ในใจของเหลียงเยว่ตอนนี้ช่างสับสนวุ่นวายจริงๆ เธอไม่คิดว่าเซินเฉินลู่จะให้ความสำคัญกับเพื่อนอย่างเธอขนาดนี้ ถึงขนาดต้องไปอ้อนวอนโจวหยางเพื่อเธอ
เมื่อคิดย้อนไป ตัวเธอเองกลับคอยใช้เซินเฉินลู่มาตลอด กระทั่งเกือบทำให้เธอต้องพังพินาศไปแล้วในวันนั้น
ความรู้สึกผิดที่อธิบายไม่ถูกพุ่งเข้าปะทะหัวใจของเธอ!
แต่ทว่า คำพูดต่อมาของโจวหยางยิ่งทำให้เธอแทบจะเป็นลม!
"ฉันรู้ว่าทำไมเธอถึงได้ฝันร้ายติดต่อกัน ใจมีผี ย่อมนอนหลับไม่สนิท เธอว่าไหม!"
ได้ยินดังนั้น เหลียงเยว่หันขวับไปมองโจวหยางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว!
โจวหยางไม่สนใจความรู้สึกของเหลียงเยว่ในตอนนั้น พูดต่อ: "การที่ยื่นมือส่งเพื่อนรักที่จริงใจกับตัวเองให้พวกอันธพาล แต่ตัวเองกลับถูกจับได้ว่ามีความผิด ต้องจำใจแต่งงานกับอันธพาลอย่างนั้น เธอไม่ฝันร้าย แล้วใครจะฝันร้ายล่ะ?"
ความหวังริบหรี่ที่ยังหลงเหลือในใจเหลียงเยว่แตกสลายลงในทันใด เธอพูดด้วยเสียงสั่น: "คุณ... คุณรู้หมดแล้ว?"
"ฉันไม่เพียงรู้ว่าเมื่อวันนั้นเธอเป็นคนทำหน้าที่เป็นไส้ศึก ช่วยเหาโหวสามลักพาตัวเซินเฉินลู่ไปที่ศาลเจ้าทรุดโทรมเล็กๆ ยังรู้อีกว่าเบื้องหลังทั้งหมดคือตระกูลเฉินเป็นคนวางแผน พวกเขาต้องการเล่นงานฉันต่างหาก เซินเฉินลู่แค่พลอยโดนลูกหลงเท่านั้น!"
จากนั้นโจวหยางก็พูดอีกว่า: "ฉันยังรู้อีกว่าการตายของเหาโหวสามไม่ใช่การถูกฆ่าแกงขณะปล้น แต่เป็นฝีมือเฉินกังที่ฆ่าปิดปาก และที่เธอจะหมั้นกับเฉินกังก็ไม่ใช่ความสมัครใจ แต่ถูกตระกูลเฉินบังคับต่างหาก ฉันพูดถูกหรือไม่?"