ทุกคนเห็นเฉินกังคลุ้มคลั่งพุ่งเข้าใส่โจวหยางต่างก็ตกใจกลัว
พวกเขารู้ดีว่าเฉินกังดุร้ายแค่ไหน ถ้าปล่อยให้เขาพุ่งเข้าไปจริง ๆ เก้าอี้ตัวนั้นฟาดลงมาคงทำให้โจวหยางปัญญาชนหนุ่มสาวจากเมืองตายคาที่
ในตอนนั้นเอง ชายฉกรรจ์หลายคนก็พุ่งเข้าไปรั้งตัวเฉินกังไว้
ระหว่างที่ผู้คนกำลังผลักดันกันอยู่นั้น ด้านนอกก็มีเสียงเข้มดังขึ้นมา: “หยุดทั้งหมด!”
ทุกคนจำเสียงเลขาธิการสาขาพรรคลี่ได้ จึงหยุดมือทันทีและหลีกทางให้
จากนั้นก็เห็นหลี่เฟิงเหนียนและสี่จตุรราชแห่งตระกูลหลี่เดินเข้ามา พร้อมด้วยเฉินเจี้ยนอิ้งและเฉินเทียลูกชายคนที่สามของเขา
พวกเขาเพิ่งได้ยินเสียงชาวบ้านร้องเรียก จึงรีบมาจากที่ไกล
เมื่อเดินเข้ามาในห้อง เห็นที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้านที่เละเทะไปหมด โจวหยางนอนเลือดอาบหน้าอยู่บนพื้น รวมถึงลูกสาวที่ร้องไห้ หลี่เฟิงเหนียนก็ตวาดด้วยความโกรธ: “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ใครเป็นคนทำ!”
โจวหยางเช็ดคราบเลือดบนหน้า แล้วพูดด้วยสีหน้าเจ็บปวด: “พ่อครับ เป็นฝีมือเฉินกัง ขอให้พ่อช่วยตัดสินด้วยครับ!”
ยังไม่ทันที่หลี่เฟิงเหนียนจะเอ่ยปาก สี่จตุรราชแห่งตระกูลหลี่ก็ไม่ยอมลงก่อน:
“เฉินเอ้อโกว แกกล้ามารังแกน้องเขยของข้ารึไง อยู่ไม่ยั้งหรือยังไง!”
“เฉินเอ้อโกว แกคิดว่าตระกูลหลี่ของเราไม่มีคนหรือไง!”
“ไอ้สารเลว ไม่ได้เจอกันสองวันเก่งขึ้นแล้วนะ กล้ามารังแกน้องเขยของข้า!”
“เฉินเอ้อโกว วันนี้ข้าจะตีแกให้ท้องไส้ไหล...”