โจวหยางเห็นพวกเขาขนของเหล่านี้เข้ามา ก็อดตกใจไม่ได้
เห็นได้ชัดว่าของขวัญเหล่านี้ล้วนเป็นของดีหายาก นอกเหนือจากนมผงมอลต์เป็นกล่องๆ แล้ว โจวหยางยังเห็นสุราเหมาไถสองกล่อง และบุหรี่กลิ่นดอกกุ้ยฮวาอีกหลายซอง
นอกจากนี้ยังมีผ้าดอก ผ้าฝ้ายอีกไม่น้อย ลูกอมกระต่ายขาว ขนมปังกรอบ ขนมหวาน กระทั่งเนื้อหมูชิ้นใหญ่ๆ อีกด้วย
ไม่ต้องพูดถึงเงินรางวัล แค่สิ่งของเหล่านี้ก็ไม่น้อยกว่า 200 หยวนแล้ว!
นี่ไม่ธรรมดาเลยนะ ตามกำลังซื้อปกติ แค่สิ่งของเหล่านี้เทียบเท่าของขวัญมูลค่าหลายหมื่นหยวนในยุคหลังได้เลย ตัวเองจะกล้ารับได้ยังไง!
“ท่านหลี่ ทั้งหมดนี้เป็นรางวัลจากทางอำเภอหรือเปล่าครับ?”
หลี่ฉางชิงตอบทันทีว่า “เงินรางวัล 50 หยวนนี่แหละที่เป็น ของที่เหลือพวกเราทุกคนในกรมช่วยกันออกเงินซื้อให้คุณ!”
“นี่... เงินรางวัลผมขอก็ได้ แต่ของเหล่านี้รบกวนท่านหลี่ช่วยเอากลับไปด้วยเถอะ...”
ยังไม่ทันที่โจวหยางจะพูดจบ หลี่ฉางชิงก็ขัดขึ้นมาก่อนว่า “พี่โจวหยาง ถ้าให้ผมเอาของกลับไปแบบนี้ ผมทำอะไรไม่ถูกกับทุกคนในกรมจริงๆ!”
โจวหยางยิ้มแล้วพูดว่า “จะมีอะไรน่าเกรงใจล่ะครับ ผมก็แค่ช่วยเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเอง!”
“สำหรับคุณ มันอาจเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย หรือแม้กระทั่งเพื่อขอน้ำมาหล่อเลี้ยงพืชผลให้ทีมของคุณด้วยซ้ำ! แต่สำหรับพวกเราแล้ว มันคือเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวกับอนาคตหน้าที่การงานและความเป็นความตายเชียวนะ!” หลี่ฉางชิงพูดอย่างจริงจัง
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องซื้อของขวัญแพงๆ แบบนี้ก็ได้นี่ครับ!” โจวหยางพูด