พอโจวหยางพูดว่าจะแจ้งความ หัวใจของเฉินเจี้ยนอิ้งก็กระตุกวูบ!
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าบาดแผลของโจวหยางสาหัสแค่ไหน แต่พอเห็นเลือดเต็มหน้าเต็มปากเต็มตัว ก็รู้ได้ว่าไม่เบา
ถ้าเรื่องมันถึงตำรวจ อย่างแรกเลยลูกชายคนรองของตัวเองจะติดคุกหรือไม่ยังไม่รู้ แต่อย่างน้อยก็ต้องถูกขังไว้สักระยะ
แล้วตามขั้นตอนการทำงาน ตำรวจต้องเข้ามาสืบสวนในหมู่บ้านแน่นอน
ตัวเองเป็นหัวหน้าหน่วยผลิต ถ้าเขาสืบเรื่องลูกชาย แล้วจะไม่สืบมาถึงตัวเองด้วยหรือ นี่ก็ยังเป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบ
คิดถึงตรงนี้ เฉินเจี้ยนอิ้งก็รีบพูดขึ้นว่า "ปัญญาชนหนุ่มโจว เรื่องแค่เด็กหนุ่มทะเลาะกันนิดหน่อย จะให้ถึงตำรวจทำไมล่ะ?"
โจวหยางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "หัวหน้าเฉินพูดง่ายจังนะ ท่านรู้หรือไม่ว่าคนที่ทำร้ายร่างกายคนอื่นจะถูกลงโทษยังไง?"
"ตามประมวลกฎหมายอาญาของหัวกั๋ว มาตรา 234 ผู้ใดจงใจทำร้ายร่างกายผู้อื่น ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสามปี กักขัง หรือควบคุมพฤติกรรม หากทำให้ผู้อื่นได้รับบาดเจ็บสาหัส ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่สามปีถึงสิบปี"
"พูดง่ายๆ ก็คือ จงใจทำร้ายร่างกายจนผู้อื่นได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ก็สามารถถูกจำคุกได้ไม่เกินสามปี"
โจวหยางพูดต่อว่า "บาดแผลของฉันถึงจะไม่ถึงขั้นสาหัส แต่บาดเจ็บเล็กน้อยนี่ไม่ต้องสงสัย คราวนี้ฉันจะส่งเขาเข้าคุกกินข้าวเย็นให้ได้!"
เฉินเจี้ยนอิ้งแม้จะเป็นหัวหน้าหน่วยผลิต แต่ก็เป็นแค่ชาวนาธรรมดาที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง พอได้ยินคำพูดนี้ถึงกับมึนงงไปหมด!
เขานึกไม่ถึงว่าจุดประสงค์ของโจวหยางจะเป็นการส่งลูกชายคนรองของตัวเองเข้าคุก เรื่องนี้มันยากแล้วสิ!