ภายในลานบ้านของที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน ผู้คนพลุกพล่านราวกับงานวัด เต็มไปด้วยความครึกครื้น
บนพื้นที่ว่างกลางลาน ชายฉกรรจ์หลายสิบคนกำลังวุ่นวายกับการฆ่าหมูและถอนขน ส่วนเหล่าผู้หญิงก็ถือภาชนะสารพัดชนิดยืนรออยู่รอบนอกเพื่อแบ่งเนื้อ
เพียงแต่ต่างจากการแบ่งเนื้อช่วงตรุษจีน ปัจจุบันใบหน้าของทุกคนต่างเต็มไปด้วยรอยกังวล
เห็นได้ชัดว่าทุกคนรู้ดีว่าหากฆ่าหมูชุดนี้ ตอนเทศกาลตรุษจีนก็คงไม่เหลือเงินให้แบ่งกันเท่าไหร่
เมื่อเห็นหลี่เฟิงเหนียนขับเกวียนม้ากลับมา ทุกคนก็พากันหลีกทางให้ ว่าที่พ่อตากับลูกเขยทั้งสองจึงเดินทางมาถึงลานบ้านได้อย่างราบรื่น
หลังจากส่งมอบเกวียนให้เฉินลิวจื่อคนดูแลม้าแล้ว หลี่เฟิงเหนียนก็ถามจางเกินวั่งที่อยู่ข้างๆ ว่า "เกินวั่ง ฆ่าไปแล้วกี่ตัว?"
"ฆ่าหมดแล้ว แต่จัดการเสร็จแค่เก้าตัว อีกสองตัวกำลังถอนขนอยู่!"
"ชั่งน้ำหนักหรือยัง?"
"ชั่งแล้ว ตัวใหญ่สุด 125 ชั่ง ตัวเล็กสุดแค่ 68 ชั่ง!"
ได้ยินดังนั้น โจวหยางก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
ยุคนี้ไม่ใช่แค่คนผอม หมูก็เลี้ยงไม่โตเหมือนกัน
จำได้ว่าหมูปีใหม่ที่ชาวบ้านในชนบทยุคหลังเลี้ยงกัน มักมีน้ำหนักสามสี่ร้อยชั่งเป็นอย่างต่ำ หรือบางตัวถึงห้าร้อยชั่งก็มี
แต่ในยุคปัจจุบันนี้ ถึงจะเลี้ยงครบทั้งปี สุดท้ายฆ่าออกมาได้สองร้อยชั่งก็ถือว่าน้อย
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหมูที่ฆ่าวันนี้ ซึ่งเลี้ยงมาไม่ถึงครึ่งปี จะมีเนื้อแปดสิบถึงร้อยชั่งก็สมเหตุสมผลแล้ว
"น่าเสียดาย!" หลี่เฟิงเหนียนถอนหายใจพูด สายตาเต็มไปด้วยความอาลัย