“เดี๋ยวเข้าไปแล้ว ตามฉันมา อย่าพูดอะไรทั้งนั้น!” ซุนหมู่ชิงเอ่ยจบ ก็พาเยี่ยเฟิงเข้าไป
“หมู่ชิง ทำไมเพิ่งมาเนี่ย? รอเธอตั้งนาน!” ทันใดนั้น หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาสะสวยคนหนึ่ง ก็สาวเท้าเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว “เอ๊ะ คุณคนนี้คือ... ว้าว หมู่ชิง เธอไปหาแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่รู้?”
“เฮ้อ เชี่ยนเชี่ยน อย่าพูดเรื่อยเปื่อย!” ซุนหมู่ชิงแก้มแดงระเรื่อ ดึงซูเชี่ยนเชี่ยนไว้แล้วหันไปพูดกับเยี่ยเฟิง “คือว่า พวกเราไปห้องน้ำหน่อย เธอหาอะไรกินเล่นไปก่อนนะ!”
“ได้!” เยี่ยเฟิงพยักหน้า
ความจริงแล้วเขารู้จักซูเชี่ยนเชี่ยน อยากจะทักทายสักหน่อย แต่เห็นซุนหมู่ชิงไม่ค่อยเต็มใจนัก จึงเงียบไม่เอ่ยอะไร
ภายในคลับตกแต่งอย่างหรูหรา อุปกรณ์เครื่องใช้ล้วนเป็นเลิศ มีให้ครบทั้งกินดื่มเที่ยวเล่น เห็นได้ชัดว่าอยู่ในระดับสูง
ชายหญิงมากมายที่แต่งกายประณีต รวมตัวกันเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย ส่งสายตาแปลกประหลาดมาทางเยี่ยเฟิง
เยี่ยเฟิงไม่ใส่ใจเลยสักนิด แต่ท้องกลับหิวจริง ๆ
ดังนั้นจึงตรงไปที่ไลน์บุฟเฟ่ต์ ตักอาหารมาหนึ่งจาน แล้วนั่งลงกินด้วยตนเอง
“หมู่ชิง ไม่ธรรมดาเลยนะ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังไม่บอกฉัน!” ในห้องน้ำ ซูเชี่ยนเชี่ยนเอ่ยพลางหัวเราะ “แฟนเธอก็หล่อดีนะ ดูแล้วเหมือนจะเคยเห็นที่ไหน รู้สึกคุ้น ๆ นะเมื่อก่อนเคยเจอไหม? ที่บ้านทำอะไรหรือ?”
“เชี่ยนเชี่ยน บอกเธอแล้วไง ว่าไม่ใช่แฟน!” ซุนหมู่ชิงเอ่ยอย่างขัดใจ “เขาคือเยี่ยเฟิง!”
“เยี่ยเฟิง? พี่เฟิง?!” ซูเชี่ยนเชี่ยนอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง “ที่แท้ก็เขาเอง นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะออกมาแล้ว! หมู่ชิง เธอนี่ก็จริง ๆ เลยนะ เมื่อกี้ไม่ยอมบอกฉัน ทำให้ฉันไม่ได้ทักทายเสียมารยาทเลย!”
“มีอะไรต้องทักทายด้วย!” ซุนหมู่ชิงเบ้ปาก
“อืม? แปลกนะ เมื่อก่อนเธอชอบพี่เฟิงที่สุดไม่ใช่เหรอ ฉันก็ว่าเขาไม่เลวนี่! ทำไมเขาออกมาแล้ว เธอกลับดูไม่ดีใจเลยสักนิด” ซูเชี่ยนเชี่ยนเอ่ยอย่างสงสัย
“ฉันจะดีใจขึ้นมาได้ยังไง?” ซุนหมู่ชิงอดถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง แล้วเล่าเรื่องราวต้นสายปลายเหตุคร่าว ๆ ให้ฟัง
ซูเชี่ยนเชี่ยนพยักหน้าพลางพูดว่า “ก็จริงนะ ตอนนี้เยี่ยเฟิงไม่มีอะไรเลยแถมยังติดคุกมาสามปี คงจะเปลี่ยนไปแล้วล่ะมั้ง ใครจะรู้ตอนนี้เขากลายเป็นคนแบบไหนแล้ว!”
“เพราะงั้นไง ฉันถึงคิดไม่ตกว่าแม่ฉันมองว่าเขาสำคัญอะไรหนักหนา ยังจะยัดเยียดให้ฉันอีก ทำให้คนอื่นมองแล้วเข้าใจผิด ดูสิแย่ไปหมด!” ซุนหมู่ชิงเอ่ยพลางสีหน้าทุกข์ใจ “เชี่ยนเชี่ยน รีบช่วยฉันหาทางทีสิ!”
