ที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน.ห้องทำงาน!
เมื่อหลี่ฉางชิงและคนอื่นๆ มาถึงกองพลปาเป่าเหลียง โจวหยางกำลังนั่งแปลต้นฉบับอยู่ในห้องทำงานคนเดียว
อาหารหมูชีวภาพชนิดใหม่ถูกปิดผนึกอย่างมิดชิดรอการหมักแล้ว ส่วนการทำผงกระดูกก็อยู่ในขั้นตอนการตากแห้ง สิ่งเหล่านี้ไม่ต้องให้เขากังวลอีกต่อไป ดังนั้นโจวหยางจึงใช้ช่วงเวลานี้เร่งแปลต้นฉบับ
เพราะท่านสวีฝากไว้ตอนส่งของให้เขาครั้งที่แล้วว่า งานนี้รีบมาก ให้เขารีบแปลตำราหลายเล่มนี้ให้เสร็จโดยเร็ว
ตอนนี้เขาแปลตำราฟิสิกส์และกลศาสตร์เสร็จแล้ว เหลือเพียงตำราสถาปัตยกรรมอีกสองเล่ม
ถึงแม้ความเร็วนี้จะเร็วกว่านักแปลมืออาชีพทั่วไปมากแล้ว แต่เมื่อเทียบกับความเร็วเดิมของโจวหยางแล้ว ก็ยังช้ากว่าไม่น้อย ต้องรีบเร่งให้ทันกำหนด
อีกทั้งเขาตั้งใจจะไปฟาร์มตงเฉวียนอีกไม่กี่วัน และต้องผ่านเมืองหนิงพอดี ดังนั้นโจวหยางจึงตัดสินใจแปลตำราทั้งสองเล่มนี้ให้เสร็จก่อนออกเดินทาง แล้วค่อยส่งให้ท่านสวี
แบบนี้ยังประหยัดค่าส่งไปได้อีก
ถึงจะไม่มาก แต่ประหยัดได้ก็ประหยัด เพราะที่เหลืออยู่คือที่ได้มา
แต่แล้ว เขาเพิ่งแปลต้นฉบับไปได้ไม่กี่สิบหน้า ก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถดังมาจากหน้าลานของที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน
โจวหยางคิดว่าเป็นหลูโยวหมิงส่งหลินหว่านหว่านกลับมา แล้วก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่หลายวันนี้ลืมปรึกษาพ่อตาเรื่องการจัดวางตัวหลินหว่านหว่าน
แต่เมื่อเขาเงยหน้ามองออกไปก็พบว่า คนที่ลงมาจากรถกลับเป็นกลุ่มคนใส่สูทจงซาน ไม่ใช่คนใส่เครื่องแบบตำรวจ
มองให้ละเอียดอีกที คนที่นำหน้าคนอื่นก็คือหลี่ฉางชิง หัวหน้าหน่วยงานการจัดการน้ำประจำจังหวัด!