เหล่าสมาชิกสหกรณ์ที่อยู่ด้านล่างต่างพากันเงียบลง แต่โจวหยางกลับไม่ยอมปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ
สายตาคมกริบของเขากวาดไปทั่วฝูงชน ก่อนที่เสียงเย็นชาจะดังขึ้นอีกครั้งในที่ประชุม: "เหล่าสมาชิกสหกรณ์ พวกคุณคิดว่าหน่วยผลิตตอนนี้มีเงินทองและข้าวปลามากมายหรือไง? พวกคุณคิดว่าพวกเราที่เป็นผู้นำหมู่บ้านตั้งคอกหมูนี้ขึ้นมาเพราะอยากจะรีดไถผลประโยชน์จากตรงนั้นงั้นหรือ?"
"บอกตรงๆ เลย พวกคุณคิดไปเอง!"
ในขณะที่ทุกคนยังกำลังย่อยสิ่งที่โจวหยางพูด จู่ๆ เขาก็หันไปทางนักบัญชีเหลียงเฟิงที่อยู่ข้างๆ พร้อมกล่าวว่า "นักบัญชีเหลียง คุณเป็นพ่อบ้านใหญ่ของกองพลปาเป่าเหลียงเรา ความซื่อสัตย์ของคุณทุกคนเชื่อถือได้ คุณเล่าให้สมาชิกฟังหน่อยสิ เกี่ยวกับฐานะการเงินของกองพลปาเป่าเหลียง รวมถึงหน่วยผลิตที่สี่และหน่วยผลิตที่ห้าของเรา!"
เหลียงเฟิงมองไปที่หลี่เฟิงเหนียนก่อนอย่างหนึ่ง เมื่อได้รับการพยักหน้า เขาจึงลุกขึ้นเดินไปด้านหน้าฝูงชน
กระแอมหนึ่งที เหลียงเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น: "ในเมื่อปัญญาชนโจวให้พูดเช่นนั้น งั้นผมก็จะเล่าให้ทุกคนฟัง!"
"หน่วยผลิตทั้ง 17 หน่วยของกองพลปาเป่าเหลียงเรา ตอนนี้ในบัญชีมีเงินอยู่ 1,276 หยวน ธัญพืชรวมกันได้กว่า 70,000 จิน ส่วนปศุสัตว์นับไม่ถ้วน"
"ส่วนหน่วยผลิตที่สี่และหน่วยผลิตที่ห้า ถือว่าสภาพการเงินดีที่สุดในบรรดาหน่วยผลิตทั้งหมดของกองพล แต่รวมกันแล้วก็มีเงินเหลือเพียง 300 กว่าหยวน ธัญพืชต่างๆ รวมกันก็แค่เพียง 10,000 กว่าจินเท่านั้น"
เมื่อเหลียงเฟิงพูดจบ เสียงกระซิบกระซาบของสมาชิกก็ดังขึ้นอีกครั้งในที่ประชุม ราวกับตลาดนัดขนาดใหญ่
โจวหยางยกมือให้ทุกคนเงียบอีกครั้ง ก่อนจะพูดว่า "ได้ยินแล้วใช่ไหม สองหน่วยของหมู่บ้านเรารวมกันแล้วมีทรัพย์สินอยู่แค่นี้ พวกคุณคิดว่าผมโจวหยางจะมองตาเห็นหรือไง?"
"พูดตรงๆ เลย ถ้าไม่ใช่เพราะพี่น้องในหน่วยที่สี่ไว้ใจผม อยากให้ผมเป็นรองหัวหน้าหน่วย ไม่งั้นผมก็ไม่อยากมายุ่งเรื่องพวกนี้ให้เสียเวลาหรอก"