ในขณะที่สามีกำลังอ่านจดหมาย เย่ลี่ฟางก็พลิกดูรูปถ่ายหลายใบไปมาอยู่ตลอด
สักพักก็ดูรูปลูกชายคนเดียวของเธอ สักพักก็ดูรูปสะใภ้ แต่สายตาส่วนใหญ่กลับตกอยู่ที่รูปถ่ายของหลานสาว
ว่ากันว่าคนรุ่นปู่ย่าตายายมักจะรักหลานเป็นพิเศษ ผู้สูงอายุทั้งหลายมักจะเอนเอียงไปทางลูกหลานรุ่นถัดไปเสมอ!
ไม่ว่าจะเป็นเชื้อพระวงศ์หรือสามัญชน ไม่ว่าจะห่างกันหนึ่งรุ่นหรือสองรุ่น ไม่ว่าจะเป็นหลานชายหรือหลานสาว ก็หนีไม่พ้นกฎแห่งความจริงใจนี้
ความเสียใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเย่ลี่ฟางก็คือ ไม่สามารถหาภรรยาให้ลูกชายทั้งสองคนได้ก่อนที่ครอบครัวจะประสบภัยพิบัติ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งโจวผิง ลูกชายคนโต ตอนที่ถูกพาตัวไปอายุ 21 ปีแล้ว ในวัยขนาดนั้นครอบครัวทั่วไปมีลูกกันแล้ว แต่เขากลับยังไม่มีแม้แต่แฟน คิดแล้วก็เสียใจจริงๆ
แน่นอนว่า สาเหตุที่ลูกชายทั้งสองยังไม่ได้แต่งงานไม่ใช่เพราะไม่มีผู้หญิงยอมแต่งงาน แต่เป็นเพราะเธอซึ่งเป็นแม่ไม่ได้จัดการเรื่องนี้ให้ต่างหาก
ในแง่หนึ่ง เธอเป็นแม่ที่ค่อนข้างเปิดกว้าง ไม่ค่อยชอบก้าวก่ายชีวิตความรักของลูกๆ
เมื่อเทียบกับการที่เธอเป็นแม่สื่อให้ลูกๆ เธอกลับอยากให้พวกเขาหาผู้หญิงที่ตัวเองชอบและก้าวเข้าสู่ประตูวิวาห์ด้วยความสุขมากกว่า
อีกแง่หนึ่ง เธอไม่กังวลว่าลูกชายจะหาภรรยาไม่ได้ จึงไม่รีบร้อน
ต้องรู้ไว้ว่า ตอนนั้นครอบครัวของพวกเขาถือเป็นตระกูลนักปราชญ์ที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง
ถึงแม้สามีของเธอ โจวเหวินเหวิน จะมีตำแหน่งเพียงแค่หัวหน้าภาควิชาเล็กๆ ไม่มีอำนาจที่แท้จริง แต่ก็ไม่รู้ว่ามีลูกสาวดีๆ จากตระกูลใหญ่กี่คนที่อยากคบหากับลูกชายทั้งสองของเธอ