คำพูดของโจวหยาง ทำให้ทุกคนเงียบกริบอีกครั้ง!
แม้ในใจทุกคนจะคิดว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของตระกูลเฉินเจี้ยนอิ้ง และไม่เกี่ยวกับพวกเขา
แต่หากมองจากมุมของปัญญาชนหนุ่มสาวจากเมือง เรื่องนี้พวกเขาก็ปฏิเสธความเกี่ยวข้องไม่ได้จริงๆ
ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนต่างเงียบงัน บรรยากาศกลับเข้าสู่ความเงียบเชียบอีกครั้ง
โจวหยางรู้ดีว่า หากอยากให้ทุกคนเต็มใจยกตำแหน่งครูคนนั้นให้ คงไม่พอเพียงกับแค่นี้
เขาจึงกล่าวขึ้นอีกครั้ง: "ทุกคนคงสงสัยกันว่าผมกับหลินหว่านหว่านปกติไม่ค่อยได้เกี่ยวข้องกัน แล้วจู่ๆ ทำไมถึงร่วมมือกันโค่นล้มตระกูลเฉินเจี้ยนอิ้งได้!"
ได้ยินโจวหยางพูดถึงเรื่องนี้ ทุกคนต่างเงยหน้าขึ้น สายตากลับมาจับจ้องที่เขาอีกครั้ง
อันที่จริง หลังจากรู้ว่าการจับกุมตระกูลเฉินเจี้ยนอิ้งเป็นฝีมือของโจวหยางและหลินหว่านหว่าน ทุกคนก็พูดคุยกันถึงเรื่องนี้ในที่ลับ
พวกเขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเฉินจินกับหลินหว่านหว่านอาศัยอยู่ในตัวเมือง ส่วนโจวหยางปีหนึ่งก็ไม่เข้าเมืองสักครั้ง แล้วพวกเขาจะร่วมมือกันจัดการตระกูลเฉินได้อย่างไร
เพราะโจวหยางสั่งคนตระกูลหลี่ไว้เป็นพิเศษ อย่าให้พูดเรื่องของหลินหว่านหว่าน ดังนั้นทุกคนจึงอยากรู้เรื่องนี้มาตลอด
เมื่อกระตุ้นความสนใจของทุกคนได้สำเร็จ โจวหยางก็พูดอะไรที่ทำให้ทุกคนตกใจ: "อันที่จริง ก่อนงานวันเกิดท่านเฉิน ผมไม่ได้เจอหลินหว่านหว่านมาหลายปีแล้ว สาเหตุที่พาเธอไปแจ้งความที่ตัวเมือง ก็เพราะผมเห็นเธอจะฆ่าตัวตายต่อหน้าต่อตา และช่วยเธอไว้ทัน!"
"ฆ่าตัวตาย? ปัญญาชนโจว นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?" จางเกินวั่งถามเสียงเคร่งเครียด
โจวหยางจึงพูดทันที: "ทุกคนจำวันเกิดท่านเฉินได้ไหม ผมกับเฉินเจี้ยนอิ้งไม่ค่อยถูกกัน เลยไม่ได้ไปกินเลี้ยง พอดีเห็นหลินหว่านหว่านจะผูกคอตายที่บ้านตระกูลเฉิน เธอจะใช้วิธีสุดโต่งแบบนี้ฟ้องร้องตระกูลเฉิน!"