“เรื่องนี้...” ซูเชี่ยนเชี่ยนกลอกตาไปมา “ตอนนี้ก็เป็นโอกาสดีไม่ใช่เหรอ? คนที่มาเข้าร่วมคลับนี้ได้ล้วนไม่รวยก็ชนชั้นสูง พอเยี่ยเฟิงได้รู้ซึ้งถึงความแตกต่างของตัวเอง เขาก็จะรู้จักเจียมตัวไปเอง!
“ที่สำคัญกว่านั้นคือ วันนี้คุณชายอิ๋นจะมาด้วยนะ!
“เขาตามจีบเธอไม่เลิกเลยนะ ถ้าเห็นเธอมาพร้อมกับเยี่ยเฟิงล่ะก็ มีหรือจะไม่ขุดคุ้ยโจมตีเขาจนยับ?”
“มีเหตุผล!” ซุนหมู่ชิงได้สติในฉับพลัน “แต่ว่า แบบนี้จะไม่ดีเกินไปหน่อยเหรอ! ยังไงเสีย เมื่อก่อนเขาก็เคยเป็นพี่ชายของฉัน!”
“หมู่ชิง ยุคสมัยไหนกันแล้ว ใครจะมายึดเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัว? ผลประโยชน์ต่างหากที่สำคัญอันดับหนึ่ง...”
……
อีกด้านหนึ่ง เยี่ยเฟิงกินจนเกือบอิ่มแล้ว
เห็นซุนหมู่ชิงและซูเชี่ยนเชี่ยนยังไม่ออกมา อดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ เข้าห้องน้ำอะไรกันนานขนาดนี้?
“เยี่ยเฟิง?”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังอย่างกะทันหัน
เยี่ยเฟิงหันหน้าไปมอง สีหน้าพลันดำทะมึน
ช่างเป็นศัตรูคู่แค้นพบกันในที่แคบจริง ๆ นึกไม่ถึงว่าจะมาพบกับนางที่นี่!
คนผู้นี้ ก็คืออดีตคู่หมั้นของเยี่ยเฟิง ผู้เพิ่งถอนหมั้นต่อหน้าเขาเมื่อคราวไปเยี่ยมที่คุก หลี่หย่าฉิง!
หลี่หย่าฉิงแต่งกายประณีตบรรจงอย่างเห็นได้ชัด งามสง่ายิ่งนัก “เป็นนายจริง ๆ ด้วย? มาที่นี่ทำไม?”
“ทำไมผมจะมาที่นี่ไม่ได้?” เยี่ยเฟิงถามกลับ
“ตลกละ! นักโทษอย่างนาย มีสิทธิ์อะไรเข้ามากินข้าวที่นี่?” หลี่หย่าฉิงเอ่ยอย่างรังเกียจเดียดฉันท์ “ตกลงนายจะทำอะไรกันแน่?”
“เหอะ ๆ ยังจะทำอะไรได้อีก?” ชายหนุ่มที่ยืนโอบเอวนางอยู่พูดเสียดสี “ต้องเป็นการสะกดรอยตามเธอ แล้วแอบย่องเข้ามาแน่ ๆ! นึกไม่ถึงเลยว่า นายน้อยใหญ่แห่งตระกูลเยี่ยในอดีต จะทำเรื่องน่ารังเกียจอย่างนี้ออกมา!”
“เยี่ยเฟิง นายนี่หน้าด้านจริง ๆ ถึงกับสะกดรอยตามฉัน! ฉันจะบอกให้นายรู้อีกครั้ง ระหว่างฉันกับนายไม่มีทางเป็นไปได้ ฉันเป็นของพี่เทาแล้ว!” หลี่หย่าฉิงเอ่ยด้วยสีหน้าราวกับเพิ่งเข้าใจอะไรขึ้นมาได้ ตามด้วยวาจาชวนขยะแขยงอย่างแรง
เยี่ยเฟิงหมดคำจะพูด
ผู้หญิงคนนี้ช่างหลงตัวเองเกินไปจริง ๆ คิดว่าโลกทั้งใบต้องหมุนรอบตัวเธองั้นหรือ?
“เยี่ยเฟิง ทุกวันนี้นายมันก็แค่ตัวอะไรก็ไม่ใช่ อย่าได้มัวฝันลม ๆ แล้ง ๆ คิดเขมือบหงส์อีกเลย!”
“คู่หมั้นของนาย ฉันกินเรียบร้อยแล้ว นุ่มลิ้นดีแท้!”
