วันรุ่งขึ้น หลี่โหย่วเวยก็ตื่นสายอีกครั้ง!
พอเธอตื่นก็เกือบจะสิบโมงแล้ว ผ่านเวลาไปทำงานมาแล้วตั้งนาน!
แต่เธอกลับอารมณ์ดีมาก...ไม่สิ...ควรจะบอกว่าดีสุดๆ!
เมื่อคืนหลี่โหย่วเวยได้เห็นหลานชายน้อยหลี่อานที่บ้านใหญ่ ความคิดอยากมีลูกคนที่สองก็ไม่สามารถเก็บกดไว้ได้อีกต่อไป
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอเห็นแก้มยุ้ยๆ ของเด็กน้อย เหมือนตุ๊กตาปีใหม่ที่หลุดออกมาจากภาพวาด ก็แทบอยากจะคลอดออกมาสักคนทันที
ดังนั้นตั้งแต่เมื่อวานกลับมา เธอก็รู้สึกห่อเหี่ยวๆ เงียบๆ!
จริงๆ เรื่องลูกคนที่สองนี้ หลี่โหย่วเวยเคยพูดกับโจวหยางมานานแล้ว และทั้งสองคนก็ได้ข้อสรุปที่ตรงกันชั่วคราวแล้ว!
ดังนั้นช่วงนี้ทั้งสองคนจึงไม่ได้คุมกำเนิด หลี่โหย่วเวยก็เฝ้ารอที่จะตั้งครรภ์อยู่ตลอด
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ท้องของเธอกลับไม่มีวี่แววเลยสักครั้ง
ไม่กี่วันก่อน "ญาติสาว" มาหาตามนัด หลี่โหย่วเวยก็รู้ว่าเดือนนี้ก็ไม่ได้ตั้งครรภ์อีกแล้ว ในใจรู้สึกผิดหวังไม่น้อย
แท้จริงแล้วเรื่องนี้เธอไม่อยากแสดงออกมา เพราะโจวหยางให้ความร่วมมือกับเธอมากอยู่แล้ว
แต่มนุษย์เราก็เป็นแบบนี้แหละ พออยากได้อะไรสักอย่าง ก็มักจะควบคุมตัวเองไม่อยู่
โดยเฉพาะเรื่องเด็ก พอมีความคิดนี้ขึ้นมาแล้ว จะกดมันไว้ก็เป็นไปไม่ได้เลย สุดท้ายโจวหยางก็สังเกตเห็นได้ในที่สุด
หลี่โหย่วเวยแอบกังวลว่าโจวหยางจะโกรธ เพราะวันนี้เป็นวันแห่งความสุข แต่เธอดันทำอารมณ์เสีย
แต่ไม่คิดว่าสามีของตัวเองจะตอบสนองคำขอของเธอด้วยการลงมือทำจริงๆ
ผลลัพธ์ก็คือเธอซะเองที่แย่!
ไม่รู้ว่าเมื่อคืนโจวหยางดื่มเหล้าไปเล็กน้อย หรือเพื่อตอบสนองคำขอของเธอ เมื่อคืนเขาเก่งกาจมากเกินไป
การศึกดำเนินไปตั้งแต่สองทุ่มครึ่งจนถึงตีสองกว่าๆ หลี่โหย่วเวยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองหลับไปตอนไหน