ที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน กองพลปาเป่าเหลียง!
เมื่อเห็นเฉินเจี้ยนหมิงที่มาหาถึงที่ โจวหยางก็แอบระวังตัวขึ้นมา
แม้จะรู้ว่าความสัมพันธ์ของพี่น้องตระกูลเฉินนั้นไม่ค่อยดีนัก และก็เคยได้ยินพ่อตาบอกว่าพวกเขาไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ ความสัมพันธ์ก็ไม่ได้สนิทสนมกันมากนัก แถมยังมีเรื่องบาดหมางกันเป็นการส่วนตัวอีกด้วย
แต่ถึงอย่างไรก็เป็นพี่น้องกันมาหลายปี โจวหยางไม่คิดว่าเฉินเจี้ยนหมิงจะไม่มีอะไรติดค้างใจกับเรื่องนี้ จะไม่เฉยเมยได้อย่างไร
พอเป็นเช่นนี้ วันรุ่งขึ้นหลังจากคนในตระกูลเฉินถูกจับ เขาก็มาหาถึงที่เลย!
“คุณปัญญาชนโจว ฉันอยากคุยกับคุณสักหน่อย ไม่ทราบว่าสะดวกไหม?”
เฉินเจี้ยนหมิงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ อ่านไม่ออกว่าตอนนี้อารมณ์ดีหรือไม่ดี
โจวหยางคิดจะปฏิเสธ แต่ก็รู้สึกว่าคนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน เจอกันบ่อยๆ หลบก็ไม่พ้น
คิดไปคิดมา ในที่สุดก็พยักหน้าตอบว่า “สะดวกสิ แล้วจะคุยกันในออฟฟิศหรือจะออกไปเดินเล่นข้างนอกดี?”
“ออกไปเดินเล่นข้างนอกดีกว่า!” เฉินเจี้ยนหมิงพูด
“ได้!”
จากนั้นโจวหยางก็วางกระดาษ ปากกา และหนังสือเรียนกลศาสตร์เล่มนั้นไว้ในออฟฟิศ แล้วล็อกลิ้นชักเล็กของโต๊ะทำงาน ก่อนจะออกมาจากที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน
เดินไปตามทางเล็กๆ ในชนบท สูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้า อารมณ์ของโจวหยางดีขึ้นมาก แม้แต่มองเฉินเจี้ยนหมิงก็ดูอ่อนโยนขึ้นมาไม่น้อย
“ลุงเฉิน พูดมาเถอะ มาหาผมมีเรื่องอะไร?”
เฉินเจี้ยนหมิงเดินไปพลาง จุดยาสูบแห้งใส่กล้องหนึ่งก้อน สูบเข้าไปคำหนึ่ง แล้วพ่นควันออกมา
จากนั้นเขาก็พูดตรงๆ ว่า “คุณปัญญาชนโจว ผมได้ยินว่าเรื่องของบ้านน้องรองเกี่ยวข้องกับคุณ ไม่ทราบว่าจริงหรือเปล่า?”
เรื่องของน้องรองใหญ่โตขนาดนั้น ทั้งครอบครัวถูกจับหมด พ่อแก่ที่บ้านก็ร้อนใจ เลยให้เขาไปสืบข่าวในตัวเมือง ดีที่สุดคือได้ไปเยี่ยมน้องรองสักหน่อย