รอจนพวกเขาจากไป หลินโส่วอี้จึงอดรนทนไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย:
"พวกคนหูเบาไร้ความรู้ วันทั้งวันก็ได้แต่ฟังหมอผีหญิงคนนั้นเล่าลวง
ชาวบ้านเรามิได้เชื่อถือสิ่งเหล่านี้ กลับกันเรารีบกลับเถิด!"
โจวหว่านหว่านได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น ก็อดขำในใจมิได้ ยายแก่ผู้นี้คิดว่าตนเกิดใหม่แล้ว ทุกสิ่งจักอยู่ในกำมือของนาง
น่าเสียดายที่นางคิดคำนวณรอบด้าน แต่ก็มิได้คำนึงว่าโจวหว่านหว่านเป็นผู้ข้ามกาลเวลา
อันที่จริง ยายแก่นั้นมิใช่หมอผีหญิงอะไรดอก อาศัยเพียงการเกิดใหม่ ล่วงรู้อนาคต จึงมักรู้เรื่องบางอย่างของหมู่บ้านตนล่วงหน้า
แล้วหาวิธีใช้ประโยชน์จากเรื่องเหล่านั้นหาเงิน ก็ได้รับความเชื่อถือจากชาวบ้าน บัดนี้ทั่วหมู่บ้านตระกูลโจวล้วนเคารพยำเกรงนาง
แต่สำหรับคนต่างถิ่นที่มาขอให้ทำนาย นางปฏิเสธหมดสิ้น
เพราะชาตินางใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านตลอด รู้จักแต่เพียงเรื่องในหมู่บ้าน หากให้ทำนายเรื่องอื่น นางไม่อาจเอ่ยได้
ถึงกระนั้น ตอนนี้คนทั้งหมู่บ้านตระกูลโจวก็เลื่อมใสในตัวนางยิ่งนัก
โจวหว่านหว่านก็มิได้ใส่ใจผู้คนในหมู่บ้านตระกูลโจว ไม่อยากเสียเวลากล่าวคำกับพวกเขา
ยามนี้ความคิดของนางคือมุ่งมั่นหาเงิน เพื่อให้ครอบครัวตนรอดชีวิตในปีวิบัตินี้อย่างปลอดภัย
ไม่นานก็กลับถึงหมู่บ้านเถียนเย่ หลินฟู่กุ้ยผู้ใหญ่บ้านพร้อมชาวบ้านกลุ่มหนึ่งยืนรออยู่หน้าประตูแล้วเอ่ยว่า:
"โอ้! พี่ใหญ่ ยินดีต้อนรับสู่หมู่บ้านเถียนเย่ของเรา ท่านยังจำข้าได้หรือไม่?