา
เธอล้วงมือเข้าไปค้นในแขนเสื้อกว้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบกล่องไม้ขนาดเท่าฝ่ามือออกมา แล้วโยนให้หยางจวั่วไฉ่ตามใจ
“เก็บได้จากส่วนลึกของป่า เอาไป”
หยางจวั่วไฉ่เปิดกล่อง
【เปิดหีบสมบัติในเขตป่า ได้รับ: หิน +200 อาหาร +500】
หินที่ได้มาเติมส่วนขาดได้ทันเวลาพอดี
เขาเปิดหน้าต่างสถิติทรัพยากรของเขตแดน
【ไม้: 927】
【หิน: 284】
【อาหาร: 2300】
【เหรียญทอง: 3000】
การสร้างห้องฝึกฝนแม่มดต้องใช้ไม้ 500 หน่วยกับหิน 200 หน่วย วัตถุดิบครบตามกำหนดแล้ว
หยางจวั่วไฉ่ตบม้วนคัมภีร์ลงบนลานว่างข้างจวนเจ้าเมือง
“เลิกขุดหินกันได้แล้ว ทุกคนมาช่วยกันสร้างอาคาร”
คนงานว่างงานวางก้อนหินลง ก่อนล้อมรอบภาพจำลองที่ปรากฏขึ้นพร้อมไม้และหิน แล้วเริ่มลงมือก่อสร้าง
【กำลังก่อสร้างโรงงานแม่มด เวลาที่คาดว่าจะใช้: 3:48:00】
หลังจัดการเรื่องกำหนดเวลาเสร็จ หยางจวั่วไฉ่ก็เรียกรุซัลกากับเวียลมาหา
เขากางแผนที่บริเวณรอบเขตแดนลงบนแผ่นหินสีเขียว
“ตอนนี้เคลียร์จุดทรัพยากรระดับ 3 รอบเขตแดนไปเกือบหมดแล้ว ต่อไปเราต้องพิจารณาระดับ 4 กับระดับ 5”
หยางจวั่วไฉ่ชี้ไปยังเครื่องหมายสีเข้มสองจุดบนแผนที่
“จุดทรัพยากรระดับ 4 มีสัตว์มารเฝ้าอยู่ 300 ตัว ส่วนจุดระดับ 5 มีสัตว์มาร 500 ตัว แถมยังมีสัตว์ชั้นยอดอีก 10 ตัว กับบอสระดับผู้บัญชาการ 1 ตัว”
เขาหันไปมองรุซัลกา “พวกเธอสองคนจัดการจุดไหนไหว?”
รุซัลกามองเครื่องหมายบนแผนที่
“จุดทรัพยากรระดับ 4 ฉันไปคนเดียวก็จัดการได้ ไม่ต้องพากองกำลังไปด้วย”
“ถ้าเป็นจุดทรัพยากรระดับ 5 ฉันไปคนเดียวคงเสี่ยง ต้องมีผู้มีพลังระดับเอสขึ้นไปคอยช่วย”
หยางจวั่วไฉ่พยักหน้า
ตอนนี้ในเขตแดนมีแต่คนงานว่างงานระดับอี แม้แต่จะเรียกว่าเป็นทหารประจำการก็ยังไม่ได้ พาพวกนั้นไปก็เท่ากับส่งไปตาย
เขาหันไปมองขอบแผนที่ที่เวียลเพิ่งสำรวจมา บริเวณนั้นมีสัญลักษณ์สีแดงคล้ำอยู่จุดหนึ่ง
【จุดทรัพยากรป่าหินระดับ 5】
วัตถุดิบพื้นฐานเป็นสิ่งที่ขาดแคลนอย่างหนักในช่วงต้นเกม ประสิทธิภาพการขุดที่หาดหินช้าเกินไป หากยึดป่าหินระดับ 5 แห่งนี้มาได้ ก็จะมีวัตถุดิบพอใช้ในเขตแดนไปได้อีกพักใหญ่
“งั้นพวกเธอสองคนไปด้วยกัน”
หยางจวั่วไฉ่ตัดสินใจ “ยึดป่าหินระดับ 5 แห่งนั้นมาให้ได้”
พอได้ยินคำสั่งนี้ รุซัลกาก็หันไปมองเวียล
“วิชาแม่มดไม่ใช่ขุมกำลังระดับเอหรือ?”
พอได้ยินเช่นนั้น เวียลก็แทบกระโดดโหยง
เธอกระแทกไม้เท้าลงกับพื้น ดวงตาเบิกกว้าง “นี่! เธอว่าใครระดับเอ? ตอนนี้ฉันเป็นวีรชนระดับเอสของจริงนะ!”
“ขอโทษด้วย เธอก็รู้ว่าฉันไม่เคยสนใจขุมกำลังที่ต่ำกว่าระดับเอสเอส”
คำพูดนั้นทำให้เวียลถึงกับอึ้ง แก้มแดงก่ำ
ถึงอย่างไร ตอนที่หยาดมุกอาละวาด วิชาแม่มดก็ไม่มีแม้แต่คุณสมบัติจะเป็นสมุนปลายแถว
เวียลกัดฟัน ดึงคอเสื้อคลุมเวทของตัวเอง “นั่นมันเรื่องเก่าไปแล้ว! ตอนนี้ทุกคนก็เริ่มฝึกจากระดับ 1 เหมือนกัน เธอจะทำเป็นยโสไปทำไม!”
หยางจวั่วไฉ่มองทั้งสองคนเถียงกันอยู่ข้าง ๆ แล้วเอื้อมมือไปตบหัวเวียลเบา ๆ
“เอาละ เลิกเถียงกันได้แล้ว ถ้ายึดป่าหินระดับ 5 ได้ คืนนี้ฉันจะแบ่งซุปเนื้อให้เธอเพิ่มอีกสองชาม”
เวียลปัดมือหยางจวั่วไฉ่ออก แล้วฮึดฮัด “ใครอยากได้ซุปเนื้อของคุณกัน! ฉันทำไปเพื่อพิสูจน์ฝีมือต่างหาก!”
รุซัลกาค้อมกายเล็กน้อย “ท่านเจ้าของแดน พวกเราจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้ค่ะ”
“ระวังตัวด้วย ถ้ายึดไม่ได้ก็ถอนกลับมา อย่าฝืนสู้” หยางจวั่วไฉ่กำชับ
“เข้าใจแล้วค่ะ”
เงาร่างสองสายออกจากเขตแดนไปทีละคน มุ่งหน้าไปยังป่าหิน