ชายหนุ่มเอ่ยยั่วยุพลางส่งยิ้ม
คนนี้ชื่อจางเทา เมื่อก่อนเป็นแค่ลูกน้องรับใช้ของเยี่ยเฟิง
หลายปีมานี้ดวงดี การค้าหน้าใหญ่โตยิ่ง ถึงขั้นก้าวเข้าสู่แวดวงคนมีชื่อเสียง นับว่าเป็นระดับหัวแถวของตระกูลชั้นรอง
ตอนนี้พอได้เจอเยี่ยเฟิง จึงอยากจะเหยียบย่ำซ้ำเติมสักหน่อยเป็นธรรมดา
“งั้นหรือ? เก็บรองเท้าเก่ามาใส่แล้วยังจะมาตื่นเต้นดีอกดีใจขนาดนี้? นายมันขาดผู้หญิงถึงเพียงนั้นเชียว?” เยี่ยเฟิงยิ้มเย็นชา
“นายว่าอะไรนะ?” จางเทาสะดุ้งปากกระตุกทันใด
หลี่หย่าฉิงยิ่งแทบกระโดดตัวลอย “เยี่ยเฟิง นายว่าใครเป็นรองเท้าเก่า? ฉันก็แค่มีสัญญาหมั้นหมายกับนาย ไม่ได้แต่งงานกันซะหน่อย! แล้วก็ สัญญาหมั้นหมายก็ยกเลิกไปแล้วด้วย เราไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว!”
“ถ้าผมจำไม่ผิด ก้นซ้ายของคุณมีปานอยู่ใช่ไหม?” เยี่ยเฟิงยิ้มเจ้าเล่ห์
“นาย...”
“หลี่หย่าฉิง เธอบอกฉันว่าเป็นครั้งแรก เขาไม่เคยแตะต้องเธอเลยไม่ใช่เหรอ?” จางเทาหน้าถอดสีเขียวปั๊ด
“พี่เทา เขาพูดจาเหลวไหลไร้สาระทั้งนั้น ตั้งใจยุแยงตะแคงรั่วให้เราแตกคอกัน ฉันเป็นครั้งแรกจริง ๆ นะ เรากำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้ว!” หลี่หย่าฉิงอธิบายเป็นชุด
“บัดซบ! เยี่ยเฟิง บังอาจมาสร้างข่าวลือใส่ร้ายคู่หมั้นข้า งั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!” จางเทาชี้นิ้วใส่เยี่ยเฟิงพลางตวาด “ใครก็ได้ โยนไอ้นักโทษนี่ออกไปให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
เยี่ยเฟิงมิได้ยี่หระแม้แต่น้อย
คู่รักชั่วช้าสองคนนี้ ก็เป็นเพียงตัวตลกเท่านั้น
ในเมื่อพวกมันไร้สำนึก จะหาเรื่องเข้ามาเอง เช่นนั้นเขาก็ไม่รังเกียจที่จะสั่งสอนพวกมันสักหน่อย
“เยี่ยเฟิง!”
“นายมาทำอะไรอยู่ตรงนี้? เกิดอะไรขึ้น?”
ขณะนั้นเอง ซุนหมู่ชิงและซูเชี่ยนเชี่ยนก็เดินออกมาจากห้องน้ำ
เห็นสถานการณ์ตรงนี้ ก็เข้ามาถาม
ทั้งสองล้วนเป็นคุณหนูตระกูลดัง อยู่ในระดับสูงสุด ทั้งยังมีรูปโฉมงดงาม ไม่ว่าไปที่ไหนก็เป็นจุดสนใจของฝูงชน มีน้อยคนนักที่จะกล้าหาเรื่อง
จนกระทั่งสีหน้าของหลี่หย่าฉิงและจางเทาเปลี่ยนไปในทันที
โดยเฉพาะหลี่หย่าฉิง สีหน้าเริ่มแสดงความอับอาย
ดูจากท่าทางแล้ว เยี่ยเฟิงไม่ได้สะกดรอยตามเธอมาที่คลับเลย แต่เป็นคนที่มากับคุณหนูใหญ่ทั้งสองคน
แต่นางก็ยังไม่วายตัดใจ ถามขึ้นอย่างระวังตัวว่า “คุณซุน คุณซู พวกคุณกับเยี่ยเฟิง...”
“ไม่สนิท!” ซุนหมู่ชิงตอบเรียบเฉย เพราะตอนอยู่ในห้องน้ำนางกับซูเชี่ยนเชี่ยนตกลงกันไว้แล้ว ว่าจะให้เยี่ยเฟิงได้รับรู้ถึงความแตกต่างของชนชั้น “แค่พ่วงมาก็เท่านั้น!”
หลี่หย่าฉิงพลันถอนหายใจโล่งอก
ดูท่าทุกคนก็เหมือนกันหมด เมื่อเยี่ยเฟิงสูญเสียรัศมีไปแล้ว ก็จะไม่มีใครเห็นเขาอยู่ในสายตาอีก
แม้เมื่อก่อนจะเคยสนิทสนมกันมากเพียงไหน ก็มิอาจต้านทานกาลเวลาและผลประโยชน์ได้!