ช่วงอาหารเย็น โจวหยางเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ให้หลี่โหย่วเวยฟังอย่างละเอียด
นอกจากเรื่องที่เขารู้ล่วงหน้าว่าหลินหว่านหว่านฆ่าตัวตายแล้ว ที่เหลือก็ไม่ได้ปิดบังอะไร
เมื่อรู้ว่าหลินหว่านหว่านถูกทรมานอย่างโหดร้ายไร้มนุษยธรรมตลอดหลายปีที่ผ่านมา หลี่โหย่วเวยทั้งตกใจ โกรธ และรู้สึกหวาดกลัวตามมา
อย่างแรก เธอไม่คิดเลยว่าคนในตระกูลเฉินจะทำเรื่องที่ล่วงเกินเส้นแบ่งความเป็นมนุษย์แบบนั้นได้ ราวกับฝูงปีศาจที่สวมหนังคน
อีกอย่าง เธอก็อดรู้สึกหวาดกลัวไม่ได้
โชคดีที่เธอไม่ชอบเฉินกัง และพ่อกับพี่ชายก็ไม่ใช่คนเห็นแก่เงิน มิฉะนั้นเธอคงกระโดดลงไปในหลุมไฟแล้วจริงๆ
ด้วยบทเรียนจากหลินหว่านหว่าน ผู้หญิงคนไหนที่แต่งเข้าตระกูลเฉินก็หนีไม่พ้นชะตากรรมถูกบีฑา!
หลี่โหย่วเวยรู้ดีว่าตอนนั้นตระกูลเฉินสัญญาจะให้ค่าสินสอด 388 หยวน ขอแค่ตระกูลหลี่เต็มใจยกลูกสาวให้!
ถ้าเจอพ่อแม่ที่ไม่แยแสชะตากรรมลูก อาจยกคนให้จริงๆ!
หลังจากหายคิดถึงเรื่องนั้น หลี่โหย่วเวยก็ถามขึ้นทันใด: "คนพวกนั้นในตระกูลเฉินยังจะออกมาได้อีกไหม?"
"เฉินเจี้ยนอิ้งกับเฉินกังน่าจะโดนประหารแน่นอน เฉินจินก็ไม่รอด แต่เฉินเทียกับหลี่กุ้ยหลานน่าจะออกมาได้ แต่ก็อีกไม่กี่ปีข้างหน้า!" โจวหยางคาดคะเน
ถึงอย่างนั้นก็ยังหนักกว่าชาติก่อนมาก
ชาติก่อนเพราะหลินหว่านหว่านตายเร็ว หลายอย่างจึงไม่ถูกสืบออกมา บวกกับไม่มีคดีฆาตกรรมเหาโหวสาม
สุดท้ายเฉินเจี้ยนอิ้งก็ถูกตัดสินจำคุกแค่ 5 ปีในข้อหาปกป้องอาชญากร เฉินจิน 4 ปี เฉินกังถูกแรงงานแก้ไข 2 ปี ส่วนเฉินเทียกับหลี่กุ้ยหลานไม่ได้รับการลงโทษเลย